{
terug terug verder verder

Diversen

Bespiegeling 4e zondag na Pasen,                                                             28-04-2024
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vandaag is het al weer de 4e zondag na Pasen. In de tijd tussen Pasen en Hemelvaart verschijnt Christus heel regelmatig in de geest aan de leerlingen en onderwijst hen nog steeds. In deze tijd kunnen zijn leerlingen nog vragen stellen en proberen te begrijpen wat er nu eigenlijk gebeurd is allemaal. Dat geeft ook ons de gelegenheid te proberen te bevatten hoe het Paasmysterie dit jaar voor ons uitwerkt. Elk jaar opnieuw vieren we deze tijd en elk jaar opnieuw maken we een groei door, vallen ons nieuwe facetten op van het hele Paasmysterie.
Vandaag lazen in de eerste lezing: “Maar God wekte Hem uit de doden op en gedurende vele dagen verscheen Hij aan degenen die Hem van Galilea naar Jeruzalem hadden vergezeld”. Jezus begon zijn openbare leven in Galilea en het eindigde in Jerusalem. Metafysisch betekent Galilea de energie van het leven en Jerusalem het bewustzijn van spirituele vrede. Jezus verzamelde en onderwees zijn leerlingen te beginnen in Galilea, vanuit het leven, vanuit het aardse leven naar Jerusalem, naar een leven in het bewustzijn van spirituele vrede, van eeuwige vrede. Degene die Hem hadden vergezeld, die met Hem mee waren gegaan in die ontwikkeling getuigen van deze eeuwige vrede, deze oneindige liefde. Ook wij zijn door Jezus onderwezen en hebben hem kunnen vergezellen in de ontwikkeling van een bewustzijn gericht op het aardse naar een leven in het bewustzijn van spirituele vrede. Daar hadden we het vorige week ook al over. Onze getuigenis naar de wereld toe.
Door Zijn leven, sterven en verrijzenis is ook onze opstanding in het bewustzijn van eeuwige vrede mogelijk. Daarmee worden, zoals de tweede lezing het beschreef: “de dingen van beneden gelijk aan de dingen van boven, en de dingen van buiten aan de dingen van binnen”.
Dit klinkt heel abstract en wordt wat begrijpelijker als we het vertalen naar hoe onze gezichten er uit zien.
Het wordt eindelijk mooi weer en als die zon weer eens schijnt, ga dan eens op een terrasje zitten en kijk eens naar de gezichten van de mensen die langskomen. Heel vaak kan je aan de gezichtsuitdrukking van iemand al zien of het in zijn of haar binnenste rustig of onrustig is. Of iemand meer een mopperaar is die overal de moeilijkheden ziet of juist meer een optimist die de kansen ziet. En je kan heel goed zien of iemand vrede heeft met de situatie waarin hij of zij zich bevindt.
Zoals het binnen in een persoon al dan niet strijdt, zo is dat aan de buitenkant meestal te zien. En zoals iemand afgestemd is op boven, straalt hij of zij het hier beneden uit.
Christus heeft zich geopenbaard in symbolen en afbeeldingen om binnen en buiten, boven en beneden te verenigen. Door de symbolen en afbeeldingen groeit ons bewustzijn van de vereniging van de schijnbare uitersten, groeit ons bewustzijn van eeuwige vrede, van oneindige liefde, genade en vergeving. En daarvan mogen wij getuigen. Niet door groots openbaar optreden, maar door werkelijk te zijn wie wij ten diepste Zijn en dat ongehinderd uit te stralen.
En die symbolen en afbeeldingen waarin Christus zich openbaart zijn er vele. Onze Heilige Mis staat er bol van en ook al onze sacramenten zijn symbolen die behulpzaam zijn om te groeien. Echter ook hier zit het ook en vooral in het kleine. In de basis.
Hoe kijk je iemand aan, hoe ga je met mensen om, wat dwingt jouw respect af, het staat allemaal symbool voor wat er zich in je diepste binnenste afspeelt.
Mogen wij ons speciaal in deze tijd geïnspireerd en gelouterd weten door Christus, die net als aan de leerlingen, aan ons verschijnt. Soms in de geest en altijd in onze medemens.
Moge dat zo zijn,
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 3e zondag na Pasen                                                          21-04-2024
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vandaag wil ik beginnen met slechts drie woordjes uit de lezingen: “Vrede zij u”.
Om heel eerlijk te zijn werd ik een beetje moedeloos toen ik die woorden las.
Hoezo vrede, waar vrede?
In het midden oosten, in oost Europa, Haïti, Soedan en op nog veel meer plekken is er onrust, is er oorlog. En in ons eigen land: treinconducteurs die belaagd worden, dronken automobilisten die kinderen op de fiets doodrijden, handhavers van de wet die belaagd worden met vuurwerk zo zwaar als bommen, antisemitisme dat oplaait, politici die permanent bewaking nodig hebben en als je je fiets niet met twee sloten op slot zet dan vraag je er om dat ie gejat wordt.
Hoezo vrede? Waar vrede?
Opstandig kan ik er soms van worden. Waarom geen respect voor anderen? Voor andermans eigendommen? Voor andermans ideologieën?
Dromen kan ik soms van het beeld dat in Jesaja wordt voorgespiegeld; Jesaja 11:6-10
Te gast zal zijn een wolf bij een schaap, een panter vlijt zich neer bij een bokje;
kalf, leeuwenwelp en mestvee tezamen: een kleine jongen zal ze drijven.
Jonge koe en berin weiden met elkaar, tezamen vlijen zich hun jongen neer;
een leeuw: als het rundvee vreet hij stro. Een zuigeling zal zich vermaken
bij het hol van een adder, bij het licht-gat van een gifslang steekt een gespeend kind zijn hand uit.
Ze zullen geen kwaad doen en geen verderf stichten op heel de berg van mijn heiligdom, want vervuld zal het land zijn van kennis van de Ene, zoals wateren die de zee overdekken.

Was dat maar waar: Zij zullen geen kwaad doen en geen verderf stichten. Want vervuld zal het land zijn van de kennis van de Ene.
We hebben Pasen gevierd en gedurende 50 dagen tot aan Pinksteren herdenken wij de gebeurtenissen van Pasen. Zijn lijden, Zijn dood en Zijn verrijzenis. De in eerste instantie gruwelijke omstandigheden van lijden, gekruisigd worden en sterven met mensen om Hem heen die de spot met Hem drijven, hebben geleid tot het vrijmaken van De Weg voor ons. Door zijn sterven en wederopstanding is ook voor ons de weg vrij naar God, naar de goddelijke vonk in ons. Ook onze geest is toegankelijk gemaakt voor het begrijpen van de geschriften.
Vreugde en blijdschap brachten die Paasdagen, Zalig Pasen, de Heer is waarlijk opgestaan, en wij mét Hem. Wij kregen en krijgen deel aan de kennis van de Ene.

En in de wereld…? gaat de ellende gewoon door?
Hoe past onze vrede, ons Pasen hier in? Hoe en waar zit voor ons en de wereld die vrede?
Het zijn vragen waar ik niet direct een antwoord op heb.
Wel heeft Jezus Christus in Zijn leven op aarde laten zien dat alles draait om Liefde, genade en vergeving en in de eerste lezing lazen we: ”Alle naturen, alle vormen en alle schepselen bestaan in en met elkaar. Alle vormen, alle naturen bestaan in en met elkaar. Wij bestaan in en met alles om ons heen. Dat betekent ook dat als een deel verandert het geheel mee verandert. Alles bestaat uit energie en frequenties en die frequenties beïnvloeden elkaar. Ze kunnen elkaar versterken en dempen. Wat met Pasen in de wereld is gebracht is de frequentie van oneindige liefde, genade en vergeving. En doordat wij bestaan in en met alles om ons heen, beïnvloeden wij de frequentie in en om ons heen door ons bewustzijn van het Paasmysterie.
De Verlosser zei in de eerste lezing: “Als jullie moedeloos zijn, vat toch moed tegenover de verschillende vormen van de natuur”. Op de momenten dat wij soms moedeloos of opstandig worden kunnen wij ons herijken op dat Paasmysterie. Opnieuw bewust worden van de kracht van onze eigen frequentie, die we in kunnen zetten in uitstraling, gebed en gedachten.
Jezus zei tegen zijn leerlingen: “Te beginnen met Jeruzalem, moet gij van dit alles getuigen.”
Dat is ook onze opdracht: laten wij in onze uitstraling, in onze gebeden en gedachten getuigen in deze wereld van de oneindige liefde, de genade en de vergeving. We kunnen klein beginnen bij onszelf. Tenslotte beginnen de leerlingen ook in Jerusalem, wat in de metafysische betekenis het bewustzijn van de geestelijke vrede is. Ook zij beginnen met hun eigen bewustzijn van geestelijk vrede. En vanuit die vrede kan onze getuigenis de wereld in te beginnen bij onze familie en kennissenkring.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 2e zondag na Pasen,                                                             14-04-2024
“Ontvangt de Heilige Geest. Van wie gij de zonden vergeeft, hun zijn zij vergeven en van wie gij de zonden niet vergeeft, hun zijn ze niet vergeven.”
Laten wij eens beginnen met een aantal frases die wij lazen in de bespiegeling van afgelopen augustus.

Het in ons groeiende besef dat wij tot in eeuwigheid verblijven onder de bescherming van Gods liefderijke voorzienigheid, is het vertrouwen dat in ons kan opbloeien. Door dit besef kunnen wij stappen zetten die wij misschien nooit zouden durven zetten. Maar welke stappen moeten wij dan zetten?

“Samen met anderen is kennelijk het toverwoord”.
Voor het werkelijke “samen” kunnen wij een mooi startmoment bedenken. De Heilige Communie nuttigen in de Heilige Mis!. Na de consecratie, de uitstorting van het allerhoogste, mede ontstaan door het offeren van onze geest, ziel en lichaam, nuttigen wij de Heilige Hostie. In heel eenvoudige bewoordingen gezegd: wij vieren de eenwording met God en met elkaar.

Datgene wat diep in ons woont, verbindt zich met datgene wat diep in de ander woont. Een grote lichtende, positieve wereldhelende kracht. Díe eensgezindheid die dan ontstaat kunnen wij samen in de wereld brengen.

Als wij ons dat bewust worden, is partijdigheid en ijdelheid niet nodig.
Op dat moment let je niet meer zo op eigen belang en “acht je de ander in ootmoed hoger dan jezelf”.

Hoe kan je dat nu zien? Door het diepe gevoel van eenwording ga je God in de ander herkennen. Je kijkt door de streken van een ander heen en kan iets heel moois aanschouwen. Door met onze lagere “ogen” te kijken, mag je schouwen in het hogere van de ander. Met de gedachte van “eenwording” in je achterhoofd, zal de ander dat ook bij jou doen.

Het woord “ootmoed” is dan op zijn plaats. Nederig zijn. Maar dan niet in de zin van kruiperigheid en slaafsheid, maar je bewust zijn van je nietigheid. Wij komen uit de zelfde bron en zijn op weg terug naar die bron.

Vanuit het niets gaan wij uiteindelijk weer op in het niets, het grote Goddelijke geheim. Door even “niets” te zijn, raken we een stukje toekomst aan dat heilig is. Eenwording met God en met elkaar als één grote symfonie.
En dan lijkt dit bovenstaande verhaal misschien wel heel onbereikbaar en hoogdravend, maar het tegendeel is waar. Onbewust werken wij hier allang aan. Wij hebben namelijk een grote behoefte als bovenomschreven. Als wij daadwerkelijk de gezindheid willen zien zoals
die hoort te zijn, moeten wij de gezindheid toelaten zoals Christus Jezus die had.

Dit hele verhaal is een opmaat naar datgene wat ieder mens ten diepste bezielt: een beter mens worden.
Dat kan een innerlijke constatering oproepen: “ik ben niet goed genoeg”.

Welnu er is een menselijk streven om volmaakt te worden. In de bijbel wordt ook gezegd: “weest volmaakt, zoals ook uw hemelse Vader volmaakt is”.

Nou, aan volmaakt “zijn” gaat één klein dingetje vooraf: volmaakt “wórden”. We zijn dus als mens op weg. We zijn aan het “worden”.

Lesjes leren dus. Tot je het lesje kent en het je “eigen” hebt gemaakt. Nadat je het je eigen hebt gemaakt verandert het lesje in een instrument dat je kan gebruiken.

Als je lesje niet helemaal lukt, kan je met mededogen en soms met een lach er naar kijken. Het mislukken van een lesje kan je ook een rotgevoel geven. Het kan consequenties hebben waardoor je gaat lijden. Een foute adviseur kan dan zeggen: “dat is je straf”. Het zijn díe adviseurs, die vanuit sommige kerkelijke principes het woord “zonde” naar mijn beleving een verkeerde intentie meegeven. “Beheersing der gelovigen” is lange tijd en soms nog een belangrijke doelstelling geweest van diverse kerkelijke richtingen en valt onder de categorie “onjuist aangewende kerkelijke macht”.
Ik hoor wel eens gezegd worden: “zonden bestaan niet”. Ook in onze VKK kringen wordt dat wel gezegd. Maar waarom gebruiken wij dat woord dan wèl in de absolutie?

Er komt, terwijl ik dit schrijf zomaar een zinnetje in mij op: vergeef mij de haperingen in mijn groeiproces. “zonden” is een verzamelnaam waaraan door onderscheidenlijke instellingen verschillende ladingen toegekend worden. Binnen de VKK voel ik zelf het meest voor de “haperingen in het groeiproces. Maar gelukkig zijn“ wij als individu vrij om er een eigen interpretatie aan te geven.

Als wij bovenstaand stuk tot ons laten doordringen dan krijgen de woorden: “Ontvangt de Heilige Geest. Van wie gij de zonden vergeeft, hun zijn zij vergeven en van wie gij de zonden niet vergeeft, hun zijn ze niet vergeven”, een bijzondere lading. Deze opdracht krijgt een priester ook bij de wijding.
Het geeft een bijzondere verantwoording.
Iemand zijn zonden vergeven voor wat deze een ander aangedaan heeft, is nog wel te doen.
Maar iemand vergeven voor wat hij joù aangedaan heeft, wordt al weer lastiger.

Daarvoor is het begrijpen van je medemens soms noodzakelijk. Maar ook het bij ons aanwezige liefde-aspect speelt een grote rol. Hoever is dat dan bij jou in ontwikkeling?
Maar dan komt het hulpaanbod: “”ontvang de Heilige Geest”. Oftewel: het is je gegeven om in verbinding met God te werken. En dat brengt je innerlijk op een heel ander plan. Dan kan je op een andere manier naar iemand kijken. Dan wordt alles heel transparant. En dát is precies hoe engelen ook werken. Die doen wat ze doen moeten. Het liefst in samenwerking met ons. Als God ons vergeeft wordt ons telkenmale de hand gereikt om na de val weer op te staan. Met als bijzondere traktatie dat wij ons kunstje net zo lang oefenen tot we niet meer vallen. Die gedachte “schuurt” wel, maar met wrijving slijp je een diamant.

En iemand nièt helpen weer op te staan nodigt uit onszelf eens goed te beschouwen. Wie zijn wij wel dat we dat besluit kunnen nemen. Iedereen heeft het recht ten volle geholpen te worden tijdens de haperingen in het groeiproces.
Als wij ons dat bewust zijn en daar aan werken, ontstaat de ruimte om samen op pad te gaan langs die steile berg waar we uiteindelijk op de top de volmaaktheid bereiken. Onderweg gevoed met het geestelijk brood en gelaafd met de wijn, die als het bloed van Christus ons vanuit het hart op stuwt naar de eenwording met God. Laten wij aan de slag gaan. Er is nog een hoop te doen.
+Parcival

Bespiegeling beloken Pasen,                                                                    07-04-2024
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Op weg naar de goede vrijdag viering vorige week reed                    ik door de polder omdat de A1 volledig dicht zat. Ik werd verrast met een werkelijk schitterende wolkenlucht en bijna geen verkeer op de weg en luisterde ik naar een verhaal van de rooms katholieke bisschop Liesen over twee strofen van het evangelie van Johannes: Johannes 19, vers 26 en 27. De strofen gaan over goede vrijdag, echter wat er hier verteld wordt heeft alles te maken met Pasen, met het één worden van het vergankelijke en het onvergankelijke. Met het vrijmaken van de weg van de mens naar het goddelijke. Jezus hangt op het moment dat hier beschreven wordt aan het kruis en zijn moeder en een leerling staan onder het kruis en ik gebruik hier de vertaling van de Naardense bijbel. De tekst gaat als volgt:
“Als dan Jezus zijn moeder aanziet en bij haar staande de leerling die hij (het meest) heeft liefgehad,
zegt hij tot zijn moeder: vrouwe, zie: uw zoon! Vervolgens zegt hij tot de leerling: zie: je moeder!
-en vanaf dat uur neemt de leerling haar bij zich op”.
Hier vallen vooral de benamingen van de twee personen op: Zoon en vrouwe.
Jezus noemt zijn moeder hier Vrouwe, geen mama of moeder maar Vrouwe daarmee refereert Hij naar Vrouwe Sion wat in het oude testament gebruikt wordt als een personificatie voor de stad van God of voor het uitverkoren volk. Een stad of een volk in eenheid met een hoog bewustzijn. En Maria wordt hier dus neergezet als moeder van Jezus én als symbool voor het volk of de stad van God, misschien mogen we hier ook zeggen als wereldmoeder. En zijn leerling krijgt te horen: “zie; je moeder” én de leerling neemt haar bij zich. Hij is geen eenling, geen leerling meer, maar staat nu als “zoon” symbool voor alle mensen die in Christus geloven. In de lezing van stille zaterdag lazen we tot twee keer toe: Hij kwam tot de Zijne en de Zijnen aanvaardden Hem niet. Deze “zoon” aanvaardt wél en herstelt daarmee de eenheid tussen de wereld en het hoger bewustzijn. De gebrokenheid tussen het vergankelijke en het onvergankelijke wordt opgeheven. De twee worden één. De zoon (het vergankelijke) neemt de moeder (het onvergankelijke) bij zich op.
En dan lezen we in de eerste lezing van vandaag: “het Woord heeft Hij tot de zonen van Israël gezonden”. Ook hier worden niet letterlijk de jongens uit het volk van Israël bedoeld. Israël is de naam die Jacob kreeg bij de zegening door de engel met wie hij gevochten had in de nacht. Het staat symbool voor de strijdende ziel die ontdekt dat ons lichaam goddelijk én werelds is. En dat het leven vanuit de innerlijk kracht en het innerlijke weten uiteindelijk tot uitdrukking komt in het uiterlijke handelen vanuit liefde.
Hiermee zegt Petrus dat hij nu beseft dat de boodschap van Christus er was en is voor iedereen die in de boodschap van liefde van Christus kan geloven en die bereid is om spiritueel bewust te worden dat een mens twee naturen in zich verenigd heeft. Een goddelijke natuur en de materiele menselijke natuur.
De tweede lezing gaat ook over dit diepe Paasmysterie. In de lezing sprak de geestelijke Jezus tot de verzamelde mensen: “Jullie moeten weten dat alle mensen die op aarde geboren zijn, vanaf de grondvesting van de wereld tot nu toe, stof zijn. Zoekend naar God, wie Hij is en hoe Hij is, hebben zij Hem niet gevonden. Hun speculaties hebben de waarheid niet bereikt”. Ook hier wordt weer benoemd de gebrokenheid tussen het vergankelijke en het onvergankelijke. En de lezing gaat verder: “Ze zijn het dus niet met elkaar eens. Zij komen van mensen. Maar ik, die gekomen ben vanuit het onbegrensde licht, ik ben hier, want ik ben degene die het licht kent, zodat ik met jullie kan spreken over de juiste aard van de waarheid”.
Pasen gaat over het besef, de bewustwording dat wij wezens zijn met een fysiek lichaam en een innerlijke goddelijke kern en dat die twee een eenheid vormen, geen gebrokenheid.
Pasen betekent letterlijk: voorbij gaan. Toen de Israëlieten uit Egypte wilden wegtrekken had God hen geboden bloed van een 1 jarig lam op de deurkozijnen te smeren. En waar dat bloed zichtbaar was daar ging God aan voorbij. Overal waar de kozijnen niet op die manier getekend waren zou God alle eerstgeborenen van zowel mensen als dieren vonnissen. Dit vroeg van de Israëlieten een grenzeloos vertrouwen. En precies dit feest ter gedachtenis van de uittocht transformeert Jezus naar het feest van het brood en wijn, naar de Heilige Eucharistie. Het feest waarbij wij, door het brood en de wijn te delen, deelnemen aan het lichaam en bloed van Christus. Waardoor wij allemaal samen één lichaam vormen in Christus. Een lichaam in de verrezen Christus. Het fysieke lichaam kan sterven, echter onze goddelijk wezen leeft altijd voort. Met Pasen gedenken wij dat Christus waarlijk is opgestaan en dat wij zullen volgen.

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Pasen,                                                                                   31-03-2024
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vandaag vieren we het indrukwekkende feest van de verrijzenis en de opstanding van Christus Jezus.
Als alternatief voor de lezingen van vandaag waren er lezingen over de verhandeling over de opstanding en in het begeleidende voorwoord stond iets wat ik jullie niet wilde onthouden.
Ieder mens wordt geboren uit een vrouw en ontwikkeld zich in de baarmoeder van die vrouw veilig omgeven en gevoed door de placenta. Na de geboorte komt de placenta los van de baarmoeder, wordt als nageboorte geboren en heeft haar functie verloren.
De parallel werd doorgetrokken naar ons lichaam en het geestelijke lichaam. Het geestelijk lichaam mag groeien in en gevoed door ons aardse lichaam als een soort placenta. Ons lichaam als placenta leeft in de baarmoeder die je de Heilige Geest, Maria of misschien wel Sophia zou kunnen noemen. Ons aardse lichaam is als placenta de voedingsbodem en de beschermende omgeving voor het geestelijk lichaam. Alles wat het aardse lichaam meemaakt in het leven, alle lichamelijke plezieren en ongemakken, alle vreugdevolle en verdrietige emoties, alle geestelijke verheffing en teleurstellingen alles voedt en onderhoud het geestelijk lichaam zonder enige veroordeling. De oordelen en veroordelen zijn er wel, echter ze bestaan in onze perceptie, in ons aardse bewustzijn in het lagere mentale gebied. Dat aardse bewustzijn is een deel van ons totale leven en het is het licht van het geestelijk lichaam dat gaat stralen indien wij in dit leven kunnen aanvaarden, dat wat er was, dat wat er is en dat wat er zijn zal.
Daar heeft Paulus het over in zijn brief aan de Corinthiërs: “wat gezaaid wordt in vergankelijkheid, verrijst in onvergankelijkheid”. Ons aardse lichaam is gezaaid in vergankelijkheid, en het geeft ruimte aan het verrijzen van het onvergankelijke lichaam. Ons lichaam als placenta is vergankelijk, het dient haar doel en verliest haar functie als het geestelijk lichaam opnieuw verrijst, opnieuw geboren wordt.
Op deze manier bekeken is ons lichaam met alle zintuigelijke waarnemingen en ons verstand een verfijnd instrument dat gedurende ons hele leven informatie of bewustzijn creëert voor het geestelijk lichaam dat daardoor steeds stralender aanwezig zal zijn. Elke stap of handeling in ons leven is voeding voor het geestelijk leven.
Welke voeding wij geven, welke stappen wij nemen, daar zijn we vrij in. Daar hadden we het twee weken geleden al over: wie of wat staat er bij ons aan het roer, wie of wat bepaald onze agenda. Dat is de voeding die wij geven.
Jezus heeft ons in zijn leven voorgeleefd hoe wij om kunnen gaan met alles wat wij tegenkomen. Waarop wij onze agenda’s of ons roer kunnen afstemmen. Hij keek en leefde buiten de gebaande paden, zijn enige leefregel was liefde voor God en de medemens.
En dat bracht hem meer dan eens in conflict met de gevestigde orde. Toch hield hij vol, vanuit liefde voor de mensheid en voor zijn Vader. Hij hield vol tot op de dood op het kruis. Hij gaf alles voor de liefde en dat maakte dat hij op kon staan in een geestelijk lichaam.
Tijdens de Heilige Mis bidt de priester in het consecratie gebed: “O Zoon Gods, die heden tegenwoordig zijt op duizenden altaren en toch één en ondeelbaar zijt, ten teken van Uw groot offer breken wij Dit Uw lichaam”. Afgelopen zondag tijdens de mis op palmzondag drong deze uitspraak diep in mij door. Wat wordt hier eigenlijk bedoeld? Het offer dat hier bedoeld wordt is volgens Leadbeater de neerdaling van de Logos in de stof. De hostie wordt in twee gebroken om de verdeling voor te stellen van het ongeopenbaarde en het geopenbaarde, van het vergankelijke en het onvergankelijke, van geest en van stof. Christus is door zijn kruisoffer op goede vrijdag voor ons de weg geweest die de gebrokenheid tussen onvergankelijkheid en vergankelijkheid heeft hersteld. Zijn verrijzenis opende de weg naar de eenheid. En door te delen in Zijn Lichaam en Bloed lopen wij elke week weer een stukje verder op die weg.
Dat is wat wij vandaag vieren. De verrijzenis van Christus. En door zijn grote voorbeeld is het ook voor ons mogelijk die weg te gaan. De weg van oneindige liefde voor God, voor de medemens en voor onszelf. Met vallen en opstaan, vol vertrouwen aanvaardend wie wij werkelijk zijn en wetend dat er altijd een dragende steunende kracht aanwezig is om ons bij te staan.
Moge dat zo zijn,
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Palmzondag                                                                        24-03-2024
Jezus rijdt op een ezelinnetje Jeruzalem binnen. Jeruzalem dat metafysisch staat voor een heel hoge plaats in het bewustzijn. Dat ezeltje is geen eigendom. Het is geleend. Het is de steun die Jezus nodig heeft in de weg die hij gaat. Hij zoekt iemand die niet koppig maar standvastig is. Liefdevol en heel gevoelig. Zo is een ezel. Dikwijls niet begrepen.
De ezelin en Jezus moeten elkaar begrijpen. Het tweetal geeft ook “eenvoud” aan. Dat het ezeltje geleend is, geeft aan dat voor “koningschap” bezit niet nodig is. Een echte koning heeft geen edel dier zoals een paard nodig. En de mensen langs de weg? Ze gooien hun mantels op de weg. Symbolisch creëren ze hiermee heilige ruimte voor transformatie . Ze strooien ook palmtakken als symbool van overwinning.
Innerlijk staan de juichende mensen open om het “koningschap” in zich te laten groeien. Het Hosanna
drukt vreugde uit, maar ook verlangen om “gered” te worden.
In de euforie van de binnenkomst in dat hoge bewustzijn maak je het verlangen naar transformatie prominent aanwezig. Maar als nog niet genoeg ontwikkeld wezen larderen wij dat al gauw met allerlei aardse elementen. Elementen die al gauw meer behelzen dan een “geleend ezelinnetje”. Verlangen is niet genoeg. We zullen stappen moeten zetten. Jezus kon kiezen tussen wereldlijk Koningschap en geestelijk Koningschap. Al gauw na de intocht werd duidelijk dat de mensen rekenden op een wereldlijk koningschap. Het werd een geestelijk koningschap. Ondanks de verlangde transformatie, sloeg de stemming al gauw om in wereldse elementen. Geen paleis, geen paard, geen fysiek aanwezige heerser. Voor die innerlijke transformatie moet je de stap gaan maken om in die heilige ruimte van het hoge bewustzijn te gaan verkeren. En de intocht van Jezus geeft de weg aan die we moeten gaan. Bij iedere stap naar de volmaaktheid verlies je langzaam aan het aardse huis en haard. En bij jezelf bouw je, om die weg te gaan standvastigheid op.
Je wordt steeds meer liefdevol en je bent in vele opzichten tot steun. En dan staat ook de deur van die “heilige ruimte” open. Grappig is dat. Dus eigenlijk begon Jezus op de ezelin en je zou kunnen zeggen dat wij de ezelin moeten worden om de weg naar die volmaaktheid te kunnen gaan.
En te proberen dát in gang te zetten is zeker niet dom, maar zal door velen niet worden begrepen.
+Parcival

De Stille Week.
Pasen is het feest van de geestelijke wedergeboorte. In ons kerkelijk jaar ėėn van de belangrijkste vieringen. Als mens zijn wij aan het werk en door vallen en opstaan bezig aan onze weg naar de Goddelijke Volmaaktheid. Anders gezegd: wij volgen allemaal een diep verlangen naar eenwording met God. Op de een of andere manier is dit ergens begonnen. Wij willen allemaal een "beter" mens worden. Kennelijk vinden wij onszelf dus niet goed genoeg. Wat is "beter"? Wat zijn onze voorbeelden? Verdraagzaamheid, liefde, het begrijpen van onze medemens, vrede stichten, onderscheidingsvermogen. Dit zijn naast vele anderen allemaal eigenschappen die wij in onszelf willen ontwikkelen.
Op deze weg is Jezus ons voorgegaan. Hij is als zoon van God voor ons het voorbeeld van persoonlijke uitdrukking van het Goddelijk volmaakt mensprincipe. Een voorbeeld dat wij met vallen en opstaan proberen te volgen. Een heel lange weg en het is voorstelbaar dat wij in één leven dit niet kunnen redden. Verreweg de meesten in onze kerkgemeenschap geloven dan ook in reïncarnatie. Voor het bereiken van Goddelijke Volmaaktheid is een lange reeks van levens nodig. Om te leren ultieme kwaliteiten in onszelf te ontwikkelen, moeten wij vaak offers brengen. Liefde betrachten, bijvoorbeeld, is leuk naar mensen toe die wij aardig vinden. Maar als het iemand betreft die ons wat aangedaan heeft wordt het al gauw wat minder.
Liefde en offers brengen ons nader tot elkaar. Nader tot elkaar komen betekent God steeds mee tussen ons in en bij ons vinden. Wij leren God inwonend in ons en in de ander herkennen.
Het is hierom, dat het Heilig Avondmaal gehouden werd. Het is hierom dat wij het in de kerk nog steeds vieren. Het brood staat voor het geestelijk brood. Door dit samen te eten vieren en gedenken wij de eenwording met elkaar en met God.

Jezus stond voor de Goddelijke principes.
Als je stand wilt houden om deze principes te handhaven, wordt je vaak niet meer begrepen en kom je helemaal alleen te staan. Je volgt dan je eigen eenzame weg. En lijden valt je ten deel. Vallen, opstaan, vallen, opstaan en tenslotte val je niet meer.
Levens lang werken wij eraan om te ontsnappen aan het rad van leven en dood.
Jezus werd niet meer begrepen, hij werd verraden en men ontkende hem.

Om dat ultieme offer te brengen zoals hij dat deed, is zoveel moed en vertrouwen nodig, dat dat alleen kan als je alle fasen van ontwikkeling doorlopen hebt. Je bent dan in staat om je aan God over te geven. De eenzaamheid en de angst is dan zo groot, dat het ondraaglijk is.
In vroeger jaren en ook nu nog begeren mensen het om als martelaar de geschiedenisboeken in te gaan. Er werd zelfs geprovoceerd om maar martelaar te kunnen worden. Men meende dan Jezus na te volgen. Echter, de eenzaamheid van de hof van Getsemane was zo groot, dat niemand dat aan kan. "Laat deze beker aan mij voorbij gaan, maar niet mijn wil, maar de uwe geschiede". Volledige overgave was het thema.
Als elk begeren verdwenen is, kan men ook niet meer in een lichaam leven. De kruisiging vindt dan plaats. Het opgeven van de gehele persoonlijkheid. Het kruis staat symbool voor het gevoelsbewustzijn. Het verticale deel symboliseert de Goddelijke doorstroming van Goddelijk leven. Het horizontale deel staat voor de kracht van de menselijke begrenzing, het lichamelijke.
Na het sterven aan het kruis volgt de grote Stilte. Stilte met een hoofdletter is dieper dan de zee, er is geen grens aan, Het is onpeilbaar. De Stilte kunnen wij soms voelen voorzover het voor ons als individuele sterveling dragelijk is. Als de Stilte onpeilbaar diep is, brengt het vanuit het duister nieuwe creativiteit voort. Er ontstaat nieuw Licht. Dit Licht is Goddelijk en Heiligmakend. Het is de opstanding. De verrijzenis. De dood is overwonnen. Het is dan Pasen.

De gebeurtenissen die hierboven geschetst zijn, vormen in onze kerk de "Stille Week". Elk jaar weer keert dit terug. Elk jaar kunnen wij in de kerkdiensten die gehouden worden ons bezinnen op de gang die Jezus ging. Wij kunnen in dit licht onze eigen weg zien en werken aan de Goddelijke Vervolmaking in ons.
Stapje, voor stapje. Bij een goede bezinning en het bijwonen van de diensten kunnen wij heel veel leren en stappen zetten op ons eeuwig leerproces.

De kerkdiensten worden gehouden op Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Pasen.
Op Witte donderdag gedenken wij 's-ochtends de instelling van het Heilig Sacrament, het Heilig Avondmaal. 's-Avonds vindt de ontluistering van het altaar plaats. De geopende tabernakel staat dan symbool voor de leegte en de eenzaamheid in de Hof van Gethsemané. Op Goede Vrijdag vindt de verering van het Kruis plaat en op zaterdagavond is het Stille Zaterdag. Hier wordt 's-avonds de ceremonie van de Wijding van het Vuur gehouden. Een prachtige dienst waar het nieuwe leven vanuit vele kaarsen opvlamt. Op zondag is het dan Pasen. +Parcival

Bespiegeling 5e zondag quadragesima, nederigheid,                               17-03-2024
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Goedemorgen allemaal. Vandaag is de 5e zondag van de quadragesima en het thema is Nederigheid. Nederigheid roept heel vaak een negatieve associatie op met kruiperigheid maar dat is niet wat nu bedoeld wordt. Vandaag gaat het specifiek over onze houding ten opzichte van anderen en misschien ook wel hoe we naar onszelf handelen. Heel bewust of misschien vanuit een soort routine zijn we vanmorgen opgestaan om hier heen te gaan. Een kleine beslissing misschien nog of het de fiets of de auto zou worden en daarna op weg gegaan. En wat we vanmiddag en de rest van de week doen, het staat vaak al ruim van te voren in de agenda. Soms lijkt het of we ons leven volledig kunnen plannen en het is ook wel prettig om niet al te veel verrassingen te hebben, want dat geeft zo makkelijk stress.
Wij staan aan het roer van ons leven. Denken we soms.
En alle planningen gaan uit van wat we nu over onszelf weten. Ze zijn gebaseerd op mentale besluiten en overtuigingen, op bestaande emoties en fysieke en geestelijke gesteldheid. En terwijl ik dit opschreef kwam een stuk tekst uit een lied op: you don’t know what you have got till it’s gone. Je weet niet wat je hebt tot het verdwenen is. En dat is vaak maar al te waar. In het lied gaat het over een relatie die stuk gelopen is. Maar dit is veel breder te trekken. In mijn omgeving waren de afgelopen tijd twee mensen die in heel korte tijd iets aan hun ogen kregen. Ze dreigden binnen een paar weken blind te worden. Daar gaat je agenda met alle planningen. Je hele leven staat op de kop. Gelukkig konden beide geopereerd worden en hebben ze hun zicht behouden, maar toch. Als je niets meer ziet, dan zie je dus ook niets meer. Geen vormen meer, maar ook geen licht. Nooit meer licht zien. En ik vond die 4 maanden donkere wolken en eindeloze regen al zo lang. Nooit meer licht is akelig lang. Pas als je beseft dat het kan verdwijnen, besef je de waarde van wat je hebt.
Van de week was ik herstellende van koorts en hoestbuien. En ook daaraan moest ik denken bij ons thema. Een virus is een wezen wat wij alleen met een elektronen microscoop kunnen zien. Zelfs als er een miljard bij elkaar zitten, dan nog kunnen wij ze niet met het blote oog zien. En zo’n kleine David had de grote Goliath, die ik als mens toch moet zijn in de ogen van zo’n klein wezen, binnen twee dagen volledig in zijn macht. Mijn lijf danste naar de pijpen van het virus tot mijn immuunsysteem zodanig op sterkte was dat het virus verwijderd kon worden. Hoe prachtig werkt zo’n lichaam toch. Én hoe kwetsbaar is het. Vaak beseffen wij onze gezondheid pas als hapert. Ook dat maakt nederig. Alle onderdelen van het lichaam zijn even belangrijk en dragen bij aan een prachtig harmonieus geheel. Mijn agenda werd wel noodgedwongen leeggemaakt om mezelf de kans te geven te herstellen. Hoezo denken wij aan het roer te staan?
Wie of wat stáát er eigenlijk aan het roer? Het toeval? God misschien?
Hoe laten wij ons leiden, wat bepaald welke koers we varen? Wat bepaald wat er in onze agenda komt of juist niet?
In het collectegebed wat we de hele quadragesima bidden staat: “Wees met ons, Heer, bij al onze handelingen, en sta ons voortdurend bij, opdat wij in al onze daden, begonnen, voortgezet en beëindigd in U, Uw heilige Naam mogen verheerlijken”.
Wij vragen God om onze daden zo te richten dat wij in ons handelen Gods Naam verheerlijken.
De leidraad voor ons handelen en dus ook voor de invulling van onze agenda is de verheerlijking van God’s Naam. En God’s Naam mag je misschien wel vertalen als Liefde met een hoofdletter.
De leidraad van ons handelen is de Liefde.
En de eerste lezing gaf heel duidelijk aan dat het voor élk handelen geldt. Onafhankelijk van beroep of maatschappelijke positie.
En het handelen is ten dienste van de verheerlijking van de Liefde.
De farizeeër in de evangelielezing verheerlijkte alleen zichzelf en dat is dus niet de bedoeling. De nederigheid zit in het besef dat wij allen samen een prachtige harmonieuze eenheid vormen. Nederigheid is een teken dat we begrijpen dat we allemaal veel mogelijkheden hebben en er maar een paar kennen. Nederig zijn betekent erkennen dat we deel uit maken van een kracht, die we misschien Heilige Geest mogen noemen, die altijd en in ieder aanwezig is. We erkennen daarin dat we een kracht zijn op zichzelf, én net zo belangrijk als elk ander wezen.
Net zoals een lichaam een sublieme samenwerkende eenheid is ten dienste van het grote geheel, vormen wij allen een eenheid ten dienste van de Liefde. En niemand is daarin belangrijker of beter dan de ander. Ieder draagt zijn of haar waardevolle steentje bij. Laat ons dat nederig beseffen en buigen voor de onbaatzuchtigheid van de Liefde. Namasté.
Amen. Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling, derde zondag van de quadragesima                                    3-03-2024
Tja, daar stonden ze dan, die farizeeërs. In de metafysisch bijbelwoordenboek vertegenwoordigen ze de starre letter, de starre leer. Er wordt wel gezegd dat juist de mensen die in deze doelgroep vallen hun heimelijke verlangens hebben. Zij willen stiekem altijd iets wat zij niet kunnen krijgen en dan vooral vanwege de controle in hun eigen milieu. Het verlangen loopt hen net een pas vooruit. Verlangen is het zoeken naar geluk. En het uiteindelijke geluk manifesteert zich in Volmaaktheid. Alleen zijn de wegen daarnaartoe dikwijls ondoorgrondelijk en worden soms als een zondige weg beschouwt. Maar ja, wie oordeelt er over wat zondig is en wat niet?
Je zou kunnen zeggen dat het heimelijke verlangen wat de farizeeërs uitdrukken zich manifesteert in die overspelige vrouw.
Is die vrouw de spiegel die hen voorgehouden wordt? De fysieke uitdrukking van het onbereikbare onbewuste verlangen? Een zoektocht naar geluk? En is die wens naar dat geluk een roep om uiteindelijk in het Licht te komen?
De taak van Jezus is in dat geval tweeledig. Hij beschermt het fysieke en het spirituele.
Of liever, hij heft de tegenstelling op.
Hij beschermt de vrouw opdat ze bewust en ongeschonden uit dit avontuur komt.
Hij beschermt de farizeeërs door de steniging te voorkomen. Want met die stenen gooien ze hun spiegel stuk. En in de stukken van de spiegel zie je jezelf wellicht honderd keer in plaats van één keer. Oei!
En dan nog dat bijzondere gegeven van “schrijven in het zand”.
Het Licht der wereld, het Levende Water maakt een bewuste verbinding met de aarde, het zand. Van Geest in materie.
Het zand is representatief voor het rationele denken. Het water staat voor het irrationele, het gevoel.

In het Oude Testament: Jeremia 17:13 staat:
“O HERE, Israëls Verwachting! allen, die U verlaten, zullen beschaamd worden; en die van mij afwijken, zullen in de aarde geschreven worden; want zij verlaten den HERE, den Springader van het levende waters.” “Die van Mij afwijken, zullen in de aarde geschreven worden.”
Je zou kunnen zeggen dat met het schrijven van de namen in het zand, de farizeeërs gewaarschuwd worden. “Pas op, want je verbreekt de verbinding met de Geest.” Jezus verbreekt de verbinding niet, maar hij geeft inzicht.
De oudsten vertrekken het eerste, ze hebben het meeste gezag, maar zijn ook het meeste beladen.
Zij geven het voorbeeld aan de jongsten, die even later vertrekken.
Jezus lost het probleem op door het zand(het denken) en het water(het voelen), te verbinden en dan zie je dat volmaakte harmonie ontstaat. Weer een manier om vrede te stichten.
+Parcival

Bespiegeling, tweede zondag van de quadragesima                       25-02-2024
Geen Bespiegeling.
Telkenmale als ik in de loop van het jaar deze teksten lees, vind ik het eigenlijk niet aanvullend hier nog iets over te zeggen. Na de lezingen zullen wij in de kerk op de plaats van de overweging enige momenten in stilte verkeren.

+Parcival

Bespiegeling, aswoensdag / eerste zondag van de quadragesima      18-02-2024
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vandaag is de eerste zondag van de quadragesima, de 40 dagen tijd. De leidende gedachte deze week is zelfonderzoek .
De 40 dagen tijd was zeker vroeger ook een vastentijd. In de vastentijd was het de bedoeling om te versoberen, geen alcohol, koek en snoep, geen vlees op vrijdag en heel vroeger ook echt minder consumeren. Het daadwerkelijke vasten is een zuiveren van het fysieke lichaam. Tegenwoordig zijn er weinig mensen meer die vasten in de strikte vorm, maar er zijn wel veel initiatieven om in die 40 dagen jezelf iets te ontzeggen, zo had de EO een paar jaar geleden een programma 40 dagen zonder seks, meer bekend zijn 40 dagen zonder roken of zonder alcohol, het nieuwste wat ik gevonden heb is 40 dagen zonder multimedia. Hierbij komt ook wilskracht en eerlijk zelfonderzoek om de hoek kijken.
En dat kan gaan over heel verschillende niveaus; je kan jezelf eerlijk onderzoeken op lichamelijke begeerten, je verslaving aan koffie of zoetigheid of die sigaret, alles puur gericht op het lichamelijke. Maar het kan ook een emotionele begeerte zijn, bijvoorbeeld een verslaving aan aandacht op wat voor manier dan ook verkregen en zonder die aandacht besta jij niet meer. Of een meer mentale versie, dat je alleen mensen echt wil ontmoeten die dezelfde overtuiging hebben als jij, je kan niet meer denken buiten je eigen gedachtepatronen. Of je leeft alleen nog maar de rol die je speelt, bijvoorbeeld een musicus. Als die musicus zijn gehoor kwijt raakt en hij raakt daardoor zichzelf kwijt, dan bestaat de musicus niet meer, maar daarmee ook de persoon niet meer.
De beide lezingen roepen op tot zelfonderzoek wat weer leidt naar meer zelfkennis. In het evangelie der waarheid wordt beschreven dat iemand, die onwetend was en tot kennis komt zichzelf kan zuiveren van veel vormigheid naar eenheid en van duister naar licht. In de tweede lezing wordt gesproken over het Levende Boek van de Levenden: Niemand was in staat dit boek op te nemen, omdat beschikt was dat wie het nemen zou dit met de dood zou bekopen. Jezus was in staat dit Boek te openen en daardoor hebben ook wij toegang tot het ware Leven.
We worden aangespoord tot zelfonderzoek, om de aandacht te vestigen op wat nog niet helemaal goed gaat en beter kan in en met onszelf. Het is de bedoeling onszelf te spiegelen aan anderen en niet om als een rechter jezelf te veroordelen en op te sluiten. Niemand is perfect, echter we kunnen misschien wel anders met situaties omgaan, met meer respect voor onszelf, voor elkaar en voor de natuur.
Onze weg is een leerweg, die we samen met anderen lopen. Door onze eigen aardigheden, de mooie kwaliteiten en de mindere eigenschappen te herkennen en te erkennen, worden we steeds bewuster. En bewust worden leidt tot een vergroot bewust ZIJN.
Zelfkennis zonder gevoelens van zelf veroordeling laat ons schitteren als een prachtige diamant. Eigenlijk zijn wij allemaal ruwe diamanten, heel waardevol en met een prachtige potentie, maar een diamant kan pas schitteren als hij geslepen wordt. Zelf onderzoek is het slijpingsproces. Elk facet dat geslepen wordt kost energie en doet misschien een beetje pijn omdat het ruwe vlak afgeschuurd wordt, maar wat er tevoorschijn komt is uiteindelijk een schitterend sieraad.
De spiegel die vaak gebruikt wordt als symbool bij zelfonderzoek is ook heel aansprekend: wat zie je, wat wíl je zien en wat kán je zien in die spiegel?
Men zegt wel eens dat je aan de hond het karakter van de baas kan zien en dat zou wel eens voor het hele natuurleven kunnen gelden. Dus als je wílt kijken naar de planten en dieren om je heen en wilt zien wat ze je brengen dan kunnen ook zij heel goed een aanleiding zijn tot zelfonderzoek.
Het thema roept op om jezelf te onderzoeken. Te onderzoeken: wie ben ik nou werkelijk? Ben ik die verslaving? Ben ik die rol die ik speel? Of is er meer? De komende veertig dagen worden wij opgeroepen naar onszelf te kijken. En het niet bij kijken alleen te laten. Het vinden van onharmonische elementen bij zelfbeschouwing is slechts het begin. Zelfonderzoek alleen is niet genoeg, daarna komt de aanvaarding, het in genade zien naar jezelf en anderen. Pas als je jezelf kan schouwen én in Liefde aanvaarden kan het Licht in jezelf gaan schijnen. De thema’s de komende weken werken daar ook aan: volgende week: de beheersing van de spraak (niet alleen naar anderen toe, maar ook wat je tegen jezelf zegt), daardoor ontstaat inzicht ( het thema van week 3) en met de Geestelijke verkwikking (week 4) kan er oprechte nederigheid (week 5) ontstaan.
In de Heilige Mis zijn er diverse momenten, waarbij we ondersteuning krijgen om onszelf in Liefde te zien. Vooral het confiteor biedt de mogelijkheid om wat we gezien hebben in onszelf, wat niet in het beeld van de Liefde van Christus past, om dat op te dragen en door de kracht van de absolutie wordt God’s harmonie in ons hersteld.
Ik wens ons allen een goede voorbereidingstijd naar Pasen toe.
Amen. Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Quinquagesima, de Heilige Geest als vuur van de Liefde     11-02-2024
Vrienden,

De Heilige Geest als vuur van de Liefde.
Bij vuur hebben we allemaal wel een voorstelling. Vuur geeft warmte. Vuur zuivert. Vuur verteert. Vuur transformeert. Zonder vuur kunnen we niet leven. Als de zon niet zou schijnen, is het leven op aarde niet mogelijk.
Deze vergelijking kunnen we doortrekken naar het Vuur van de Liefde. De Heilige Geest. Ook dit Vuur kan zuiveren, verteren en transformeren. Zonder dit Vuur, kunnen wij niet leven.
Vóór de vastentijd, hebben we rode zondagen om ons voor te bereiden. Een soort grote schoonmaak voordat het grote werk begint. In de natuur ziet u hetzelfde. Het heeft flink gewaaid. De laatste dode takjes zijn van de bomen af, zodat de bomen alle energie kunnen gebruiken voor het nieuwe leven wat ontluikt.
In ons kan hetzelfde gebeuren. Heel dicht bij huis: de grote schoonmaak. Spullen opruimen. Het oude stof de deur uit.
Een stapje verder: misschien merkt u dat u wat prikkelbaarder bent. Of sneller emotioneel. Of gehaast… Ook emoties kunnen in deze tijd van het kerkelijk jaar flink opgeschud worden. Dat zou je ook als een schoonmaak kunnen zien.
Wat betekent dit voor ons geestelijk leven?
Daarvoor wil ik u eerst meenemen naar vorige week. Maria Lichtmis. De ziel die het Christuskind opdraagt aan God. Oftewel: Maria, die ons in haar armen vol liefde opdraagt aan God. Onze innerlijke mens werd voorgesteld aan God. Er vond een ontmoeting plaats. Met God in ons. Een openbaring. Heel even loste de vertroebeling op en hadden we een heldere blik op de Waarheid.
Dat was een moment. Maar wel een moment wat een verlangen in onze Ziel heeft geplant. Die vertroebeling die even weg was, komt in ons aardse leven ook zo weer terug. Dan kunnen we het niet meer zo goed zien.
Om die vertroebeling steeds verder weg te poetsen, hebben we de Heilige Geest nodig. Haar vuurkracht. Om alles wat sterfelijk en donker is te verteren.
Bij binnenkomst hebben we gezongen: “Kom Heilige Geest, vervul mij gans”.
Dat is nogal wat… De Heilige Geest kan de boel goed opschudden! Tijdens een Heilige Mis, gewijd aan de Heilige Geest, gaan de dingen vaak anders dan gepland. Zo kan de Heilige Geest, als u Haar uitnodigt, andere dingen bewerkstelligen dan u verwacht. Er valt niet te onderhandelen over wat u wèl en wat u liever niet wilt. Durft u te vertrouwen?
Wij nemen de Geestelijke zaken waar via onze aardse zintuigen en ons aardse brein. In de evangelielezing van vandaag, waren de arbeiders die het langst hadden gewerkt ontstemd. Zij hadden meer uren gedraaid dan degenen die het laatst kwamen, maar kregen precies hetzelfde uitbetaald. Dat is een heel aardse reactie. De persoonlijkheid denkt zo. Die vindt het niet eerlijk. Zo projecteren wij vaak de wetten die wij mensen hebben gemaakt, op de Goddelijke Wet. Heel voorstelbaar, maar het is maar de vraag of dit juist is.
De wijngaard, die je mag vergelijken met het Koninkrijk van God, is voor iedereen. Het maakt niet uit wanneer je komt. Ieder mag werken naar vermogen en iedereen wordt gewaardeerd.
Zo ook de Liefde. We hebben een prachtige lezing over de Liefde gehoord.
Wij mensen kunnen liefhebben. Meestal vindt je iemand sympathiek, wat kan groeien naar liefde. Of je vindt iets mooi en ontwikkelt er liefde voor. Kortom: onze liefde ontstaat als een reactie op iets. Toch lijkt de liefde die in de lezing werd bezongen, van een andere orde.
God is Liefde. Wij zijn Liefde. Dat horen we regelmatig, maar wat betekent het? Wij mensen ontwikkelen liefde als reactie op iets. God’s Liefde is niet de reactie op iets. God is Liefde. En omdat deze Liefde zo groots is, zijn wij er uit ontstaan. U bent de reactie, het gevolg van Gods Liefde.
Daarom bent u Zijn Geliefde Zoon, of Dochter. Al voordat u geboren vent. U was al geliefd voordat u bestond…
Dat zingen we straks ook in het slotgezang: “Gij hebt mij lief o God, nog voor de eerste glansen.”
Het einde van het lied zingt: “O mocht mijns levens offerand mijn wederliefd doen blijken”
Wij hoeven ons leven niet te leven om de Liefde van God te verdienen. Zo werkt de Goddelijke Wet niet. Wij mogen leven na leven, steeds meer aardse en sterfelijke zaken wegpoetsen, zodat we God kunnen liefhebben zoals Hij ons liefheeft.
Daarvoor hebben wij de vuurkracht van de Heilige Geest nodig. Het “Kom Heilige Geest, vervul mij gans”
Om leven na leven steeds een beetje meer van onze aardse en sterfelijke zaken te zuiveren. Zodat we een heldere blik op de Waarheid krijgen.
Dan, zoals in de lezing staat, zien wij niet meer door een spiegel in een duistere rede, maar van aangezicht tot aangezicht.

Nu ben ik slechts ten dele, maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben.

Amen. Pr. Marion Lunshof

Bespiegeling Sexagesima, Verheerlijking van onze Heer (Maria Lichtmis) 4-02-2024
Lieve vrienden,
Met de brandende zuilen en de daarbij behorende intenties hebben wij in de advent de pilaren gebouwd voor de tempel, die zó opvlamde, dat het nieuwe Licht kon ontbranden. Het Licht van de opvlammende Christus in ons.
Wij kregen bewust of onbewust van binnenuit een beeld, een gedachte, een gevoel, met welke intentie dit ontvlamde Licht het komende kerkelijk jaar de wereld in zou schijnen. Een beeld waar wij naar mochten kijken, en in welk Licht wij ons de afgelopen tijd meer en meer bewust werden van wat wij de wereld zouden willen geven. En dat beeld is nooit klaar, maar het houdt ons voortdurend bezig. Wat kunnen wij betekenen in de wereld en hoe word ik daar mee geholpen? Op dát moment groeien wij naar een soort eenwording toe. Christus in ons en Christus mét ons.
In de ceremonie met Maria Lichtmis in de kerk, zoals wij dit vandaag, 4 februari, beleven, is het altaar leeg, alleen de hoofdkaarsen staan er en ze zijn gedoofd. Het frontaal, de doek aan de voorzijde van het altaar is paars.
In stilte komt de geestelijkheid paars gekleed binnen en de kaarsen worden gewijd en uitgedeeld. Dan gaat de geestelijkheid onder een gezang de kerkzaal uit.
Het altaar wordt voorzien van bloemen en extra kaarsen en het frontaal verandert van paars in wit. Dan worden de kaarsen aan gestoken.
Vervolgens komt de geestelijkheid met de monstrans waarin het Heilig Sacrament aanwezig is, in wit gekleed in processie weer binnen.
Dan vangt de H. Eucharistie aan.

Jezus werd in de Tempel opgedragen en Simeon ging voor in de dienst. Jezus kreeg zijn levensbestemming mee.
En wat doen wij met Maria Lichtmis?
Het lijkt wel of wij in de periode dat het frontaal en de gewaden nog paars zijn, wij de adventsperiode weer even beleven, na het aansteken van de kaarsen is het Nieuwe Licht tot volle wasdom gekomen en keken wij eerst nog een beetje náár het Nieuwe Licht, bij het binnentreden van de geestelijkheid met het Heilig Sacrament, treden wij onze eigen tempel binnen en worden wij één met het Nieuwe Licht. Op dat moment en tijdens het verloop van de dienst, zijn wij klaar om, ieder op zijn eigen manier en naar eigen vermogen , de inwijdingsweg naar Pasen te gaan.
En dan is het interessant om datgene wat Simeon tegen Maria zei, in ons eigen perspectief te plaatsen
En Simeon zegende Hem en zijn ouders en zei tegen zijn moeder Maria: “Ik heb goed nieuws over dit kind voor u.”
“Goed nieuws heer?” vroeg Maria. “Ja” antwoordde Simeon.
“Luister, Hij is voorbestemd om velen in Israël ten val te brengen, maar ook om velen te laten opstaan. Hij zal een teken zijn, dat verzet oproept.
Door uw eigen hart zal een zwaard van verdriet gaan, opdat de gedachten die in de harten van velen leven openbaar worden.”
Mede namens ons allen wensen wij ons veel sterkte en inspiratie op deze weg.
+Parcival

Bespiegeling Verheerlijking van onze Heer, Septuagesima                     28-01-2024
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Zijn jullie ook wel eens een berg opgelopen? Zo’n hoge berg waar je op een gegeven moment zelfs beetje adem te kort komt, omdat de zuurstof verzadiging daar lager is dan in ons eigen kikkerlandje?
Een berg oplopen kost moeite, soms veel moeite en kan ook frustrerend zijn. In het begin zijn het paadjes door groene weides waar je door heen loopt. En op een gegeven moment vermindert het groen steeds meer en loop je vooral over steile harde rotsachtige grond. Je loopt de berg op en onder het lopen zie je alleen die rotsachtige weg, want je moet nog goed uitkijken waar je loopt ook. Het is bijna alsof je een muur voor je hebt. Hoe ver nog; en komt er een eind aan? En dan, af en toe, is er ruimte om je eens om te draaien. Overweldigend kan dat zijn. Ben ik al zo hoog geklommen? Wat is dat dorpje klein geworden, wat een uitzicht. Stil, kan je daarvan worden.
Gaandeweg, terwijl je dacht voortdurend tegen een muur op te lopen ben je toch ver gevorderd op de weg naar boven.
Dit kunnen we ook overdrachtelijk zien. Wij lopen onze weg door het leven en soms gaat het heerlijk over grazige weiden. Soms ook lijkt het alsof we voortdurend over een steile weg met rotsblokken lopen en het is zo ingewikkeld om hier mee om te gaan. Als we blijven dóórlopen zien we alleen rotsblokken, die muur. Echter als we af en toe pauze nemen, even op adem komen en ons omdraaien, beseffen we dat we werkelijk een berg beklommen hebben. Metafysisch betekent een berg beklimmen het verhogen van het bewustzijn.
Op onze weg door het leven vergaren wij wijsheid en het is goed om af en toe stil te staan bij wat we nu eigenlijk vergaard hebben. Ons bewust te worden van ons eigen bewustzijn. Ons eigen BEWUSTE ZIJN. Kijk eens achterom en kijk naar de weg die je afgelegd hebt. Soms liep die weg soepel over een malse alpenwei en soms waren er blokkades. Als we terugkijken kunnen we zien dat we soms even gehinderd werd om door te lopen. En van deze afstand, van bovenaf wordt alles gerelativeerd. Op dat moment was er misschien woede, frustratie en nu kunnen we zien dat die gebeurtenis, een gebeurtenis was. Niets meer en niets minder. We worden niet meer overspoeld door de emoties en overtuigingen die er toen waren. De gebeurtenis is niet weg, het is een deel van ons pad én het beheerst ons niet meer.
Deze bewustwording helpt ons om, als we ons pad verder vervolgen, anders te kijken naar de obstakels die we tegenkomen. Dát is groeien in bewustzijn. Zien wát die obstakels eigenlijk zijn en er meester over worden. Ze niet negeren of bagatelliseren, maar ze ten volle ervaren en aanvaarden en daarmee je eigen-wijsheid te laten groeien.
Om uiteindelijk ons ware licht te zien.
Jezus gaat samen met drie leerlingen ook de berg op. De leerlingen zijn Petrus, Johannes en Jacobus. Misschien niet toevallig, die drie namen: Petrus betekent rots en Johannes genade en barmhartigheid van God. Jacobus heeft als betekenis houder van de hiel of God zal beschermen. De hiel of achilleshiel is de zwakke kant of zwakke plek van iets. De hielen lichten betekent weggaan, vluchten. Iemand die de hiel vasthoudt zorgt dat we niet vluchten of weggaan en beschermt de zwakke plek. Jezus ging de berg op met Petrus: met vaste grond onder de voeten, je zou ook kunnen zeggen dat Hij goed gegrond was. Met Johannes. Wat we zouden kunnen vertalen in: met het besef van de genade en barmhartigheid van God, bewust van Gods immer aanwezige genade en barmhartigheid. En met het bewustzijn dat onze achilleshiel, onze zwakste plek altijd beschermd is, dat we nooit hoeven te vluchten, voor niemand, niet voor anderen én niet voor onszelf.
En boven op de berg in een staat van verhoogd bewustzijn werd het ware wezen van Christus zichtbaar en begon te stralen als de zon.
Met de doop sprak God: “Dit is mijn Zoon” en nu spreekt God opnieuw: “Dit is mijn geliefde Zoon, in wie ik mijn welbehagen heb; Luistert naar Hem”. We worden opgeroepen om te luisteren naar Christus, te luisteren naar de diepste stem in ons.
Volgens Leadbeater is deze transfiguratie, die hier beschreven wordt, voor ieder van ons weggelegd.
Als de mens wordt getransfigureerd, komen we te staan voor de God die in ons is; van aangezicht tot aangezicht. In momenten van helder bewustzijn beseffen we dat alle tobberijen slechts tijdelijk zijn. Dat wij in ons diepste wezen onsterfelijke stralende Lichtwezens zijn en de stem van God kunnen horen. En dat kan de kracht geven om, ondanks tegenslagen en duisternis om ons heen, zelf het Licht uit te dragen in deze wereld. Waarlijk volgelingen te zijn van Christus en lichtpuntjes te brengen in de duisternis.
Bisschop Vreede heeft in zijn boekje morgengebeden een prachtig gebed voor deze week: Oh Here God, Die ons uit de duisternis geroepen hebt tot uw wonderbaar Licht. Geef ons de kracht om als Uw heilig volk, als Uw koninklijk priesterdom, Uw boodschap te verkondigen.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 3e zondag na Driekoningen, doop van onze Heer                 21-01-2024
De doop van onze Heer wordt dit jaar gevierd op zondag 21 januari 2024.

"Ik moet door U gedoopt worden en niet andersom" was het antwoord van Johannes op verzoek van Jezus. Jezus geeft hem aan dat hij, Johannes, de gerechtigheid de kans moet geven om vervuld te worden.
De omgekeerde wereld? Jezus komt bij Johannes aan de oever van de Jordaan om gedoopt te worden met het water.
Johannes begrijpt er niets van. Jezus is zo verheven en dan moet hij, Johannes, Jezus dopen. Eigenlijk grappig dat iemand als Johannes kennelijk niet weet waar hij bezig mee is. Of is het een vraag van de schrijver van het verhaal?

Het verhaal geeft aan dat iedereen zijn eigen unieke weg moet gaan.
Dat je in iedere incarnatie weer door de zuiveringen heen moet om verder te kunnen.
Het water is zeer zuiverend. Wij mogen niet uitmaken wat goed is voor de ander. Dopen in dit geval is een soort universeel recht, wat in allerlei vormen in allerlei religies terug te vinden is.
Het kan opdragen zijn, dopen, zegenen, maar alles is gericht op een nieuwe kans en een nieuw leven dat iemand aanvangt. Maar het kan ook een nieuwe periode zijn in een leven.

De Jordaan staat metafysisch voor de gedachtestroom die van hoofd naar voeten stroomt.
De Jordaan is hemelsbreed 170 km lang en heeft een werkelijke lengte van ongeveer 300 kilometer.
Hij ontstaat door het sneeuwwater van de berg Hermon en loop via het meer van Tiberias en eindigt tenslotte in de Dode Zee.

Die Dode Zee intrigeert. Er is geen uitgang en dus is er een enorme zoutophoging. Zout
conserveert. Is het dan de plek waar wij vertoeven in alles wat was? In ons verleden?
“zie niet om”, werd er in het verhaal van Lot verteld toen zij wegtrokken uit het gebied van Sodom en Gomorra. De vrouw van Lot zag wel om en veranderde in een zoutpilaar. Je gaat vast zitten in je verleden. Dat moeten we los laten om onszelf een kans te geven in beweging te blijven. Het negatieve achter laten en het positieve in beweging laten zijn.

Die beweging, die energie, vinden we terug in het verhaal van Johannes de Doper.
Na de doop met het water, komt de uitstorting van het vuur. Met dit vuur, deze energie, kreeg Jezus de kans om het verleden los te laten en in volle energie zijn taak te gaan vervullen.
De Dode Zee met het zout kreeg geen kans.
“zie hier mijn Zoon, in wie ik welbehagen heb”, zo sprak God. Dit roept een verlangen op.
Een verlangen om contact te krijgen met het diepste in ons. Een verlangen dat om loutering en
energie vraagt. Op zo’n dag van de Doop van onze Heer, kunnen wij met deze energie weer een stap voorwaarts zetten in onze grote zoektocht naar God diep in ons.
+ Parcival

Bespiegeling 2e zondag na Driekoningen,                                                  14-01-2024
Dierbare zusters en broeders in Christus,

De eerste lezing van vandaag is genomen uit een brief van de apostel Paulus aan de christenen van Kolossse. Paulus schreef de brief vanuit de gevangenis en zonder dat hij de mensen persoonlijk kende. Hij had gehoord dat de christenen in Kolosse zich bezighielden met een dwaalleer, die inhield dat de onmetelijke afstand tussen de onzichtbare God en de mens overbrugd moest worden door allerlei geestelijke middelaars. Het was voor hen ondenkbaar dat Christus de volkomen vereniging met God kon schenken. Om in contact te komen met de volheid van God moesten wereldgeesten, heerschappijen en machten worden vereerd en dan konden ze door riten en ascese van hun stoffelijkheid worden bevrijd. Paulus legt hen uit dat Christus het hoofd is van alle heerschappijen en machten en dat Hij het hoofd is van het gehele lichaam en dat wij ín Hem reeds deel hebben aan de Volheid.
Het gehele lichaam van Christus wordt benoemd als zijn gemeente, het is een gemeenschap.
Het kenmerk van een gemeenschap is dat een groep mensen bij elkaar hoort, eenzelfde basis heeft.
Wij zijn een christen gemeenschap, als zusters en broeders in Christus zijn wij één familie, één gemeenschap ín Christus.
In de eerste lezing lazen we: “Hij heeft ons ontrukt aan het domein van de duisternis en overgebracht naar het koninkrijk van zijn geliefde Zoon”. Ik neem er altijd graag andere vertalingen bij en in de Naardense bijbel lezen we hier: “Hij heeft ons ontrukt aan het gezag van de duisternis en overgebracht naar het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde”.
Het koninkrijk van de Zoon van Zijn Liefde is voor mij echt iets anders dan het koninkrijk van Zijn geliefde Zoon. Het eerste geeft aan dat er liefde was en er een Zoon ontstond, die op aarde een koninkrijk van die Liefde vestigde. Het tweede, de geliefde Zoon geeft aan dat God Zijn Zoon liefheeft.
De gemeenschap waarover de lezing spreekt gaat juist over het koninkrijk van Liefde dat op aarde gevestigd werd, geopenbaard werd door de komst van Christus.
En wij, als kinderen van God leven in dat koninkrijk van Liefde. Ons geboorterecht is dat wij mogen leven in dat koninkrijk van liefde, verenigd met de eengeboren Zoon van God, Christus. Volgens Paulus is Christus het hoofd van het gehele lichaam en hebben wij ín Hem reeds deel aan de Volheid. Wij zijn deel van die volheid, van dat koninkrijk van Liefde.
Dat is onze basis van gemeenschap. Alleen beseffen we dat niet altijd. Soms denken wij net als de mensen in Kolosse dat er veel voor nodig is om deze gemeenschap te ervaren, bewust te worden. Dat we er dingen voor moeten laten of juist moeten doen.
En dan krijgen we een voorbeeld in de evangelielezing.
De hoofdman is er van overtuigd, gelooft er heilig in dat Jezus zijn knecht kan genezen en dat Hij niet eens echt fysiek bij de knecht aanwezig hoeft te zijn. Nee, hij zegt: “een woord van U is voldoende om mijn knecht te doen genezen”. De kracht van een woord, van gedachten, van gebed wordt hier beschreven. Want de knecht geneest.
Geloof, meer is er niet nodig. Minder trouwens ook niet. Geloof als basis. Innerlijk zeker weten en daarop vertrouwen. Volledige overgave aan dit geloof in het rijk van Liefde, waar wij deel van uit maken. Het is om ons heen, binnen in ons, soms zonder dat wij het beseffen. Zoals een vis in het water zwemt, het water door zich heen laat stromen en zich afvraagt hoe hij het water kan ervaren.
Liefde, dat is wat het Licht, dat met Kerst opnieuw ter wereld kwam, ons wil leren. Liefde, eindeloze onvoorwaardelijke liefde. In elke gemeenschap zijn er mensen waar anderen zich over verbazen, zich aan ergeren, die ze willen mijden en er zijn mensen met wie ze graag optrekken, die ze willen om armen, die ze het liefst veel om zich heen hebben. Én allemaal samen vormen wij dat lichaam van Christus, dat koninkrijk van Liefde. Allemaal samen, niemand uitgezonderd, ieder met zijn of haar eigen-aardigheden. Juist door onze verschillen kunnen we elkaar spiegelen, leren en vooruithelpen om ons geloof te versterken. Dat geldt ook voor onze innerlijke wereld. Deze innerlijk wereld is een weerspiegeling van de uiterlijke wereld en een gemeenschap op zichzelf. Ook in onszelf is soms een strijd gaande, zijn er gedachten, handelingen of uiterlijkheden die we niet aangenaam vinden van onszelf, die we liever mijden. En ook daar geldt deze regel dat het héle lichaam, óns hele lichaam één koninkrijk van Liefde is. En ons lichaam bestaat uit het fysieke, het emotionele, het mentale en alle spirituele of astrale lichamen. Dat lichaam mogen we onvoorwaardelijk lief hebben. Want dat is wat we hoorden: “Hij heeft ons ontrukt aan het gezag van de duisternis en overgebracht naar het koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde”.
In een oud Engels liturgieboekje vond ik een geloofsbelijdenis die nu geschrapt is, maar die heel erg goed hierbij aansluit en waarmee ik graag wil besluiten:
We place our trust in God, the holy and all-glorious Trinity, Who dwelleth in the Spirit of man.
We place our trust in Christ, the lord of love and wisdom, first among many brethren, Who leadeth us to the glory of the Father and is Himself the Way, the Truth and the Life.
We place our trust in the Law of Good which rules the world; we strive towards the ancient narrow path that leads to life eternal; we know that we serve our Master best when we serve our brother man. So shall His power rest upon us and peace for ever more.
Amen. Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Driekoningen,                                                                       07-01-2024
Dierbare zusters en broeders in Christus,

In de voorbereiding voor deze bespiegeling zat ik mij af te vragen wat ik over het thema van vandaag zou kunnen zeggen. Drie wijzen of koningen die een ster volgen. Het lijkt bijna een sprookje. En sprookjes hebben vaak een diepere betekenis. Toen schoot mij de ster te binnen van de eindzegen: Aan het einde wordt gezegd: Moge die vrede ons omzweven, die kracht ons opheffen, tot wij staan waar de Ene Inwijder wordt aangeroepen en wij zijn ster zien stralen. Daar gaat het over het Licht met een hoofdletter. Het Licht waar wij allen naar op weg zijn, dat altijd aanwezig is, maar dat we niet altijd kunnen zien. Daarom bidden we ook aan het begin: mogen de Heiligen ons het Licht doen zien. Wij zijn op zoek naar én volgers van dit Licht. Als wij nou die wijze mensen zijn in het sprookje en wij zien een ster die een bijzondere betekenis lijkt te hebben wat voor karaktereigenschappen hebben wij dan nodig om die ster te gaan volgen?
Allereerst moesten de wijzen de ster waar kunnen nemen. Dat betekent dat ze bereid zijn, open staan om wáár te nemen. Een ster is alleen zichtbaar in het donker en de meeste mensen slapen als het donker is. Deze mensen denken en handelen dus niet als de meerderheid, ze zijn in staat buiten de gebaande paden om te handelen. Je zou ook kunnen zeggen dat ze bereid zijn de duisternis of hun eigen duisternis te zien, waardoor het mogelijk wordt om het Licht te zien. In het verhaal zien ze deze ster en hun bewustzijn vertelt hen dat dit een bijzondere ster is, die ergens voor staat. Dus naast dat ze open staan voor gebeurtenissen hebben ze ook bewustzijn dat dit niet zomaar een ster is. Diep van binnen “weten” ze dat dit iets bijzonders is. Ze negeren hun innerlijk “weten” niet. En dan komt er een wil om die ster te volgen. En daar is moed voor nodig. Ze wisten door de stand van de sterren dat het om een geboorte van een koning ging, maar waar? En wie? En over hoeveel tijd? En hoe ver weg? Dat wisten ze niet. Ik denk dat heel veel mensen om hen heen ze voor gek hebben verklaard: wie volgt er nu een ster, terwijl je niet weet wanneer en waar het eindpunt is? Daar is moed en zelfvertrouwen voor nodig. Zelfvertrouwen in je intuïtie dat je het bij het rechte eind hebt, soms tegen de algemene opinie in. En moed om als erkend wijs mens met waarschijnlijk een voorbeeld functie op weg te gaan met niets anders dan een ster als leidraad. Ik kan me zo voorstellen dat er dan een lange weg volgt. Ze zien de ster en volgen nog steeds, maar hoe lang is de weg? En blijft die ster schijnen? Dat vraagt volharding. En dan op een gegeven moment zien ze de ster niet meer en kloppen aan bij Koning Herodes. Soms is het ineens duister op de weg en heb je anderen nodig, die je de weg kunnen wijzen. Dat is helemaal geen schande, het is eerder een teken van kracht om te zien dat het voor jou op dat moment zo duister is, dat je het zelf niet meer ziet. Dan zijn er altijd anderen die je kunnen helpen om weer terug te komen op de goede weg en het Licht weer te zien schijnen. Zo ook bij de wijze mensen. Herodes weet het zelf ook niet, maar vraagt alle geleerden uit zijn koninkrijk en samen komen ze er uit en de wijzen gaan weer op pad en zie: de ster gaat weer voor hen uit.
Uiteindelijk komen ze dan bij de stal. De ster geeft duidelijk aan dat ze daar moeten zijn. Dan zou heel gemakkelijk een deceptie kunnen volgen: is dít nu waar ze zolang voor op weg geweest zijn? Dat het een pasgeborene zou zijn dat wisten ze, maar in een stal en bij zulke eenvoudige mensen? En wederom blijkt dat het wijze mensen zijn; ze herkennen ondanks alle omstandigheden het stalende Licht in het Kind. Zij kijken door alle uiterlijk schijn heen en zien dat dit het Licht is waar de ster ze naar toe heeft geleid en ze geven het kind hun kostbare gaven. Goud, mirre en wierook. Goud als vaste stof zou het lichaam kunnen symboliseren, de mirre als vloeibaar goud het tussen stadium tussen vast en vluchtig als symbool voor de ziel en de wierook als zuivere geurstof als symbool voor de geest. Daarmee offeren de wijze mensen hun lichaam, ziel en geest voor het Licht. Als symbolen voor lichaam, ziel en geest zou het wellicht ook hout, olie en tabak kunnen zijn geweest. Waarom is er gekozen voor de meest waardevolle materialen? Wellicht om extra te benadrukken dat het Licht het allerhoogste offer waard is.
Mogen wij in onze zoektocht naar het Licht de openheid vinden om te zien, de wil en de moed om op weg te gaan, de volharding om door te gaan, de kracht om hulp te vragen als het nodig is en het bewustzijn om het Licht te herkennen door alle uiterlijke schijn heen. Om dan, gesterkt door dit Licht, anderen te kunnen helpen en zo zelf sterretjes worden die de weg wijzen.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Kerstmis                                                                                   25-12-2023
Dierbare zusters en broeders,

Vandaag vieren we het wonderschone feest van de geboorte van het kindje Jezus. En dat kindje staat symbool voor het levend geworden woord. In de geboorte van dit kind Jezus is Gods onvoorwaardelijke liefde zichtbaar geworden in een mens op onze aarde. Wat een geschenk, om stil van te worden. Het vervult mij elk jaar weer met grote dankbaarheid dat we dit feest van Licht mogen vieren. Dit feest kan ook als symbool worden gezien voor ons eigen innerlijk licht. Elk jaar opnieuw krijgen we de gelegenheid het licht in ons zichtbaarder te maken zodat ook ons eigen innerlijk licht steeds meer werkelijkheid mag worden.
Maria en Jozef waren voor de volkstelling op weg van Nazareth in Galilea naar Bethlehem in Judea.
Metafysisch betekent Nazareth in het Hebreeuws, vertakking of spruit en Galilea is ziele energie of kracht van leven. Bethlehem betekent dan huis van brood en Judea lofzang aan Jehova.
Metafysisch gezien vertrokken Maria en Jozef dus vanuit de landstreek van ziele energie, die vol is van kracht van leven. Je zou kunnen zeggen ze vertrokken vanuit de levenskracht voor de ziel met een nieuwe vertakking, een nieuwe spruit al aanwezig in Maria naar de landstreek van lofzang, van eer brengen aan de God van de voorvaderen, om te eindigen in Bethlehem, het huis van brood. Het huis waar voeding is, waar voedsel vorm krijgt. Daar wordt Jezus geboren.
Als we dit vertalen naar ons innerlijk Licht, dan wordt vanuit de levenskracht voor de ziel opnieuw een licht geboren dat in het land van aanbidding manifest wordt, zichtbaar wordt, gevoed wordt.
Elk jaar opnieuw mogen wij beseffen dat ons Licht aangeraakt wordt door het oerlicht en dat het steeds meer manifest mag worden in deze wereld.
Maria brengt haar kindje ter wereld, het Woord, de levenskracht wordt zichtbaar op aarde in een kleine baby. Een baby die nog ontvankelijk is, zonder oordeel en volledig afhankelijk van de omgeving.
En Maria doet wat elke moeder zou willen doen: ze gaat dit jonge leven voeden. De baby wordt gevoed met de melk van de moeder. Het Woord, de Zoon voortgekomen uit de Vader wordt gevoed en groeit door de voeding van de Moeder die je ook Sophia, Wijsheid of Heilige Geest mag noemen.
Ook ons innerlijk licht heeft die voeding nodig. Een vlammetje dooft bij een tekort aan voeding. Daar weten de 5 meisjes die op de bruidegom wachtten, in de parabel van Jezus, maar al te veel van. Hun lichtjes gingen uit en toen de bruidegom uiteindelijk kwam, mochten zij niet binnen op het bruiloftsfeest. Terwijl de 5 meisjes, die reserve olie mee hadden genomen, wél de bruidegom konden begroeten en zich aan het bruiloftsmaal kon voeden.
Staan wij toe dat wij gevoed worden? Zorgen wij zelf voor voldoende reserve olie of zien wij de voeding soms niet eens meer staan en verduistert daardoor ons licht?
Moedermelk is in eerste instantie wat doorzichtig, transparant alsof het nog manifest moet worden en hoe meer het gaat stromen hoe witter het wordt. De kleur wit omvat alle kleuren in zichzelf. Baby Jezus wordt met liefde gevoed met alle kleuren vanuit de Moeder en daardoor kan het kind opgroeien in wijsheid; zoveel wijsheid dat Hij op 12 jarige leeftijd al de mensen in de synagoge versteld doet staan.
Hoe kunnen wij ons licht voeden?
Dat kan door onze ogen en ons hart toe te staan om zonder voorbehoud, zonder wantrouwen te openen. Te openen voor de zegeningen die overal in de wereld te zien en te ervaren zijn. Zegeningen zijn te ervaren in onze directe omgeving, in de mensen om ons heen. In onze eigen groei, hoe klein de stapjes soms ook lijken. Zegeningen kunnen gevoeld worden in het lichaam, in hoe het lichaam reageert op een situatie. Een bekend gezegde is: tel uw zegeningen. Het is afkomstig van een klein gedichtje, dat ik jullie niet wil onthouden:
Tel uw zegeningen, tel ze één voor één,
Tel ze, tel ze alle, en vergeet er geen.
Tel ze, tel ze alle, noem ze één voor één,
En ge ziet Gods liefde dan door alles heen.
Als wij beginnen met het tellen van alle zegeningen, elke dag, dan willen we er niet meer mee stoppen, het zijn er zo veel. Het geeft zoveel vreugde. Dan groeit ons licht, want alles wat gevoed wordt, groeit.
En zegeningen komen, net als de liefde, in vele vormen. Niet altijd worden ze ervaren als lief en aardig, de zegening kan ook zitten in chaos of tegenwind. Echter hoe meer wij ze leren herkennen en daardoor hoe meer wij onszelf leren kennen, hoe vreugdevoller we worden en hoe stralender ons licht wordt. Laten we samen het Licht, waarvan we vieren dat het vandaag opnieuw geboren wordt, mogen verspreiden en zichtbaar maken in de wereld.
Moge deze kerst en het hele komende jaar het Licht zich via ons allemaal verspreiden in de wereld.
Zalig Kerstfeest.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 4e zondag van de advent, juist handelen,                              24-12-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Deze dienst staat in het teken van stilte en bezinning. Ook Maria zoekt op dit moment een plek om haar kind ter wereld te brengen. Een kind aan Maria aangekondigd door een engel en na de eerste schrik kon Maria zeggen “mij geschiedde naar Uw wil.” En als we het hebben over juist handelen dan is dit een zeer juiste handeling geweest. Toch wist zij niet wáár zij JA op zei. Wij weten nu dat de geboorte van dat kind de wereld heeft veranderd, maar Maria weet dat niet. Er is haar door een engel een boodschap gebracht dat ze zwanger zou worden en ze ís zwanger geworden. En nu is de geboorte aanstaande. En ze is nog onderweg ook, geen thuisbevalling voor haar. Ik kan me zo voorstellen dat zij nog meer dan elke andere moeder benieuwd is naar het kind en wat er volgt op de geboorte; er zijn grote verwachtingen gewekt. Gaat het ook uitkomen?
Maria heeft door alles heen haar vertrouwen in God en de boodschap behouden en steeds juist gehandeld. Hoe haar omgeving heeft gereageerd weten we alleen van twee personen: Jozef is bij haar gebleven, ondanks dat het een grote schande was in die tijd om voor het huwelijk zwanger te geraken, omdat ook hij een boodschap van een engel kreeg dat het kind inderdaad verwekt is door de Heilige Geest en Elisabeth reageert vanuit vreugde en geloof en spreekt de woorden die uiteindelijk voor ons in het wees gegroet terecht zijn gekomen: gezegend zijt gij onder de vrouwen en gezegend is de vrucht van uw schoot.
En wat zouden wij doen? Stel dat onze zus, dochter of nicht ons komt vertellen dat ze een boodschap heeft gekregen van een engel dat ze zwanger zal worden van de zoon van God. Hoe handelen wij? Kinderen die spelen met een “vriendje” terwijl er verder niemand in de kamer is, worden maar al te vaak verteld dat het niet waar is, er is geen extra wezen in de kamer. En dat alleen maar omdat die ouder het zelf niet kan zien of misschien niet méér kan zien. Een medium, dat berichten vanuit de spirituele wereld doorgeeft, wordt nog steeds met de nodige argwaan bekeken. En onze eigen ervaringen? Voelen wij ons vrij om te delen wat we ervaren van de ongeziene wereld? En als er gedeeld wordt, hoe kijken wij er dan tegen aan? Voelen we weerstand? Dit kan niet waar zijn, het bestaat gewoon niet. Redeneren we het weg? Of is er misschien wel jaloezie? Waarom ervaart hij of zij wel zoveel en ik merk niets? Denken we dat de ander een aansteller is of overdrijft? Vertrouwen we wat de ander waarneemt?
Hoe handelen wij? Handelen is actief reageren op iets dat we meemaken. En juist handelen is dan een handelen dat gericht is op het hoogste goed voor anderen en voor onszelf. Dat geldt uiteraard op alle niveaus zowel materieel, emotioneel, mentaal als spiritueel. Materieel is uit te meten in financiële waardes, emotioneel en mentaal is misschien nog te meten en in kaart te brengen met allerlei psychologische testen, maar spiritueel is er geen “meetlat”. Wie bepaalt wat waar is en wat juist handelen is in het ongeziene?
Dat heeft heel veel te maken met onze ontvankelijkheid, hoe open of versluierd is ons waarnemen, ons innerlijk licht of onze intuïtie. Kunnen wij oordeel loos vanuit onvoorwaardelijke liefde de ander of een situatie schouwen en ondersteunen?
Graag wil ik terug komen bij mijn stelling: Stel dat onze zus, dochter of nicht ons komt vertellen dat ze een boodschap heeft gekregen van een engel dat ze zwanger zal worden van de zoon van God.
Laten we een moment stilte nemen om voor onszelf eens te overpeinzen hóe wij zouden reageren en wat ons motiveert om op díe manier te handelen.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 3e zondag van de advent, Gaudete,                                    17-12-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,
Misschien mag ik jullie vandaag eens meenemen in een bepaalde fictieve situatie.
Twee mensen trouwen met elkaar omdat het op dat moment de beste stap lijkt. Niet perse omdat er veel liefde in het spel is, maar meer vanwege allerlei andere omstandigheden. En omdat het zo gaat wordt er ook een kind geboren. Eigenlijk hadden geen van beide vooraf nagedacht over de zorgbehoefte van dat kind en het gaf toch wel veel onrust en verstoring van de dagelijkse routine. Toch zorgden ze er voor zoals zij dachten dat het paste bij de situatie, vooral door het te negeren en er niet te veel aandacht aan te geven. Het kind hunkerde naar liefde en voelde onbewust dat het eigenlijk niet welkom was.
In zo een situatie kunnen er twee uitersten ontstaan: een kind trekt zich terug en probeert door heel veel meegaandheid toch liefde te verdienen van de ouders of een kind gaat in de weerspannigheid. Wordt tegendraads. Ik zal laten zien dat ik er ben, ik laat mij niet klein krijgen. Op school kan zo’n kind brutaal worden en andere kinderen gaan treiteren, pesten. Het gaat anderen angst aanjagen en voelt hoe het daardoor aanzien krijgt. Het wordt gezien, niemand kijkt meer over of om hem heen. Erkenning. Het groeit op de angst van anderen. Als dit zich voortzet op de middelbare school en in het latere leven, dan wordt het iemand die aanzien en macht afdwingt door represailles, het wordt een alleenheerser met jaknikkers om hem heen. Deze mensen hebben de macht van de angst begrepen en gebruiken deze kennis om anderen te controleren.
Ik denk dat ieder van ons in zijn of haar leven een situatie kent of gekend heeft waarbij die angst voor de macht van een ander een rol speelt of speelde.
En hoe kunnen wij daar mee omgaan?
De reden waarom iemand de angst kan gebruiken om macht te verkrijgen over anderen is heel simpel omdat er angst zit in iedere mens.
De oplossing is daardoor ook heel simpel: indien niemand meer angst had, heeft de alleenheerser letterlijk geen grond meer om op te staan. Angst was immers de basis waarop zijn rijk was gebouwd.
Alleen dat is een utopie. Een mens ként angst en dat is nog nuttig ook in bepaalde situaties.
Wat kunnen wij als mens dan wel? Wij kunnen naar binnen keren en met het onderscheidingsvermogen, waar we het de eerste zondag van de advent over hadden, onze angsten onder ogen zien en ons bewust worden van het nut, de noodzaak en de invloed van die angsten. Daarmee groeit er een staat van acceptatie, begrip en liefde voor onszelf. Ons eigen Licht wordt niet meer versluiert door die angst en kan gaan stralen en verbinding zoeken met anderen die ook hun Licht uitstralen. Samen ontstaat er een macht van Licht en mensen in de buurt zullen aangestoken worden door die geur van de geestelijke liefde zoals de tweede lezing het zo mooi beschreef. Het worden vrije mensen, want zij kennen en accepteren zichzelf en kunnen daardoor dienaren zijn voor anderen op de weg naar het Licht.
Daarbij is het wel belangrijk te realiseren dat Liefde in vele vormen verschijnt. Liefde is niet per definitie altijd lief en aardig. Liefde kan ook chaos en turbulentie brengen net zoals Jezus in zijn tijd de bestaande wereld op zijn kop zette en chaos bracht in de gevestigde orde. Het is aan ons om onszelf te schouwen in elke situatie: wat maakt dat een bepaalde situatie ons zo blij, vreugdevol of juist verdrietig en angstig maakt. Iets in ons resoneert op de gebeurtenissen om ons heen en dát te doorgronden geeft gnosis, zelfkennis. Hoe meer we bewust meemaken en doorgronden, hoe groter onze zelfkennis wordt.
Het leren kennen van het Zelf verandert onze frequentie, onze vibratie. En elke nieuw ontwikkelde frequentie kan weer gelijkende frequenties aantrekken en daarmee nieuwe situaties creëren om van te leren, waardoor we eindeloos kunnen doorgroeien in bewustwording van onszelf.
Dit proces vindt plaats in ieder van ons. Dat betekent, dat we ieder die wij ontmoeten dankbaar mogen zijn. Elke ontmoeting, of die nu aangenaam ervaren wordt of niet, geeft beide partijen de kans om te groeien in bewustwording en het licht steeds verder te ontsluieren.
Door dienstbaar te zijn aan het Goddelijke in de ander, ben je ook dienstbaar aan het Goddelijke in jezelf. Dienstbaar aan het Leven, het Licht en de Liefde.
Dat maakt de Hindoe begroeting Namasté ook zo mooi; Namasté betekent: Ik groet de God in jou. Of: De God in mij groet de God in jou.
Het houdt de aandacht bij het Goddelijke, bij iedere ontmoeting in elke situatie.
Gaudete!! Wat een vreugde.
Amen. Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling tweede zondag van de advent, zelfvergetelheid,              10-12-2023
“Gedachten die zijn voortgebracht uit de begeerte naar macht, maar die eer zullen bewijzen aan de Heer der Heerlijkheid en die hun toorn zullen opgeven, zij zullen voor eeuwig beloond worden voor hun nederigheid.”

Hoe eenvoudig kan het zijn? Gedachten die voortgebracht zijn in ons groeiproces, maar die gelouterd worden door bewustwording van het Hogere in ons doen het lagere in ons vergeten.
Zelfvergetelheid. Het vergeten, het opzij zetten van ons lagere zelf als wij ons werk in de wereld doen geeft bijzondere en soms ook onverwachte resultaten. Niet een mooi resultaat voor jezelf, maar een nuttig resultaat voor iets anders. En dat “iets anders” kan van alles zijn.
Een mens, een dier, een organisatie een bouwwerk of het ,milieu. Een oneindige variëteit van “iets anders”.
Het thema van het afgelopen jaar, wat ik regelmatig onder de aandacht bracht en nog breng is “bewustwording”. Het wordt niet met name genoemd onder alle leerthema’s die elk jaar weer de revue passeren.
“Bewustwording” gevolgd door “helder inzicht” is eigenlijk een telkenmale “ontwaken”.
Anderen “bewust maken” klinkt mooi, maar het kan al gauw een verfijnde uitvoering zijn van “anderen jouw ideeën” aanpraten. Anderen helpen “bewust te worden” terwijl je zelf op dat moment in de stroom van zelfvergetelheid zit, helpt de ander om een eigen “helder inzicht” te ontwikkelen. Er ontstaat in dát gesprek een sfeer van communiceren waarbij je beiden soms een gevoel hebt dat het net is of “je er niet bent”. Dat zijn fijne en ook heel eerlijke momenten. Dan voer je een gesprek met z’n drieën. Want zo’n gesprek zou je Goddelijk geïnspireerd kunnen worden.
Nu ik dit net schreef kwam er een stemmetje in mij op: ”nou, nou, je gebruikt wel heel grote woorden”. En dat overdenkende realiseer ik mij dat er ineens incarnaties langs waaien waarin wij verkeerden in het nietige ‘aardwormschap’.
Tegenwoordig mogen wij het zeggen: ”God is overal, God zit diep in ons. God is inwonend.
Dus zo gauw wij een klein vonkje van Gods aanwezigheid in ons laten opvlammen, kan je al spreken van Goddelijk geïnspireerd zijn. Het is zo heerlijk dichtbij.
Als je je dát bewust wordt, maak je al een begin aan de weg naar de ontsnapping van de begeerte naar macht.
Weer dat woord bewust. Bewustwording is een smeermiddel. Zonder bewustwording bereik je geen vrede. En in de huidige tijd, waarin “vrede” verder weg lijkt dan ooit, kan je bidden om vrede, maar aangezien wij die vrede zelf zullen moeten maken, is de stap naar bewustwording de eerste stap. Misschien lopen wij wel op de feiten vooruit als wij bidden om vrede, zonder eerst te bidden voor “bewustwording”.
Het één kan ook niet zonder het ander. Je kunt wel bidden om bewustwording die leidt tot vrede.
Voor het zuiverste resultaat is de houding van “zelfvergetelheid” in onze acties essentieel en
het draagt dus bij tot de oprichting van die Koninklijke tempel van Advent die door het ontvlammen van de lichtende zuilen ontstaat. Een mooie opmaat naar het thema van de volgende week. Liefde.
“Gedachten die zijn voortgebracht uit de begeerte naar macht, maar die eer zullen bewijzen aan de Heer der Heerlijkheid en die hun toorn zullen opgeven, zij zullen voor eeuwig beloond worden voor hun nederigheid”.
Amen +Parcival.

Bespiegeling eerste zondag van de advent, onderscheidingsvermogen, 03-12-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

In het kader van het thema van vandaag; onderscheidingsvermogen neem ik jullie graag mee naar een situatie afgelopen zondagmiddag bij ons thuis. Mijn echtgenoot en ik stonden voor het keuken raam en keken naar buiten naar een boerderij zo’n 400 meter verderop en er ontstond het volgende gesprek: “Hé, wat zijn die 5 witte vlekken daar bij de boerderij? Daar zal toch niet iets gedumpt zijn? Nee, ik zie die vlekken bewegen, het zijn grote vogels volgens mij. Ik kan het niet echt goed zien, maar zouden het de ooievaars zijn van dit voorjaar? Nee, dan zou je toch ook zwarte randen moeten zien? Wacht, ik pak mijn fototoestel, dan kunnen we inzoomen. Ik nam een foto en we bekeken die samen. “Kijk nou uit, het zijn zilverreigers, maar tussen die zilverreigers lopen ook nog 8 gewone reigers, kijk maar als ik nog verder inzoom. Die zie je niet eens met het blote oog. Ze vallen weg tegen alle andere structuren.“
Dit gebeurt zo vaak in ons leven. Als we vluchtig kijken, dan zien we weinig. Als we wat meer tijd nemen, dan vallen ons dingen op en als we echt de tijd nemen om te schouwen, dan kunnen we dingen zien die er voorheen niet leken te zijn.
Soms lopen de agenda’s zo vol dat we rennend door het leven gaan, van de ene afspraak naar de andere in de hoop dat we onderweg niets vergeten zijn. Een focus op alles wat moet.
Vandaag worden we opgeroepen ook af en toe stil te staan en te schouwen. Onderscheid te maken tussen wat onze eigen weg is en wat we denken dat anderen van ons verwachten. Even stil te staan en te luisteren naar de stille stem in ons binnenste.
We gaan deze adventsperiode op weg naar verstilling om ruimte maken voor de ontvangst van het Licht. Om straks met kerstmis samen met de engelen het nieuwe Licht jubelend binnen te halen. Mag het een tijd van stilte zijn om in onszelf de witte, de zwarte en alle andere kleuren vlekken te onderscheiden en ze liefdevol te accepteren. Door vol genade en vergeving onszelf te ont-vangen, ontvankelijk te zijn daarvoor, zijn we ook in staat onze medemensen te ontvangen, gewoon om wie ze zijn.
Dat het zo mag zijn
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling zondag voor advent, verdrijven van onwetendheid,           26-11-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vonden jullie de lezingen van vandaag ook zo lastig? Ik heb er wel een poosje op zitten kauwen.
Als we de eerste lezing lezen als een soort toekomstvoorspelling dan staan ons aardbevingen, bloedvergieten en donder te wachten met de vernietiging van de goden. En zij die niet volkomen geworden zijn in de Onverwekte Vader, zullen nooit het ‘Rijk van de gnosis’ binnengaan. Terwijl wij belijden in onze akte van geloof dat allen eens in God zullen opgaan hoeverre zij voordien ook zijn afgedwaald….. Misschien is deze tekst niet bedoeld om zo letterlijk te lezen.
Jaldabaoth is in dit verhaal de heerser over de mensheid. De mensheid met zijn vorm op deze aarde is geschapen in dualiteit met een goddelijke vonk. Wij ervaren goed en kwaad, licht en donker, boven en beneden, verleden, heden en toekomst. Ervaringen van uitersten in emotie, in zintuiglijke waarnemingen, in ervaringen van tijd en in het oordelen vanuit ons verstand. De chaos, waar over gesproken wordt, ontstaat als er geen besef, geen bewustzijn is van deze dualiteit en de goddelijke vonk. Iemand die het leven alleen als lief en aardig en licht wil ervaren sluit de ogen voor de duistere zijde van het menszijn en iemand die zich puur focust op het materiele in de wereld, zal nooit de liefde en het erbarmen tussen de mensen kunnen waarnemen. Het lief, aardig en licht willen zijn of juist de focus op het materiele wordt een soort god of afgod van onwetendheid waar naartoe geleefd wordt. Onze fysieke zintuigen (dat zijn de ogen, de oren, de smaak en het voelen) en ons brein, ons verstand zijn geconditioneerd dingen te ervaren en te interpreteren zoals we het geleerd hebben en het kan heel lastig zijn om over deze grenzen heen te kijken. Van deze mensen die niet bewustzijn van het leven in dualiteit en de goddelijke vonk, wordt in deze lezing gezegd dat ze niet “volkomen” zijn en van hen wordt gezegd dat zij nooit het rijk van de gnosis binnen zullen gaan. En logisch beredeneerd klopt dat ook. Als we de dualiteit en de goddelijke kern in de mens niet onder ogen zien en maar naar één kant blijven kijken, dan blijft de chaos bestaan en dan zullen we onszelf nooit leren kennen en gaan we dus ook het Rijk van de gnosis (het rijk van de zelfkennis) niet binnen. Althans niet in dit leven.
Maar dan komt Sophia (en Sophia staat voor de wijsheid) en zij, de wijsheid, verdrijft de goden van onwetendheid uit de chaos en werpt ze samen met Jaldabaoth (de heerser van de dualiteit) in de afgrond. Ze zullen uitgewist worden door hun eigen geschapen ongerechtigheid. Hier worden dan niet mensen bedoeld die in de afgrond worden geworpen, maar de afgoden die de mensen in zichzelf geschapen hebben door hun focus op bijvoorbeeld het materiele. Als wijsheid of het Licht komt, dan is het gedaan met de onwetendheid. Dan is er inzicht, bewustzijn en kan het Licht gaan schijnen. Eigenlijk is de ontvankelijkheid waar we het vorige week over hadden de basis hiervoor. Buiten de gebaande paden durven wandelen, met een niet bevoor-oordeelde blik mensen tegemoet treden en dat wat we niet verwachten verwelkomen en onderzoeken. Daarmee vernietigen we onze starheid en vooroordelen (de goden van de onwetendheid) en worden we ontvankelijk voor het Licht dat inzicht, wijsheid geeft dat letterlijk de duisternis zal uitwissen. Wij zien de wereld, de ander en onszelf zoals we ZIJN (en dan ZIJN met een hoofdletter, het WEZEN der dingen). Dat geeft ruimte om terug te keren naar onze wortel. En dan is die tweede lezing niet zo vreemd meer. God is in alles, dus ook in de beschreven (schijnbare) tegenstrijdigheden. Die tegenstrijdigheden zijn er alleen als wij ons laten bepalen door ons verstand. God laat zich niet in hokjes opsluiten, God is overal. Ook in de schijnbare tegenstellingen in deze tekst. Wij moeten God niet zoeken op een bepaalde plaats, het Licht verschijnt overal en in vele gedaantes. En dat wordt zichtbaar als wij ontvankelijk durven zijn.
Deze rode zondag is toegewijd aan de Heilige Geest. En precies deze geest vuurt ons aan en geeft levenskracht om vanuit liefde ontvankelijk te zijn voor dat wat er is. Om met de nieuwsgierige openheid van een kind de wereld en onszelf te schouwen en in verwondering God te danken.
Mogen wij, aangevuurd door de Geest, de komende week op weg naar de advent, onze ontvankelijkheid oefenen en ruimte maken voor de ontvangst van het Licht.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 24e zondag na HDV, ontvankelijkheid,                              19-11-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

We zijn aangekomen bij de laatste groene zondag van het kerkelijk jaar. Volgende week is een rode zondag waar we aangevuurd door de Heilige Geest de onwetendheid verdrijven om ons klaar te maken voor de advent, de tijd van verwachting voor de geboorte van ons innerlijk Licht.
Het thema van deze dienst is ontvankelijkheid. Ont-vangen zou je kunnen omschrijven als actief niet-vangen net zoals met ont-mantelen: doel bewust de mantel er af halen of ont-dekken: het dek er af halen. Vángen is heel bewust je richten naar iets wat een ander je aanreikt om dat te pakken. Bijvoorbeeld jij gooit een bal naar mij en ik vang de bal. Een bewuste actie gericht op één specifiek ding. Ontvangen is dan met open handen alles wat aankomt willen accepteren, zonder ons naar iets specifieks te richten. Mensen ontvangen is iedereen welkom heten ongeacht ons eigen oordeel over iemand.
Het betekent dat we openstaan voor het ónvoorziene, het nieuwe, iets dat compleet anders kan zijn dan wijzelf denken te zijn en dat daarom ook niet met het eigen begripsvermogen meteen begrepen kan worden.
Juist die openheid, die ontvankelijkheid maakt dat we oog krijgen voor dat wat we niet kennen. Als we altijd veilig hetzelfde rondje wandelen, dan weten we de weg en komen we altijd dezelfde dingen tegen. Wat nou als we eens de andere kant opwandelen en er een ontdekkingstocht buiten de gebaande paden van maken? Ontvankelijk zijn houdt dus een omdraaiing in van de wijze waarop wij ons vaak verhouden tot de dingen: van een directieve gerichtheid, van het precies weten waar we ons wel en niet in begeven naar een spontaan open staan voor alles wat er komen gaat. We zouden dat ook kunnen zien als nieuwsgierigheid van kinderen voor dat wat er simpelweg is.
Ontvankelijk zijn is openstaan zonder invulling en zonder angst. Ware ontvankelijkheid vraagt om barmhartigheid en tolerantie naar anderen en naar jezelf.
Tijdens de heilige mis, werken we er naar toe ontvankelijk te worden voor het mysterie van de transsubstantiatie. Dat gebeurd door de opbouw van de hele liturgie met alle symboliek en rituelen. Tijdens de heilige Mis lezen we vaak uit de gnostische geschriften en de lijfspreuk van de Gnosis is: ken u zelve. Ken u zelve betekent ontvankelijk zijn voor alles van wie of wat we zijn, zowel in het donker als in het licht, in het klein en in het groot. Om onszelf te kennen moeten we ontvankelijk zijn, open staan voor wie we werkelijk zijn, niets meer en niets minder.

Voor mij zit de ontvankelijkheid van de eerste lezing in de eerste 4 woorden: ik buig mijn knieën. Wat de Paulus hier aangeeft, is dat hij zichzelf klein maakt om de grootsheid en de leiding van God te ervaren. Het ego doet er niet toe, dat wordt letterlijk klein gemaakt, dat is ontvankelijkheid. In ons hart ruimte maken voor Gods leiding, Hem in stilte te vragen ons leven te sturen en daar open voor staan. Dan kunnen we de liefde ervaren. De goddelijke liefdesenergie is overal aanwezig, maar alleen wie kan ontvangen, wie ontvankelijk is, kan daadwerkelijk die liefde ervaren en uitdragen.

Wat houdt ons dan tegen om die liefde, om dat licht van Christus in ons te ontvangen en te laten groeien?
Vaak is het de angst. Wat gaan we tegenkomen als we onszelf openstellen, als we ons hart openen? We kunnen dan dingen tegenkomen die we nooit eerder zijn tegengekomen en dat kan verwarring geven. Wat brengt de ander en wat moeten we daar dan mee? Wat brengt de situatie en hoe reageer ik daar op? En wat gaan we zien van onszelf? Vooral dat laatste is misschien wel het meest confronterend. Er is moed voor nodig en een rotsvast vertrouwen in juist die liefde, in het licht van Christus om zonder oordeel, ontvankelijk, de ander, de situatie en onszelf te schouwen. Paulus spreekt dat vertrouwen als zegenbede en vertroosting uit in de eerste strofen van de brief die hij schreef aan de Efeziërs. Die brief waaruit de eerste lezing genomen is. Het mag ook voor ons een troost en een richtingwijzer zijn. Dit zijn de woorden van Paulus:
“Genade voor u en vrede van God, onze Vader, en de Heer, Jezus Christus!
Gezegend zij God, de Vader van Jezus Christus, onze Heer!
Met Christus in de hemelen geeft Hij ons alle zegen van de Geest.
Ja, in Hem heeft Hij ons uitverkoren al voor de grondlegging der wereld om geheiligd en gereinigd voor hem te staan. In liefde heeft Hij ons voorbestemd Zijn kinderen te worden door Jezus Christus. Zo was het welbehagen van Zijn wil. Tot lof van de heerlijkheid van Zijn genade heeft Hij ons begenadigd in de Geliefde, Jezus Christus.”
Mogen wij gezegend door de Geest en begenadigd door God, het vertrouwen ervaren en de moed opbrengen om oprecht ontvankelijk te zijn voor Gods leiding, voor de ander en voor onszelf.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 23e zondag na HDV, toepassen van het geleerde 12-november-2023
Soms gebeurt het dat de lezingen zo duidelijk zijn, dat je er niets meer aan toe te voegen hebt.
Vandaag is dat geval en dat komt goed uit. Ik ben op het ogenblik erg druk met kerkactiviteiten.
Huisbezoeken, 2 lezingen voorbereiden voor Zwolle en Bloemendaal, de cursus van de Stichting Lumen helemaal vernieuwen inclusief de studie die er voor nodig is en een workshop voorbereiden die ik op 24 en 25 november geef voor de opleiding van de kerk. En dan heb ik samen met Alice een boek geschreven over een bijzondere stervensbegeleiding. En dat boek is nu in proefdruk verschenen. Heel spannend.

Dus mijn verhaal is wat kort. Als je de Nag Hammadi leest over de stoffelijken, psychischen en geestelijken, dan zal menigeen misschien ongewild toch denken: “maar wat ben ik dan? “
Zelf hou ik niet van onderscheidingen. Je zou al gauw de neiging hebben om je beter of minder dan de ander te voelen. De pop-up van de vraag “maar wat ben ik dan” is altijd een ego-pop-up.
Al weer bijna oninteressant zou je zeggen. Heer boeddha ontving twee leerlingen en die streden om het feit wie verder was op weg naar de verlichting.
Boeddha antwoordde: ”die man, die daar dronken in de goot ligt”.
Om je heen kijken en vergelijken is dus nutteloos en leidt tot discriminatie.

Als ik een metafoor bedenk, dan valt mijn gedachte op een oplaadbatterij. Het ingrediënt om op te laden is aanwezig. De energie komt erin en het groeit. Elke batterij geeft dezelfde hoeveelheid energie af. Maar de ene is verder gevuld dan de ander. Het is diezelfde hoeveelheid energie die ons gelijk maakt en vanuit dát perspectief kun je het onderscheidenlijke vergeten. God is blij met elke batterij waar energie ingestoken is. Hij geeft dezelfde energie af. Als de batterij aan het eind van de rit leeg is, zijn wij weer teruggekeerd naar de bron.
God is de energie. Wij bedenken dat de ene batterij verder gevuld is dan de ander. Van buitenaf merk je daar helemaal niets van. Bescheidenheid in deze is dus wat ons betreft op zijn plaats.
Als wij dan onze lessen leren, geeft het sprankeling als wij het geleerde gaan toepassen. Oprah Winfrey kon in haar shows prachtig uitleggen wat ze allemaal kon doen tegen overgewicht. Achter de schermen at ze vóór een uitzending door de spanning bijna een halve doos Mars leeg. Op een zeker ogenblik maakt ze dat bekend en voelde zich in de strijd tegen het overgewicht behoorlijk mislukt. Ze zei: ”I talked the talk, but didn’t walk the walk”. Soms is het beter te vertellen wat je tot stand gebracht hebt, dan vol enthousiasme te verkondigen wat je gaat doen. Mooie praatjes dus.
Maar toepassen van het geleerde in de Nag Hammadi gaat vooral om geestelijke ontwikkeling.
Het is goed om wat je leert in de geest ook te proberen toe te passen.
Amen. +Parcival

Bespiegeling 22e zondag na HDV, juist aangewende energie 
Octaaf van Allerheiligen
                                                                                                                       4-11-2023

Almachtige God, Die Uw dienaren in het mystieke lichaam van Uw Zoon, Christus, in één gemeenschap hebt verbonden. Mogen wij, in navolging van Uw gezegende heiligen, de goddelijke deugden in ons zelf zó ontwikke¬len, dat wij eenmaal die onuitsprekelijke vreugde zullen ervaren, die Gij bereid hebt aan diegenen, die u oprecht liefhebben.

Zo gaat het gebed van Allerheiligen. Aanstaande zondag, vieren wij de octaaf van Allerheiligen. Op 1 november was er een prachtige verstilde viering in Naarden.
Wij waren met z’n drieën, maar voller met ongeziene aanwezigheid kon de kerk niet zijn. Er hing in de verstilling een sfeer die je kan verwijzen naar onze eigen oorsprong, toen wij nog in de bron waren. Toen onze fysieke levens nog moesten beginnen. Een gebied waar je in één mystiek lichaam met Christus verbonden bent.
Een route van ontelbaar veel incarnaties waar je alles wat goed is verliest en weer gaat opbouwen. Een tijdelijk versluieren van het witte gewaad en waarbij het Lam in de nevelen verblijft. Je zou hiermee kunnen zeggen dat ook wij die Heiligen zijn. Wij hebben alleen een karweitje te verrichten. Volmaakt mens worden op aarde. Er naar toe groeien dat wij uiteindelijk volmaakt worden. Een goddelijk volmaakt mens die net zo als ons grote voorbeeld Jezus acteert.
Elk leven weer zijn er thema’s waar wij mee moeten dealen. Thema’s waar wij ons van bewust moeten worden en waar wij aan moeten werken. Thema’s die ook vanwege dat wij er mee tobben ook weer anderen raken, die er kennelijk ook iets mee moeten. Een ingewikkeld verhaal, maar dat het ook anderen raakt, betekent dat wij er als mensen met elkaar voor staan. In de oorlogsgebieden in de wereld zien wij die strijd, die momenteel aan ons een beetje voorbij gaat. Maar is dat zo?
Gaat het aan ons voorbij? Ik zal je zeggen: voor mij is het een grote les. Ik heb een militaire en politieachtergrond. Ik zat er heel dicht bij. Ik móest oordelen in situaties. Inschatten wie er in een tweestrijd gelijk heeft. En soms er letterlijk tussen springen. Het is natuurlijk ook een beetje conditionering, maar bij onrecht heb ik nog steeds de neiging om te paard te springen en er achter aan te gaan. Maar wat nu ook gebeurt, is, dat je stil valt.
Het paard weigert. Staat verstart te kijken. De ridder die erop zit, vertrouwt zijn paard en denkt na. Wie heeft er eigenlijk gelijk? Wat gebeurt er in je dat je, om wat voor reden dan ook voor het principe “oog om oog en tand om tand” gaat?
Bij een gekreukte mantel ga je de plooien glad strijken. Ik stel, mij, nu ik dit schrijf voor, dat de ridder aankomt bij het slagveld. De strijders zien hem aan komen en hij springt van zijn paard, gooit zijn mantel op de grond en begint rustig al biddend de plooien glad te strijken. Zo zouden de strijders ook de plooien van hun geschil moeten glad strijken. Het deed iets.
Met verbazing wordt er gekeken en er valt een stilte op het strijdtoneel. De ridder springt weer op zijn paard en spreekt. Hij en zijn paar stralen, geven licht. Het zijn niet meer zijn woorden, maar van God. Het gebeurt gewoon. Er daalt een wolk van bewustwording op de strijders neer en ze gooien hun wapens weg en gaan naar huis. Een krachtig gebed vermag veel.

Het geheim van de ridder is, dat hij niet gaat strijden, maar stil wordt. Hij verbindt zich met het mysterie van Christus. Door het gebed en het veelvoud ervan van de anderen, daalt uiteindelijk die wolk van bewustwording neer. Uiteindelijk prikkelt het al die individuen en men zal in dit leven diep gaan nadenken en verwerken.
En als wij niet bidden? Als niemand zou bidden? Tja, ik zou het maar niet proberen. Zou het waar zijn? Zou het waar zijn, dat als je als heilige aan de zijlijn zonder dat je het merkt, door gebed in het oog van de orkaan gaat zitten met datzelfde gebed? En vandaaruit het haatvuur dooft? Nou, wie zal het zeggen.
In het oog van de orkaan lijkt oordelen onmogelijk. Wellicht is dit jaar de boodschap van Allerheiligen wel: “bidden en niet oordelen”. (trouwens, waar oordelen wij over? Wij worden op allerlei mogelijke manieren met informatie belazerd en misleid). Laat achterwege te bespreken wie er gelijk heeft en hoe iets ontstaan is. Niets oog om oog, tand om tand. Geen eerwraak. Geen ontplofte ego-consequenties. Bidden dat iedereen aangeraakt gaat worden met zijn eigen heiligheid en dat men zich bewust wordt van de eenwording met Christus.
Ik merk dat het verhaal van de ridder zo als het in mij opborrelde, voor nu even genoeg is. Ik betrap mij op een heel diepe zucht. Ik lees het gebed na en kan niet nalaten even een kaars aan te steken.

“Almachtige God, Die Uw dienaren in het mystieke lichaam van Uw Zoon, Christus, in één gemeenschap hebt verbonden. Mogen wij, in navolging van Uw gezegende heiligen, de goddelijke deugden in ons zelf zó ontwikke¬len, dat wij eenmaal die onuitsprekelijke vreugde zullen ervaren, die Gij bereid hebt aan diegenen, die u oprecht liefhebben”. Amen. +Parcival

Bespiegeling 21e zondag na HDV, volharding, octaaf Aartsengel Raphaël 29-10-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

De eerste lezing sprak van boze geesten in de lucht en wereldbeheersers van deze duisternis.
Bij vluchtig lezen resoneert dat enorm met wat er in de wereld om ons heen gebeurt. Er vliegen raketten als boze geesten door de lucht en er zijn heersers die er op uit zijn om hele groepen mensen te laten verdwijnen. Afschuwelijke beelden die op het netvlies blijven branden. En wat kunnen wij hiermee? Is er hier ook een opdracht voor ons?

We zeggen heel vaak zo boven, zo beneden en zo buiten, zo binnen. Als we die lijn doortrekken dan is het oorlog en destructie buiten en zou dat kunnen betekenen dat het ook oorlog en destructie binnen in ons is? We hebben net een enorme coronacrises achter de rug en we horen om ons heen mensen die langdurige klachten hebben en chaos in hun leven ervaren na een corona infectie en vooral jong volwassenen die psychologische klachten hebben ontwikkeld door de afzonderingen die verplicht waren. Het is voor veel mensen binnen én buiten chaos en onrust. Waar vinden we de vrede weer, het vertrouwen dat na elke duisternis toch de zon weer kan schijnen?
En in deze turbulente tijd is het thema van vandaag: volharding en vieren we vandaag het octaaf van de Heilige aartsengel Raphaël, de engel van tact, verdraagzaamheid en heling.
De eerste lezing vertelt ons om goed voorbereid te zijn: doe de wapenuitrusting aan voor je op weg gaat. Dat is dan wel de wapenuitrusting van God en die bestaat uit verschillende delen. Allereerst zegt de lezing ons dat wij moeten staan met de lendenen omgord met de waarheid. Ik moest denken aan het gebed dat de priester uitspreekt bij het omdoen van de singel: bind mij aan u O Christus, met de banden van liefde en de gordel van reinheid, opdat uw Licht in mij tot werking komt. De lendenen omgord met waarheid betekent een aansporing dat we ons leven niet baseren op leugens, maar op onze eigen waarheid. Vervolgens worden we gevraagd ons te bekleden met het harnas der gerech¬tigheid. De functie van een harnas is bescherming en de bescherming bestaat dus uit recht doen, gerechtigheid laten zegevieren, recht door zee zijn. De voeten worden geschoeid met ijver voor het evangelie van de vrede; letterlijk op weg gaan, de weg betreden met de voeten om vrede te bewerkstelligen. En het advies is om daarbij het grote schild van het geloof te hanteren, waarmee we alle brandende pijlen van de boze kunnen doven. Het schild van het geloof is het rotsvaste vertrouwen in de grote Liefde, het Licht van God. Weten dat we nooit alleen lopen op onze weg, Christus loopt altijd met ons mee.
Het laatste advies was: Neemt ook de helm van het heil en het zwaard van de Geest, dat is: het Woord Gods. Alleen zó voorbereid zijn we in staat te volharden in de strijd. En welke strijd gaat het dan om?
De eerste lezing zegt: Want onze strijd gaat níet tegen vlees en bloed, maar tegen de heerschappijen, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van deze duisternis, tegen de boze geesten in de lucht. Met deze machten en wereldbeheersers worden de krachten bedoeld die ons afhouden van onze innerlijke weg; onze weg naar binnen, naar de innerlijke vrede waar we het vorige week over hadden. De wapenuitrusting van God helpt ons om standvastig te blijven te blijven zoeken naar die innerlijke vrede. Dat zoeken kunnen we alleen samen met anderen doen. We zullen dat straks ook in het offertorium gezang bezingen. Door met anderen samen te zoeken kunnen we elkaar spiegelen en bijschaven tot we ons schitterende lichtlichaam kunnen laten stralen en anderen en de wereld op weg helpen. Want als die kosmische wet: zo boven, zo beneden en zo binnen, zo buiten klopt, dan versterkt het vinden van de innerlijke vrede ook de vrede in de wereld.
Jezus stuurt in de evangelie lezing zijn leerlingen op weg om de wereld te ondersteunen door hen de macht te geven om onreine geesten uit te drijven en alle ziekten en kwalen te genezen.
Niet om hen aanzien te geven en het ego te strelen, om ze op een voetstuk te plaatsen, maar juist om hun eigen ik, hun eigen ego te verliezen en in de dienst aan de wereld, uit naam van Christus het ware leven te vinden.

Dat is ook onze instelling bij de dienst van heling. Daar bidden we dat in de naam van Christus en onder aanroeping van de aartsengel Raphaël en niet te vergeten onze Heilige Vrouwe alle kwaad wordt verdreven opdat mensen gereinigd worden om het sacrament van het Heilig oliesel te ontvangen en daarmee heling en innerlijke vrede te ervaren.
Het uitdragen van vrede ervaar ik ook in alle oproepen om te bidden voor de vrede in de wereld. Intentie is hierbij bepalend en waar twee of meer mensen in de naam van God bijeen zijn daar is God in hun midden heeft Jezus zelf gezegd. Als er duizenden mensen volharden in het bidden voor vrede over de hele wereld dan zet dat een golf van vredes energie in beweging. Een golf die steeds sterker wordt waardoor op een gegeven moment de stemming wel moet omslaan. Door ons moedig te blijven inzetten voor innerlijke vrede gaat deze vrede zich afspiegelen in de wereld. Dat kan niet anders, dat is de kosmische wet.

De boodschap van de tweede lezing is een hele positieve. De volharding loont: de weg is bereid en begaanbaar en Jezus is ons lichtend voorbeeld geweest. Nu wordt onze niet versagende inzet gevraagd.

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 20e zondag na HDV, Christus, Innerlijke vrede,              22-10-2023
Vrienden,

Aan het begin van deze cyclus van Heilige Drievuldigheid hebben we het al gehad over God als Vrede. We hebben toen geconstateerd dat in onze duale wereld; vrede de afwezigheid van iets inhoudt. Vrede als afwezigheid van oorlog.
De vrede van God houdt de aanwezigheid van iets in. De aanwezigheid van het besef van je goddelijke kern bijvoorbeeld, je goddelijke afkomst…
Nu breiden we dit thema uit naar ons eigen innerlijk.
Mensen denken over het algemeen dat er pas vrede kan zijn als we allemaal dezelfde mening hebben, hetzelfde geloof aanhangen, als we het met elkaar eens zijn. Ook al zou dat zo zijn, (wat bijna onmogelijk is) dan nog kun je niet van vrede spreken. Het betekent namelijk dat je niet kan verdragen dat er anders denkenden zijn. In naam van de vrede moeten die dan uitgedreven, bekeerd of zelfs uitgeroeid worden. En dat heeft vrij weinig met vrede te maken.
Vrede op aarde kan pas ontstaan, als we onze medemensen toestaan ánders te zijn. Als iedereen zijn unieke eigenheid mag ontplooien. Deze unieke eigenheid is Heilig.
Waaròm deze unieke eigenheid Heilig is, wordt misschien duidelijker als we kijken naar het scheppingsverhaal volgens de Egyptische traditie. Volgens deze traditie wordt de wereld op elk moment opnieuw geschapen. Alles komt voort uit één Bron. Dus in alles kun je de Goddelijkheid zien. In alle manifestaties brengt de Bron een aspect van zichzelf tot expressie. Dit maakt de hele natuur, de hele Kosmos Heilig.
De unieke eigenheid van alle dingen, dus ook van ieder mens, is een gelaat of een deel van de Bron. In die zin zijn we deel van de Kosmos, deel van de natuur, deel van de Bron. En dus Heilig.
Dit deelgenootschap, deze eenheid, gaat verloren als we deze unieke eigenheid ontkennen, of vervangen door een beeld wat niet met deze eigenheid samenvalt. Hierdoor ontstaat ontheiliging, vervreemding en afscheiding. En dat staat haaks op Eenheid en Vrede. Als we hier goed van doordrongen zijn, begrijpen we wellicht waarom het zo belangrijk is dat iedereen anders mag zijn en zijn/haar unieke eigenheid kan ontplooien. Dat we vrede sluiten met het idee dat onze medemensen ànders mogen zijn. We respecteren dan de unieke eigenheid van ieder mens.
Net zo belangrijk is het, dat we vrede sluiten met onszelf. Dat we onze Goddelijke Kern, onze eigen unieke eigenheid, respecteren en kans geven te ontplooien. Wanneer we deze ontkennen, of vervangen door een beeld wat hier niet mee samenvalt, ontheiligen we ons zelf. Er ontstaat dan vervreemding en afscheiding in ons eigen innerlijk.
In het evangelie van Thomas lazen we dat Jezus het vuur en het zwaard komt brengen. Verder dat er verdeeldheid zal zijn in het huis. Twee tegen drie en drie tegen twee.
Dat klinkt niet erg vredig. Maar zoals we gewend zijn, staat het bol van symbooltaal.
Het huis mogen we zien als het symbool van het innerlijk. Er is een afscheiding tussen de persoonlijkheid; de 2; en de Christusnatuur, de 3. We zouden het kunnen uitleggen als verdeeldheid in onszelf. En als we hier licht op werpen, als we ons innerlijk weten; de stem van ons hart de ruimte willen geven, dan kan dit een flinke strijd in ons oproepen. In die zin brengt onze innerlijke Christus het vuur en het zwaard als Hij in ons opstaat.
In dit proces van vrede sluiten in ons eigen innerlijk, komen we een berg tegen. Een berg van fundamentalistische waarheden. Normen, waarden, de massieve weerstand van de persoonlijkheid, dogma’s, de ballast van het denken, uiterlijk weten… Ik denk dat iedereen wel dingen op kan noemen waar deze berg voor jezelf uit bestaat.
Maar wanneer we de twee tot één maken, zoals in de tweede lezing genoemd werd, dan kunnen we zeggen: “Berg ga weg”’.
Dus als we de eenheid in onszelf herstellen, is deze berg niet meer onverzettelijk. Het hindert de stem van het hart, ons innerlijk weten niet meer om te spreken. De persoonlijkheid staat in dienst van de innerlijke Christus. We hebben vrede gesloten. Innerlijke vrede.
Jezus zegt in de tweede lezing: Gelukzalig zijn jullie eenlingen en uitverkorenen van de Vader.
Een eenling is iemand die de afgescheidenheid in zichzelf heeft opgeheven. Er is eenheid in de persoonlijke natuur en de Christusnatuur. Een eenling is innerlijk vrij, trouw aan de bewogenheid van het Hart.
Er is een kosmische wet: zo binnen zo buiten. Wanneer je de eenheid in jezelf herstelt, herstel je ook weer de eenheid met de Kosmos. Je voelt je weer deel van de Bron. Deel van de schepping. En dat wordt ook wel “De Geliefde van de Vader” genoemd.
De uitverkorenen van de Vader, heeft de klank van predestinatieleer. Alsof iemand anders bepaalt of je uitverkoren bent of niet.
Volgens de gnostiek mogen we dit anders interpreteren. Uitverkoren mag je lezen als “uit de massa komend”. Uit de waan van de dualiteit. De massa van normen, waarden, dogma’s etc.
“Uitverkorene van de Vader” worden is dan het resultaat van het proces wat je met jezelf aangaat om innerlijke vrede te bereiken.
Innerlijke vrede is iets waar we allemaal naar op zoek zijn. Maar vaak denken we dat we dit in de materie moeten zoeken. Als we maar genoeg geld hebben, succesvol zijn, bezit hebben…
In de eerste lezing werd ons al gezegd: “Let erop dat jullie niemand misleiden door te zeggen “Zie hier” of “Zie daar” want de Zoon des Mensen verblijft in jullie binnenste”.
Innerlijke vrede is niet in de wereld te vinden, maar alleen door de weg naar binnen te gaan. Dat is een proces wat we zelf aan moeten gaan, maar waar we wel anderen bij nodig hebben. Onze medemensen zijn onze spiegels en onze hulp. Een ander kan je net op iets wijzen wat je zelf niet kan zien. Waar je blinde vlekken in hebt. Of met uit woorden uit de tweede lezing te spreken: met jouw berg van weerstand. En op onze beurt kunnen we ook anderen helpen. Zo lang we respectvol naar de ander kijken en hem/haar toestaan ánders te zijn dan jezelf.
Samen kunnen we bergen verzetten.
Moge het zo zijn. Pr. Marion Lunshof

Bespiegeling 19e zondag na HDV, Christus, Takt en verdraagzaamheid, 15-10-2023
Dag der wereldgodsdiensten.
Vandaag is het de dag der wereldgodsdiensten. Eigenlijk een dag die het universeel religieus besef aanraakt. In het gebed van deze dag wordt benadrukt dat de Christus in ons niet zozeer persoonlijk, maar als begrip gezien wordt. Welke godsdienst wij ook belijden.
Wij streven naar het vinden van het goddelijk volmaakt mensprincipe in onszelf en bij elkaar.
En dit is zeker grensoverschrijdend en het vinden van dat principe en de erkenning dat het in ieder van ons zit, bij wie en waar ook ter wereld, schept een band. Eeuwenlang hebben
leiders van godsdienst in woord, geschrift en daad elkaar bestreden en vooral de verschillen benadrukt en met het vingertje gewezen wat bij de andere godsdienst fout is of verwerpelijk.
Wat is dat toch! Het grote verschil tussen discussie of een opbouwend gesprek, een goed samenzijn. Je wordt er moe van als je denkt aan de energie die verspild wordt om elkaar te bestrijden.
En hoe actueel is dit thema heden ten dage.

En hoe aardig is het dan om te kijken wat je samen gemeenschappelijk hebt. Het vinden van de grootste gemene deler.
Het lijkt veel fijner om in het gesprek samen en ieder voor zich weer een beetje verder te komen in het vinden van de Goddelijke wijsheid. Deze dag, is de dag om dit besef even door te laten dringen. En je kan het zien met betrekking tot de wereldgodsdiensten, maar beter nog is het misschien om te beginnen met elkaar.

Er zijn 4 lezingen die bij deze dag horen. Ik toon ze alle 4. Het lezen van alle 4 de geschriften doet wat met je.
Wellicht ten overvloede moet gezegd worden dat de naam “Allah” niet alleen binnen de Islam gebruikt wordt maar ook in het Christendom in de Arabische wereld.

Afdalen;
God in jezelf vinden;
Je bewust zijn van de bron, datgene waar wij vandaan komen en waar wij naartoe gaan;
De ontwikkeling van ons kosmisch bewustzijn;

Deze 4 elementen vinden we in de 4 geschriften terug. En dat maakt het hele gegeven tot “mens zijn”.
+Parcival

Bespiegeling 18e zondag na HDV, Christus, Die de Waarheid is,          08-10-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,
Wat een prachtige Kingsweek hebben we vorige week afgesloten. De vrouwelijke energie van Sophia was vreugdevol aanwezig en inspireerde tot mooie ervaringen. En vandaag gaan wij weer verder met de groene periode in het kerkelijk jaar.
Elke zondag lezen we woorden uit de bijbel of uit de Nag Hammadi geschriften en het is mijn gewoonte om dan ook de stukken tekst vóór en na het deel te lezen dat er in ons boek terecht is gekomen. En als het een lezing uit de bijbel is, dan het liefst de tekst uit de Staten bijbel of de Naardense bijbel. Die vertalingen proberen zo nauwkeurig mogelijk de oorspronkelijke tekst te volgen. Andere vertalingen interpreteren vaak de tekst om er een meer begrijpelijke zin van te maken en voor mij verdwijnt er dan vaak een stuk betekenis. De tekst wordt vlakker, de diepte verdwijnt en daarmee ook een stuk van de waarheid die gezegd wilde worden.
Vandaag is het de 18e zondag na Heilige Drievuldigheid met als thema: Christus, die de waarheid is. En in de evangelielezing stond een zin die ik opgezocht heb in 4 vertalingen omdat ik ook daar ruimte zocht voor een andere uitleg, maar overal stond precies hetzelfde: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader dan door mij”.
Ik ben priester in een christelijke kerk en de eerste zin betekent heel veel voor mij. Voor mij en waarschijnlijk voor ieder van jullie ook, is Christus de weg geweest al mijn hele leven. De woorden en daden van Christus voelen heel diep van binnen als waarheid en ze geven letterlijk leven aan mijn bestaan. Christus is voor mij inderdaad de waarheid. Tot zover geen problemen. En dan volgt de zin waarin ik verdieping zocht in andere vertalingen. “Niemand komt tot de Vader dan door mij”. Wat wordt hier precies bedoeld? Welke waarheid gaat het hier om? Of wiens waarheid gaat het hier om? Degene die Christus volgen worden christenen genoemd. Het kan toch niet zo zijn dat hier bedoeld wordt dat alleen christenen (dus degene die Christus volgen) kunnen komen tot wat wij “de Vader” of God noemen en verder niemand anders? Wat is hier waarheid?
Ik geloof niet zo erg, dat er maar een selecte groep uitverkorenen zou zijn die terug kan keren naar de God. Misschien verschilt het aantal levens op aarde, maar wij zeggen niet voor niets in de akte van geloof dat “allen eens in God zullen opgaan hoe verre zij voordien ook zijn afgedwaald”.
Het stemt echter wel tot nadenken. Het staat wel in de bijbel als woorden, die Jezus Christus gezegd zou hebben. Wat kan hier bedoeld zijn? En dan is het heel behulpzaam om de teksten rondom dit stuk te lezen. Hoofdstuk 13 van het evangelie van Johannes gaat over het laatste avondmaal. Jezus wast de voeten van al zijn leerlingen en leert ze daarmee dienstbaarheid en nederigheid. Daarna stuurt hij Judas weg om te doen wat die moest doen, namelijk Jezus verraden. Ook Judas moest zijn weg gaan. En dan zegt hij zijn leerlingen dat zij hem nog niet kunnen volgen. Pas als hij is heengegaan, zullen de leerlingen in staat zijn hem te volgen.
En dan volgt dit evangelie wat we vandaag gelezen hebben. Het heengaan van Jezus bestaat uit die onvoorwaardelijke liefdes daad van goede vrijdag. Zijn bereidheid het plan van God te volgen en alles, maar dan ook alle gehechtheid aan aardse zaken los te laten. Zich volledig over te geven aan de weg, die voor hem ligt. Die volledige overgave, die weg van volledige loskomen van alle gehechtheid die hier als voorwaarde wordt genoemd om hem te kunnen volgen, zou je kunnen vergelijken met het vrij maken van ons innerlijk Licht. Het licht van de Godsvonk, die wij allemaal in ons dragen en dat zo vaak versluierd raakt door ons handelen of denken. Allemaal, of we nu christen zijn of niet hebben wij dat innerlijke licht. Wij in onze kerk hebben Christus als voorbeeld, als waarheid, maar er zijn ook andere wegen om alle gehechtheid los te laten en het innerlijke Licht te laten schijnen. Liefde is hier het centrale woord, God de bron van alle leven liefhebben en onze naaste als onszelf.
Misschien is dat wel de waarheid die hier bedoeld wordt. Dat iedereen tot God, ofwel tot de bron, kan komen als hij of zij bereid is lief te hebben, onvoorwaardelijk zichzelf te schouwen én zichzelf en de naaste liefdevol en genadevol te omarmen. Zodat alle schaduw van duisternis neutraliseert en geen gewicht meer heeft. Dat is die geestelijke vooruitgang, die we vorige week bespraken. Die geestelijke vooruitgang, die wij kunnen bereiken door ons de kwaliteiten van de aartsengelen eigen te maken. Dan kan ons innerlijk licht stralen en zijn wij vrouwelijk en mannelijk, donker en licht in evenwicht.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 17e zondag na HDV, geestelijke vooruitgang                        01-10-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vandaag de laatste Heilige Mis van deze Kingsweek of engelen tiendaagse.
10 dagen lang hebben we ons ondergedompeld in de energieën van de engelen en hebben getracht deze energieën dieper te doorgronden. En wat prachtig dat deze dag precies samenvalt met het thema van de 17e zondag na HDV: geestelijke vooruitgang. Elke Kingsweek en uiteraard ook elk kerkelijk jaar krijgen wij de kans de mysteriën dieper te doorgronden en ons bewustzijn te laten groeien. De eerste lezing wordt bijna elk jaar gelezen en toch ontdekte ik dit jaar weer iets anders dan de andere jaren. Deze lezing beschrijft heel veel van de kwaliteiten die wij toedichten aan de aartsengelen, die wij benoemen bij de kaarsen op het altaar. Ons streven mag zijn om meester te worden over deze kwaliteiten. Ze te herkennen in ons dagelijks leven en ze genadig en vol compassie toe te passen in ons handelen en denken.
De lezing begon met:
“Mijn zoon, vergaar voor jezelf onderricht en lering.
Vlucht er niet voor weg, maar accepteer met vreugde wat jou wordt geleerd.
En als je ergens in wordt opgeleid, doe het dan goed.
Je zult een kroon van kennis en ontwikkeling vlechten voor je innerlijke gids.
Sla de heilige lering als een mantel om”.
Hierbij zou je kunnen denken aan de kwaliteit van de 5e straal van de aartsengel Chamaël: kennis.
Dan komt de volgende zin:
“Maak je zelf edelmoedig door goed gedrag. Meet je gestrengheid van discipline aan”.
Hierbij zou je kunnen denken aan de aartsengel van de 7e straal Zadkiël , met als kwaliteit: orde, in zekere zin is dat ook discipline.
We gingen verder met: “Oordeel jezelf als een wijze rechter. Verwaarloos mijn leringen niet en zorg dat je niet onwetend wordt, opdat je niemand op een dwaalweg leidt”.
Er is geen aartsengel beschreven met een weegschaal of als rechter, maar toen ik dit las moest ik denken aan de aartsengel Uriël met de kwaliteit van de 4e straal: harmonie en schoonheid en zo boven zo beneden, geen dwaalwegen, alles wat beneden aanwezig is, is ook boven aanwezig.
Daarna kwam: “Ontloop je innerlijke godheid en wijsheid niet, want hij die je onderricht, houdt veel van je”.
Hierbij past heel goed de kwaliteit van de 2e straal van de aartsengel Gabriël: liefde en wijsheid.
De volgende zin was: “Hij zal je een gepaste ingetogenheid opleggen”.
Raphaël is de aartsengel van de 3e straal met als kwaliteit tact en verdraagzaamheid. Eerst luisteren met een liefdevol hart en dan handelen vanuit compassie.
Daarna kwam de zin: “Verjaag de dierlijke (materiële) aanleg in je en sta lage gedachten niet toe in je binnen te dringen”.
De aarstengel van de eerste straal is Michaël met als kwaliteit kracht of macht. Michaël is de aanvoerder van het leger engelen dat strijdt tegen de gevallen engelen. Met alle kracht en macht die in hem is, strijdt hij voor de juiste weg.
En als laatste zin lazen we:
“Want het zal je betamen de weg te kennen die ik leer”.
Devotie of toewijding is de weg van God volgen met heel ons hart , geheel ons verstand en geheel onze ziel en dat is de kwaliteit van de aarts engel Jophiel van de 6e straal.
In heel andere bewoordingen staat in deze wijze les van Sylvanus de geestelijke vooruitgang die wij kunnen bereiken door ons de kwaliteiten van de aartsengelen eigen te maken.
Laten wij de genoemde kwaliteiten een paar ogenblikken in stilte diep in ons laten doordringen, in elke vezel van ons wezen, zodat we ze als het ware uitstralen door te Zijn. Dan kan de absolverende macht van het transcendente mysterie steeds meer in bevredigende mate naar beneden komen, zoals het in de meditatie beschreven werd.
Amen.

Bespiegeling 16e zondag na HDV, Rechtvaardigheid , Raphaël,             24-09-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,
Vandaag is het de derde dag van de Kingsweek of engelen 10 daagse. De dag van Raphaël. Daarom begonnen we met het hele moeilijke maar qua tekst zo prachtige lied van Raphaël. En lazen we het 12e hoofdstuk van het boek Tobit helemaal. Het verhaal in het Boek van Tobit speelt zich af in de 8e eeuw voor Christus, maar het boek zelf werd waarschijnlijk geschreven rond 200 voor Christus in de diaspora, ergens in Egypte of Mesopotamië. Er is geen Hebreeuwse tekst bekend van het verhaal en het is een apocrief boek. Het is een verzonnen, nogal sprookjesachtig verhaal, vol onjuistheden over geschiedenis en aardrijkskunde. Het boek heeft echter een rijke boodschap, die tot nadenken stemt.
Het verhaal gaat over vertrouwen in God en het danken van God ondanks tegenslagen. Het gaat over de kracht en het verhoren van het gebed. En ook over met respect omgaan met alle mensen of die mensen nu tot je eigen gemeenschap behoren of niet. En dat past precies bij de eigenschappen die wij noemen bij Raphaël: tact en verdraagzaamheid. Best lastige eigenschappen om meester over te worden. Tactvol handelen vraagt om een houding van compassie naar de situatie. Vanuit oprechte liefde met respect voor iedereen handelen. Geen vijanden maken, niemand verslaan of slaaf maken en niet ten koste van iemand handelen. Onszelf en de ander verdragen en accepteren voordat we handelen. Geen makkelijke opgave.
En het troostende van dit verhaal van Tobit en Tobias is dat wij als mens niet alleen staan. Tobias gaat op pad en krijgt bijstand van een gids, die zich op het eind bekend maakt als Raphaël. Deze Raphaël gaat met Tobias mee op reis, is zijn reis genoot. Het is een wijze reisgenoot én Tobias luistert. Als zijn reisgenoot zegt dat hij delen van de gevangen vis moet bewaren als geneesmiddel, dan doet Tobias dat. Hij luistert en handelt naar de raad die hij krijgt, ook al kent hij dit geneesmiddel niet en weet hij ook de uitkomst van het verhaal niet. Dat is vertrouwen. En dat vertrouwen zorgt in dit verhaal voor heling voor alle partijen. Alle hobbels en kwalen worden gladgestreken en genezen. Er straalt weer licht waar duisternis was. En de reactie van Tobit en Tobias is dankbaarheid. Tobias geeft de helft van wat hij verworven heeft weg aan zijn gids en het volgende hoofdstuk in het boek Tobit, hoofdstuk 13 is een compleet lof en dank lied voor God.
Dit verhaal kunnen en mogen we doortrekken naar onszelf. Ook wij lopen niet alleen. Als we het willen en kunnen accepteren is er hulp voor iedereen. Soms in de vorm van een engel in mensgedaante, die een poos met ons oploopt. Soms gevoeld als een kracht die ons draagt in een moeilijke periode, bij een lastige opdracht of als we denken niet verder te kunnen. Soms is er een kleine herinnering aan de hulp die gegeven wordt: je ziet een vlinder of een libel vliegen en weet dat je steun krijgt. Of je ziet een engel in de vorm van een wolk of een boom. Dan wéten we. Dan ervaren we dat licht dat altijd straalt. Dat licht straalt altijd, alleen kunnen wij het soms niet zien, omdat het soms achter een wolk hangt. Een wolk die ontstaat omdat wij vaak niet vanuit onvoorwaardelijke liefde kunnen handelen.
Het stralende licht werkt helend, het komt tot ons en verlicht onze weg.
En daar mogen wij dankbaar voor zijn. Het spreekwoord zegt: in nood leert men bidden. En vaak is dat ook zo. Als het tegen zit vragen we om hulp en bijstand én dat is goed. God zegt in de bijbel: klopt en u zal worden opengedaan. Ook Bartimeüs wordt genezen in de evangelielezing, omdat hij blijft roepen naar Jezus. En er wordt vaak gezegd, dat de engelen niet uit zichzelf de mensheid helpen. Dat we ze wel moeten vrágen om hulp. Echter, laten we dan ook niet vergeten net als Tobit en Tobias te danken voor alle hulp die we krijgen.
De heling is ook een kracht die wij toekennen aan Raphaël; de helende kracht. Helen is niet hetzelfde als genezen. Helen is de situatie waarin je bent, in liefde ervaren en aanvaarden, ook als er geen genezing mogelijk is. Straks na de dienst doen we speciaal op deze dag van Raphaël een dienst van heling en kunnen dan de helende kracht opnieuw ervaren.
Moge het eeuwige licht, dat ons altijd om schijnt, voor ons zichtbaar worden en blijven op onze weg door het leven.
Amen Pr. Jose Versteeg
egeling 12e zondag na HDV, zelfovergave 27-08-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,
Hebben jullie dat ook wel eens? Dat je een brief, een mail of een kaart wilt schrijven aan iemand die het heel moeilijk heeft. Omdat hij of zij een partner verloren heeft en moeite heeft het leven weer op te pakken of omdat er een ongeneeslijke ziekte is geconstateerd en de begrenzing van het leven in zicht komt, of misschien omdat iemand door allerlei omstandigheden zichzelf is kwijtgeraakt. Je zou iets willen schrijven dat troost of ondersteuning geeft, maar wat? Voorbeelden van andere kaarten of via internet lijken nooit te voldoen. Je hikt en hikt, wat doe ik nou? Toch maar niet schrijven dan? Dan kan ik ook niets fout schrijven, het kan zo pijnlijk zijn. En op een gegeven moment ga je zitten en denk je eigenlijk nergens meer aan, alleen aan degene aan wie je gaat schrijven. Je vergeet alle ingewikkelde zinsconstructies, alles wat je verzonnen had dat misschien passend zou kunnen zijn en de woorden rollen zo uit je pen of van het toetsenbord. Je hebt jezelf overgegeven aan de liefde die jou bindt met deze persoon. Dat is overgave. En dat is waar het vandaag over gaat.
Je zou het met het verschieten van kleur door alle feestdagen tussendoor bijna vergeten, maar we zitten in de groene periode van het kerkelijk jaar. De periode waarin we ons bezinnen hoe we de grote gebeurtenissen van begin het jaar in ons leven kunnen toepassen en uitstralen. En na toewijding en vorige week onderscheidingsvermogen is het vandaag zelfovergave. Wij worden opgeroepen tot zelfovergave. Omdat het een Engelse viering is keek ik ook even hoe het thema heet in het Engels en dat was self-dedication. De meest gebruikte vertaling voor dedication is toewijding. Dat is hetzelfde thema van twee weken geleden, alleen gebruikt het Engels daar dan het woord devotion. Dedication is jezelf toewijden aan iets. Zoals in: She was dedicated to her work: zij was toegewijd aan haar werk. Self-dedication is dan jezelf toewijden aan jezelf. En is dit dan een vorm van egoïsme? Toewijding aan jezelf? Nee zeker niet. Toewijding aan jezelf is je leven zo inrichten dat je eigen Licht en kracht mogen bloeien en stralen en juist daarmee werk je ten dienste van de mensheid. Ik weet niet waarom er in het Nederlands zelfovergave van is gemaakt, maar we zullen ook eens kijken naar dat woord.
Waar worden wij toe opgeroepen bij zelfovergave? Om ons over te geven aan iets? Of gaat het om overgave van iets? Of misschien wel allebei? In beide lezingen worden wij opgeroepen om te luisteren naar diegene die ons roept en als wij luisteren komen wij in rust. Jezus Christus verblijft in de geest en de waarheid van het moederschap hoorden we. En moederschap is: geborgenheid geven, het zorgen voor, het onvoorwaardelijk accepteren van dat wat er is. En wij mogen ons compleet overgeven aan, ons toewijden aan deze eenheid; Zoon des mensen, een vader en een moeder tegelijk. Dat is self-dedication, een toewijding aan ons diepste zelf, onze bron.
En dat vraagt van ons zelfovergave van iets. De overgave van “ons kleine ego centraal stellen”. De overgave van alles onder controle willen houden en willen kunnen regelen en naar onze hand zetten. De overgave van onze eigen overtuigingen en dwang gedachten. Dat vraagt van ons om onszelf te accepteren, onszelf niet mooier en ook niet slechter te voelen en voor te doen dan we zijn. Echt alles in ons accepteren, de dingen die we liever niet zouden zien én ons eigen lichtwezen, onze zuiverheid. Van een moeder kunnen we het begrijpen en accepteren dat die van haar kind blijft houden, wat het kind ook uitspookt. Kunnen wij aanvaarden dat God ons als een moeder onvoorwaardelijk liefheeft en accepteert, wat wij ook uitspoken op deze aarde? En als wij dat van een moeder en van God kunnen aanvaarden, kunnen we dat dan ook van onszelf en van onze medemens aanvaarden? Want mét dat aanvaarden komt de transformatie. Dan is er geen veroordeling meer en transformeert dat kleine ego naar het zuivere lichtwezen dat wij zijn. Licht en donker, mannelijk en vrouwelijk in balans, verenigd door Zijn kennis in woord en vrede zoals het gezegd werd in de tweede lezing.
Mogen wij die vrede en aanvaarding ervaren en ons geborgen weten in Christus handen. Net als de ziel van Maria bij haar ten hemelopneming zoals dat werd uitgebeeld op de Russische icoon, die we vorige week noemden.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 11e zondag na HDV, Maria ten hemelopneming                 20-08-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,
Een vrouwelijk hoogfeest vandaag: Maria ten hemel opneming. Er is een verschil tussen ten hemel opnemen en hemelvaart; Jezus Christus is zelfstandig ten hemel gevaren en Maria is ten hemel opgenomen. Vandaar dat we na Pasen Hemelvaartsdag van Christus vieren en vandaag de ten hemel opneming van Maria vieren. Volgens het vrij recente dogma uit 1950 vanuit de room katholieke kerk zou ze met lichaam en ziel ten hemel zijn opgenomen. In de bijbel is er geen enkel bericht over een ten hemel opneming. Heel veel schilderijen uit de 15e of 16e eeuw over de gebeurtenis laten Maria zien in haar traditionele rode kleed met blauwe mantel omringd door engelen. Ze wordt als het ware omhoog gedragen naar God of naar Christus. In de orthodoxe kerk wordt het feest “Maria ten hemelopneming” , de ontslaping van Maria genoemd. En een prachtig Russische icoon door Feofan de Griek (ca. 1340 - ca. 1410) van de Ontslapenis van de Moeder Gods, laat een beeld zien van Maria op een doodsbed omringd door apostelen terwijl boven haar de Christus is afgebeeld, die op zijn hand een ingebakerd kindje draagt. Dat kindje verbeeld dan de ziel van Maria, gedragen door Christus naar de hemel. Wat een mooi beeld is dat: Maria, die zelf het kindje Jezus gedragen heeft in haar schoot en in haar armen gedragen, getroost en gevoed heeft wordt nu door diezelfde zoon opgenomen, op handen gedragen naar de hemel. Letterlijk op handen gedragen. Geen grote strijdwagen, geen tromgeroffel, neen, op handen gedragen, liefdevol gekoesterd. Zachte (misschien wel vrouwelijk te noemen) krachten dragen haar.
Ik kan me zo voorstellen dat er veel mensen zijn over de hele wereld die met dit beeld voor ogen een kaarsje aansteken bij het Maria altaar. Maria staat voor zachtheid, liefdevolle aandacht, koesterende armen. Maria als heel toegankelijk symbool van de onvoorwaardelijke liefde die Christus ons voorleefde. Wie heeft er niet ooit gezien of meegemaakt dat een kind letterlijk van de grond wordt opgetild met liefdevolle handen om het te troosten en te koesteren en dat het dan in de lucht wordt geheven waardoor het weer kan schaterlachen en alle leed vergeten is. Dat is wat wij als mensen soms zo hard nodig hebben. Iemand met een luisterend oor, iemand met een schouder om op uit te huilen, iemand die een arm om je heen legt en een poosje met je meeloopt. De koestering van een moeder en Maria mag daarin ons voorbeeld zijn.
Vorig jaar heb ik ook al eens het gedicht van Henriëtte Roland Holst voorgelezen over de zachte krachten en vandaag wil ik dat graag weer doen:

Henriëtte Roland Holst
(1869-1952)
De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind – dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.
De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de groote zaligheid beginnen
die w’als onze harten aandachtig luistren
in alle teederheden ruischen hooren
als in kleine schelpen de groote zee.
Liefde is de zin van ’t leven der planeten
en mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen
’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.
Maria was de moeder Gods. Zij liep de hele weg mee met Jezus, ze was er bij als Zijn moeder en wist ondanks alle onzekerheden op haar weg, God te loven vanuit haar hart. Al bij het eerste verbijsterende bericht van de aartsengel Gabriël zong zij het Magnificat. En op het eind van haar leven was Christus er om haar op te nemen. Haar zuivere ziel als een ingebakerd kind terug naar de Bron. Mogen wij onze ziel louteren en zuiveren door lofzangen te zingen voor God en zoveel mogelijk aandacht te geven aan elkaar. Vergeving voor onszelf en voor anderen, genadig onszelf en elkaar benaderen vanuit onvoorwaardelijke liefde, zodat ook onze ziel op handen gedragen mag worden, terug naar de Bron. Moge dat zo zijn,
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 10e zondag na HDV, toewijding,                                          13-08-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,
Lang, heel lang geleden, leefden er eens: zo beginnen de meeste sprookjes. En de gebeurtenis die meteen bij mij naar boven kwam bij het thema toewijding is niet echt een sprookje maar voor mijn gevoel wel heel lang geleden, echter nog steeds levend in mijn herinnering. Ik was nog een tiener ergens aan het eind van de middelbare school, 16 of 17 en ik zou een dagje meelopen met een nichtje van mij dat werkte in de gehandicapte zorg. De afdeling waar ik terecht kwam was een afdeling met een stuk of 8 zwaar gehandicapte jongens. Allen in een volwassen lichaam met de reacties van een peuter voor zover er reactie waren. Eén jongen vooral is mij bij gebleven. Hij was zwaar spastisch, lag op een speciaal voor hem gemaakt bed, kon niet spreken, alleen lachen of boos kijken. Mijn nichtje was zijn lievelingsverzorgster. Als zij er was lag hij de hele tijd te glimlachen. Ik was er bij toen zij hem ging wassen en dat deed zij zo liefdevol, dat hij zelfs in staat was iets te ontspannen uit zijn verkramping. Ik zag een toewijding van haar, die je eigenlijk alleen ziet bij een moeder voor haar kind, volledig belangeloos. Tuurlijk het was haar werk, maar wat ik zag was zuivere toewijding. Niet omdat het moest of omdat ze er voor betaald werd, maar van binnenuit en mede daardoor was hij ook heel toegewijd aan haar, op zijn manier. Vredig, hij kreeg ruimte te zijn wie hij was mét alle beperkingen en hij gaf haar de ruimte om te doen wat moest gebeuren.
Toewijding. Als beschrijving wat toewijding betekent vond ik: Het tonen van betrokkenheid van binnenuit, de 'intense, trouwe, dienstige en verantwoordelijkheid aanvaardende inzet voor de ander en wat deze als een (wenselijk) goed ervaart'.
En daar raken we meteen aan het verhaaltje van net én aan wat Jezus zegt in de tweede lezing: Toewijding aan God is niet iets wat je kan faken, niet iets wat afgedwongen kan worden ook. Jezus zegt: “God is geest, en wie Hem aanbidden, moeten Hem in geest en waarheid aanbidden.”
In Geest en in Waarheid aanbidden. Niet beredenerend, niet in opgelegde zinnetjes, maar van binnenuit, vanuit het hart.
In het offertorium lied (dat we zo meteen zullen uitspreken omdat de melodie te lastig was om zonder orgel te zingen) mogen wij mét de zoon van Hanna vragen dat wij ontvankelijk mogen zijn om God in Geest en Waarheid te dienen net als Samuel. Met oren die Gods woord horen, met een hart dat klopt gedreven door de wil van God, vol vertrouwen en ogen die waarheden kunnen zien.
Toewijding vraagt een hart, verstand en geest zonder veroordelingen, zacht en ontvankelijk. Onvoorwaardelijk. Precies zoals Gods toewijding aan de mens. Zijn Licht en Liefde zijn er onvoorwaardelijk voor iedereen, altijd beschikbaar voor wie het wil ervaren.
Graag wil ik eindigen met een oud soefi lied. Het is eigenlijk een gebed en ik heb het weer geleerd van Eleonore. Het staat ingelijst boven op mijn boekenkastje.
Let Thy wish become my desire,
Let Thy will become my deed,
Let Thy word become my speech beloved,
and let Thy love become my creed,
Let my plant bring forth Thy flowers,
Let my fruits produce Thy seed,
Let my heart become Thy lute, beloved
And my body Thy flute of reed.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 9e zondag na HDV, vertrouwen,                                           6-08-2023
Het thema van deze zondag en deze week is “vertrouwen”.
Het in ons groeiende besef dat wij tot in eeuwigheid verblijven onder de bescherming van Gods liefderijke voorzienigheid, is het vertrouwen dat in ons kan opbloeien. Door dit besef kunnen wij stappen zetten die wij misschien nooit zouden durven zetten. Maar welke stappen moeten wij dan zetten?
Als wij het verhaal van de apostel Paulus lezen, vraagt hij om groei in een viertal heel belangrijke aspecten.

Maak mijn vreugde volkomen door uw eenheid van denken, uw eenheid in de liefde, uw saamhorigheid en eensgezindheid.

“Samen met anderen is kennelijk het toverwoord”.
Voor het werkelijke “samen” kunnen wij een mooi startmoment bedenken. De Heilige Communie nuttigen in de Heilige Mis!. Na de consecratie, de uitstorting van het allerhoogste, mede ontstaan door het offeren van onze geest, ziel en lichaam, nuttigen wij de Heilige Hostie. In heel eenvoudige bewoordingen gezegd: wij vieren de eenwording met God en met elkaar.

Datgene wat diep in ons woont, verbindt zich met datgene wat diep in de ander woont. Een grote lichtende, positieve wereldhelende kracht. Díe eensgezindheid die dan ontstaat kunnen wij samen in de wereld brengen.

Als wij ons dat bewust worden, is partijdigheid en ijdelheid niet nodig.
Op dat moment let je niet meer zo op eigen belang en “acht je de ander in ootmoed hoger dan jezelf”.

Hoe kan je dat nu zien? Door het diepe gevoel van eenwording ga je God in de ander herkennen. Je kijkt door de streken van een ander heen en kan iets heel moois aanschouwen. Door met onze lagere “ogen” te kijken, mag je schouwen in het hogere van de ander. Met de gedachte van “eenwording” in je achterhoofd, zal de ander dat ook bij jou doen.

Het woord “ootmoed” is dan op zijn plaats. Nederig zijn. Maar dan niet in de zin van kruiperigheid en slaafsheid, maar je bewust zijn van je nietigheid. Wij komen uit de zelfde bron en zijn op weg terug naar die bron.

Vanuit het niets gaan wij uiteindelijk weer op in het niets, het grote Goddelijke geheim. Door even “niets” te zijn, raken we een stukje toekomst aan dat heilig is. Eenwording met God en met elkaar als één grote symfonie.
En dan lijkt dit bovenstaande verhaal misschien wel heel onbereikbaar en hoogdravend, maar het tegendeel is waar. Onbewust werken wij hier allang aan. Wij hebben namelijk een grote behoefte als bovenomschreven. Als wij daadwerkelijk de gezindheid willen zien zoals
die hoort te zijn, moeten wij de gezindheid toelaten zoals Christus Jezus die had.

Hij, die bestond in goddelijke majesteit heeft zichzelf ontledigd en is aan de mensen gelijk geworden en gehoorzaam tot de dood.
De goddelijke majesteit is zo onnoembaar groot en licht, dat wij dit in een stoffelijk lichaam niet kunnen aanschouwen. Wij zouden erdoor verzengen. Dus om af te dalen en zich als sterfelijk mens te kunnen manifesteren werd Jezus ontledigd. Hij werd leeggemaakt van datgene wat voor ons te groot is.

Dit hele verhaal is een opmaat naar datgene wat ieder mens ten diepste bezielt: een beter mens worden.
Dat kan een innerlijke constatering oproepen: “ik ben niet goed genoeg”.

Welnu er is een menselijk streven om volmaakt te worden. In de bijbel wordt ook gezegd: “weest volmaakt, zoals ook uw hemelse Vader volmaakt is”.

Nou, aan volmaakt “zijn” gaat één klein dingetje vooraf: volmaakt “wórden”. We zijn dus als mens op weg. We zijn aan het “worden”.

Lesjes leren dus. Tot je het lesje kent en het je “eigen” hebt gemaakt. Nadat je het je eigen hebt gemaakt verandert het lesje in een instrument dat je kan gebruiken.

Als je lesje niet helemaal lukt, kan je met mededogen en soms met een lach er naar kijken. Het mislukken van een lesje kan je ook een rotgevoel geven. Het kan consequenties hebben waardoor je gaat lijden. Een foute adviseur kan dan zeggen: “dat is je straf”. Het zijn díe adviseurs, die vanuit sommige kerkelijke principes het woord “zonde” naar mijn beleving een verkeerde intentie meegeven. “Beheersing der gelovigen” is lange tijd en soms nog een belangrijke doelstelling geweest van diverse kerkelijke richtingen en valt onder de categorie “onjuist aangewende kerkelijke macht”.
Ik hoor wel eens gezegd worden: “zonden bestaan niet”. Ook in onze VKK kringen wordt dat wel gezegd. Maar waarom gebruiken wij dat woord dan wèl in de absolutie?

Er komt, terwijl ik dit schrijf zomaar een zinnetje in mij op: vergeef mij de haperingen in mijn groeiproces. “zonden” is een verzamelnaam waaraan door onderscheidenlijke instellingen verschillende ladingen toegekend worden. Binnen de VKK voel ik zelf het meest voor de “haperingen in het groeiproces. Maar gelukkig zijn “wij als individu vrij om er een eigen interpretatie aan te geven.
Heb vertrouwen. En dat brengt ons weer naar het begin van het verhaal.
Als wij de eensgezindheid kunnen opbrengen die ons afleidt van partijzucht en ijdelheid, ontstaat de ruimte om samen op pad te gaan langs die steile berg waar we uiteindelijk op de top de volmaaktheid bereiken. Onderweg gevoed met het geestelijk brood en gelaafd met de wijn, die als het bloed van Christus ons vanuit het hart op stuwt naar de eenwording met God. +Parcival

Bespiegeling 8e zondag na HDV, wijsheid,                                      30-07-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,
Hebben jullie ook wel eens ervaren dat je in de ogen van een pasgeboren kindje kijkt en daar een wijsheid in ziet die je niet voor mogelijk had gehouden? Of de wijsheid gezien in de ogen van een koe die precies weet hoe zij haar kalfjes moet zogen, leren en beschermen. Een heel duidelijk bewijs dat wijsheid totaal niet afhankelijk is van kennis. Wijsheid is een begrip en geen gegeven. Vaak wordt er heel verheven over de wijsheid gesproken als iets onbereikbaars. Echter ons hoog en laag denken, bereikbaar of onbereikbaar ontstaat omdat wij onszelf als “laag” inschatten en daardoor heb je als het ware een ‘lift’ nodig om omhoog te gaan naar die wijsheid. Goed beschouwd kan dit worden gezien als ego-denken. We plaatsen onszelf op een ladder die van laag naar hoog loopt op een van de onderste sporten. Sommige mensen zullen dan streven om sporten omhoog te gaan, sommige zullen overtuigd zijn dat zij toch echt een paar sporten boven anderen staan en weer anderen zien de bovenste sporten als onbereikbaar en gebruiken dat als excuus om niet verder te ontwikkelen.
We kunnen ook om-denken: De energie van ons en alle andere spirituele energie is overal aanwezig en wij zijn er een deel van. Het is een eenheid en wij kunnen zonder problemen in die eenheid aanwezig zijn. Maar dat moet je wel willen.
Net zoals Salomo in het boek de wijsheid van Salomo. God is zo blij met Salomo, dat hij mag vragen wat hij wil en hij zal het ontvangen. En Salomo vraagt geen materiele rijkdom, maar wijsheid en hij krijgt het ook.
Dat geldt ook voor ons. Willen wij in wijsheid zijn, dan moeten we dat ook echt willen én de consequenties daarvan willen aanvaarden. Dat kan betekenen dat ons denken en wereldbeeld op z’n kop gaat.
Ik las een mooi verhaal over een bedelaar en een koning en de vraag wie nou de belangrijkste is in rangorde? Beiden zijn mensen en beiden zijn zielen. Beiden zijn op aarde gekomen om ervaringen mee te maken. Beiden hebben hun uniekheid en hun nut. De bedelaar kan de koning leren om zonder belemmeringen te leven en openlijk te durven vragen om steun. De bedelaar kan de koning het systeem in het land laten zien, wat de mens tot bedelaar gemaakt heeft. De bedelaar kan de koning laten zien, dat wijsheid en inzicht gevraagd worden van de leider en dat rangorde onnodig, maar samenwerking nodig is. Want rangorde is gebaseerd op het menselijk vakjes denken en niet op de stroming van de liefdevolle energie. Het verhaaltje had het niet over wat de koning de bedelaar kan leren. Misschien leuk om bij de koffie straks daar eens over na te denken. En wie heeft er nu de hogere rangorde? Wie voedt wie? Het motto hierbij zou kunnen zijn: “ontmoet elkaar en vraag u af, wat de ander u kan leren.”
Dat vraagt van ons een open hart en open mind. Als de hart energie zonder opgelegde gedachten of overtuigingen kan stromen dan treden wij in contact met andere energetische wezens en de omgeving. En dat kan een beeld geven wat er zich in ons en in onze omgeving afspeelt zonder dat er geoordeeld of veroordeeld wordt. Dat geeft jouw eigen waarheid weer. Dat betekent meteen dat ieder zijn eigen waarheid heeft afhankelijk van wat iemand meemaakt en wat er in zijn of haar rugzakje zit.
De wijsheid is níet afhankelijk van het individu, onze wijsheid wel. Die wordt ingeperkt door onze gedachten patronen, emoties en overtuigingen en wordt onze waarheid.
Welke aspecten en karaktertrekken worden door ons volledig gebruikt en ingezet? En welke worden onderdrukt of misbruikt? Durven wij te zijn die wij waarlijk zijn? Durven wij onze waarheid te tonen aan onszelf en aan onze omgeving? Te tonen zonder onderdrukking en in liefdevolle openheid en wijsheid?
Het is aan ons om te ontdekken welke waarde wij schenken aan ons leven en ervaringen waarmee wij onze eigen belevingswereld creëren. Als wij ons bewust worden dat elke willekeurige handeling die wij doen een effect heeft op ons zelf, op anderen en de omgeving, dan weten we ook dat wij onlosmakelijk verbonden zijn in zichtbare en onzichtbare verbintenissen. Elke actie, gedachte of overtuiging van ons creëert een reactie.
Hoe bezien wij onszelf, en daarmee de ander? Geven wij het een expliciete waarde, met een hiërarchie in belangrijkheid of is onze “waarde zonder oordeel” voldoende voor ons? Willen en durven wij onze eigen waarheid uit te spreken en te tonen, ook als het tegen de geldende mentaliteit ingaat? Zoals bijvoorbeeld Hildegard von Bingen die, terwijl ze abdis was, ging dansen in de vollemaan. En in die tijd werd dat gezien als een heksenpraktijk, dat ging volledig tegen de regels van de kerk in. En toch deed ze het, omdat het haar waarheid was.
Laten wij de komende week heel bewust ons hart openstellen, zonder terughoudendheid, met de openheid van een kind en de wil en de moed van een volwassene om de eigen waarheid te ontdekken, te beleven en te tonen.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 7e zondag na HDV, Reinheid                                          23-07-2023
Vrienden,
Vandaag is de 7e zondag na Heilige Drievuldigheid. Alle zondagen na Heilige Drievuldigheid hebben een leidende gedachte. Een thema of vaardigheid, waar we mee mogen oefenen.
Deze week is de leidende gedachte Reinheid of Zuiverheid. En het is een rode dienst, een dienst gewijd is aan de Heilige Geest.
Reinheid roept de associatie op van schoonmaken, vuil wegpoetsen… Misschien ook reinheidswetten, zoals we die binnen verschillende culturen kennen. Als je je daar niet aan houdt, ben je “onrein”. En dat is iets waar je niet graag mee geassocieerd wordt.
Als we naar het collectegebed en de lezingen van vandaag kijken, komt er een andere betekenis van Reinheid en Zuiverheid naar voren.
In het Collectegebed hebben we de Heilige Geest gebeden ons kracht te geven om ons hart zo zuiver mogelijk te houden.
Een zuiver hart is heel iets anders dan uiterlijke schoonheid of reinheidswetten.
Het woord “zuiveren” kun je vertalen als: “Iets in zijn oorspronkelijke staat terugbrengen”.
We bidden de Heilige Geest ons kracht te geven om tot onze oorspronkelijke staat terug te keren…
De eerste lezing van vandaag begint meteen met een oproep: “Mijn zoon (of dochter), keer van nu af aan terug tot je goddelijke natuur”
Onze oorspronkelijke staat is Goddelijk… Onze 1e natuur is Goddelijk. Wij zijn eerst geboren uit God. We hebben een vonk van Goddelijke Liefde, Licht en Vrede in ons.
Hier op aarde kregen we een lichaam en een persoonlijkheid. En gaandeweg ons leven, vergeten we onze oorsprong. We verpandden ons hart aan de wereld. Aan de zekerheid van een baan, geld op de bankrekening, meer spullen verzamelen…. Ieder kan voor zichzelf invullen wat van toepassing is.
Misschien is “het vergeten van onze oorsprong” wat abstract om te begrijpen. Maar stel je voor dat je je kind een game geeft. Het leert er mee spelen en raakt helemaal in de ban van de game. In plaats van een half uurtje per dag is hij er niet meer achter weg te slaan. Het is een game waar je dingen kan kopen voor het spel zelf. Een huis, meubels, een mooie auto. En op een gegeven moment is hij alleen maar met de game bezig. Hij vergeet vrienden te maken, buiten te spelen, gezellig aan tafel te zitten, schoolwerk te maken. Soms vergeet hij zelfs te eten en gaat hij de hele nacht door. Als je hem vraagt waar hij mee bezig is, zegt hij: ik heb een mooie auto gekocht. En ik wil het volgende level halen, want dan kan ik een vakantiehuisje kopen etc. Hij heeft afspraken met vrienden in de game… Heel zijn leven zit in die game.
Als ouder of goede vriend wijs je hem erop dat de game niet zijn leven is. Je wil graag dat hij erop uit gaat, vrienden maakt, zich ontwikkelt tot een volwassene die vol in het leven staat.
Ik kan me zo voorstellen dat de Goddelijke Wereld ons op die manier wil wakker schudden. Het aardse, materiële leven is niet de werkelijkheid! Keer terug naar je Goddelijke Natuur!
Er is niets mis met een goede baan, geld verdienen en jezelf omringen met mooie spullen… Zo lang je maar weet wie je bent. Zo lang je niet uit het oog verliest wat werkelijk belangrijk is.
Om te kunnen zien wat werkelijk belangrijk is, heb je een zuiver hart nodig. In de evangelielezing zegt Jezus: “Zij zijn niet van de wereld, zoals Ik niet van de wereld ben. Wijd hen U toe in de Waarheid”
Johannes schrijft in het Grieks. Waarheid in het Grieks is het woord A-lètheia. Als je dit letterlijk vertaalt, staat er: zonder sluiers.
Wij hebben nogal wat sluiers waardoorheen wij proberen waar te nemen. Oordelen, overtuigingen, wetten, normen en waarden. Allemaal sluiers. En onze eigen obstakels. Angsten, boosheid, hebzucht, jaloezie… om maar een paar voorbeelden te noemen. U kunt zelf vast nog meer bedenken.
Al deze dingen verhinderen onze blik op wat werkelijk belangrijk is. Het lawaai van de wereld overschreeuwt de innerlijke stem van ons werkelijke Zelf.
Om belemmeringen en obstakels op te ruimen, mogen we de Heilige Geest om hulp vragen. Er is moed voor nodig om los te laten, om te veranderen. Er zijn voorbeelden van mensen die dit in het extreme doen. Al hun bezittingen weggeven en in een klooster gaan wonen. Of zonder middelen met een bedelnap in de hand rondtrekken. Maar dit is niet de enige manier om los te komen van wereldse zaken.
In de evangelielezing lazen we dat Jezus zei: “Ik bid niet dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart voor de overmacht van het kwaad”.
We hoeven niet uit de wereld weg. Jezus vraagt God ons te beschermen tegen het kwaad. Het kwaad kun je vertalen als je oorsprong vergeten en je helemaal richten op aardse zaken. Zoals het kind in het voorbeeld zich helemaal heeft gericht op zijn computerspel.
Zuiveren, schoonmaken, opruimen… Het mag ook van binnen uit, midden in de wereld. Door het Goddelijke in je Zelf en om je heen standvastig te dienen. Wanneer je je oorsprong kent en er naar streeft hier trouw aan te blijven, gaat je innerlijk licht steeds meer schijnen. Het licht straalt naar buiten, dwars door de sluiers en neemt onzuiverheden mee. En wanneer ons innerlijk Licht helderder wordt, worden we ook ontvankelijk voor de Wijsheid. Wijsheid om te kunnen zien en horen wat werkelijk belangrijk is.
Wanneer obstakels uit de weg geruimd zijn, kan de liefde gemakkelijker stromen en ontvangen worden. Dan maken we ons eigen leven, maar ook de wereld zo veel mooier.
Moge de Heilige Geest ons kracht geven onze harten zo veel mogelijk te zuiveren, zodat we de wereld mooier kunnen maken.
Amen Pr. Marion Lunshof

Bespiegeling 6e zondag na HDV, Standvastig dienen                         16-07-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Toen ik het thema zag voor vandaag moest ik meteen aan onze kerk denken. Wat wordt er hier eigenlijk standvastig gediend. Zelfs in de hitte worden er diensten opgedragen door priesters en misdienaars in elke kerk en ook de gemeenteleden nemen de moeite om elke week weer hier te komen, warmte en kou, regen en zonneschijn trotserend. Dat mag best standvastig genoemd worden.
En waarom zijn wij hier nu zo bijeen?
Als ik het jullie persoonlijk zou vragen krijg ik waarschijnlijk net zo veel redenen als er nu mensen zijn in de kerk.
Een van de redenen zou kunnen zijn: ik wil dienen, ik wil God en de mensheid dienen in mijn leven.
De eerste lezing van vandaag geeft een hoop aanwijzingen hóe je dienstbaar zou kunnen zijn. En de eerste zin gaf de basis aan van waaruit we kunnen dienen: “wijdt uzelf aan God toe als een levende, heilige offergave; dat is de geestelijke eredienst die u past. Uw liefde moet on¬geveinsd zijn”. Vertaald in gewoon Nederlands betekent dat dat we van harte hier zijn, dat dienen ons met vreugde vervult. Dat het dienen geen moeten is, maar een vrije wil ingegeven vanuit onze diepste kern, vanuit ons hart, vanuit een verlangen om onze liefde te delen waardoor het steeds stralender kan worden.
In de tweede lezing geeft Jezus voorbeelden van dienen. En hij beschrijft daar ook een visioen waarbij de Koning de schapen van de bokken scheidt. De mensen die niet gediend hebben worden vergeleken met de bokken en ze worden gescheiden van de mensen die wel gediend hebben, die de schapen worden genoemd.
Hebben jullie je ook wel eens afgevraagd waarom de bokken nou de slechteriken zijn en de schapen de goede? Omdat ik dat mezelf vaak heb afgevraagd ben ik op zoek gegaan naar verklaringen. En een voor mij plausibele verklaring gaf aan dat het voort zou komen uit het feit dat bokken in de kudde de leiding nemen en de andere dieren dreigen te overheersen. In het boek Ezechiel spreekt God over de rammen en de bokken en ik citeer: “Aan de rammen en de bokken: is het niet voldoende dat u de beste weide afgraast? Moet u dan nog wat er overblijft met uw hoeven vertrappen? Is het niet voldoende dat u het helderste water drinkt, moet u dan nog de rest met uw poten bevuilen…’? (Ez. 34:17-19).
Bokken zijn in de kudde niet sociaal dienend. De herder (als symbool voor de Christus) is degene die de schapen leidt naar grazige weiden en zorgt voor de kudde. De bokken dienen alleen zichzelf. De schapen zijn degenen die luisteren naar het Woord van de herder. Zij zijn degene die de zorg delen en als groep voor elkaar zorgdragen. Dat kan omdat de herder vrede brengt, rust in de kudde en de schapen vertrouwen op hun herder. Wij kunnen onszelf vergelijken met die schapen. Als wij luisteren naar het Woord en vertrouwen op Christus als richting gever aan onze weg dan kunnen we een rust en een vrede voelen van binnenuit. Een vrede die onafhankelijk is van welke omstandigheid dan ook.
Voor mij komt dit heel dicht bij het thema van vorige week: God als vrede. Als er vrede is in je hart, innerlijke vrede, dan is de liefde onvoorwaardelijk of ongeveinsd zoals in de eerste lezing. En die innerlijke vrede vinden we door te vertrouwen dat God Liefde ís. Dat wij gebouwd zijn met bouwstenen van onvoorwaardelijke liefde en dat het slechts onze onharmonische gedachtenvormen zijn die die de Liefde versluieren, verduisteren of inperken. Het openingslied en straks ook het offertorium lied spreken daar ook van: dat de liefde van God er altijd is en dat wij kunnen leven vanuit die Liefde en daardoor in vrede om kunnen gaan met alles wat ons overkomt. In liefde kunnen dienen. Het slotlied zal dat nog eens bevestigen: God zij met u tot wij u wederzien en moog’ het eeuwige licht u omschijnen.
Vaak gebruiken wij die woorden als iemand is overgegaan, echter het geldt voor elke dag. Mogen wij met God onze weg wandelen, omschenen door het eeuwige licht.
Vanuit die vredige basis is standvastig dienen, een dienen vanuit onvoorwaardelijke liefde met respect voor jezelf, de ander en God.
Moge dat zo zijn,
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 2e zondag na HDV God als Licht,                                          18-06-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Na maanden van zware bewolking, lage temperaturen en heel veel regen was hij daar eindelijk: de zon. Wat waren we daar aan toe. Meer licht, meer warmte en eindelijk begonnen de plantjes in de (moes)tuin te groeien. En nu een maand later hoor ik al heel wat mensen zich afvragen of het niet wat minder kan. Zonlicht. Zo zalig en zo noodzakelijk echter ook zo ongemakkelijk soms. Zonlicht kan ongenadig zijn: heb je wel eens een foto proberen te maken van mensen in de felle zon? Alle scherpe lijntjes zijn te zien, elke schaduw van een groef of plooi in de huid toont zich ongehinderd. Zonkracht kan verbrandingen geven en bossen in de fik zetten. Zonlicht kan verblindend werken, zoveel licht kan een oog niet verwerken. En in deze periode van elke dag een stralende hete zon is het thema van deze week God als Licht. Dit is de eerste zondag van de groene periode (als liturgische kleur) die nu aanbreekt. De eerste 4 groene zondagen herijken we het beeld wat wij hebben van God. Wat wij van God kunnen waarnemen en ervaren verandert met de tijd. Vooral tijdens de tijdspanne waarin we het Paasmysterie vieren kan ons bewustzijn enorm groeien. En met het gegroeide bewustzijn verandert ook het beeld, dat wij hebben van God. Vandaag bezinnen we ons op het beeld: God als Licht. De komende drie zondagen zijn de thema’s: God als heerser van engelen, God als Liefde en God als vrede. Telkens een andere invalshoek om God te bezien.
God als Licht. Licht dat ons kan overweldigen, Licht dat haarscherp al onze schaduwen laat zien. Licht dat ons leven geeft, Licht dat ons diepe vreugde geeft, hartverwarmend.
In de kerk werken we heel veel met het Licht als symbool voor God. Het altaar is gericht naar het oosten, de plek waar de zon elke dag opnieuw aan de horizon verschijnt.
De 7 kaarsen op het altaar zijn verbonden met de 7 kleuren van de regenboog, die tezamen één wit licht vormen. En ons streven is om in onszelf en anderen ALLE kleuren van het Licht te zien en hun krachten en eigenschappen, hun frequentie te accepteren, te integreren en uit te stralen.
Van onze zeer gewaarde priester Tom Fokker leerde ik ooit dat de ouwel zonlicht is in vaste vorm en de druivensap zonlicht in vloeibare vorm. Bij de communie krijgen wij de levengevende energie van de zon binnen. De transsubstantiatie is dan de transformatie van het pure zonlicht in het zuivere licht van Christus.
Dit zijn allemaal beschrijvingen van licht buiten ons. Licht dat wij waarnemen met onze zintuigen.
En in de evangelielezing begint Jezus ook zijn zin met: “nog een kleine tijdsspanne is het licht bij u”; Op dat moment vertelt Jezus de leerlingen dat hij nog maar kort bij hen zal zijn, echter hij gaat verder met: “wandelt zolang ge het licht hebt, opdat duisternis u niet in bezit neemt”; Daar zegt hij niet wandel met dat licht, ofwel wandel met Jezus, maar WANDEL zolang ge licht hebt. Ofwel beweeg vooruit, ontwikkel je bewustzijn zolang je het licht hebt. Want als het donker wordt, weet je niet waar je heen gaat. Dit is geen licht meer buiten de mens, maar ín de mens. En Jezus gaat verder: “gelooft in het licht opdat ge zonen-en-dochters van het licht wordt!” Hij zegt hier: Heb geloof in het licht opdat je kinderen van het licht wordt. Niet kinderen mét een licht, als een lampion, maar kinderen van Licht. Hier worden wij opgeroepen om te geloven in het Licht van Christus in onszelf en dat zo aan te wakkeren, dat wij dat licht gaan uitstralen in de wereld en kinderen van licht worden.
Vorige week zondag hadden we het hier ook al over: Dat de wederkomst niet iets is wat we moeten verwachten buiten ons, een Messias die terugkeert op aarde of zo iets, maar een transformatie van binnen uit. En elke keer dat wij ter communie gaan of het sacrament aanbidden is een moment om te beseffen dat wij dat Licht van Christus in ons kunnen laten stralen en dat wij dan levende uitdragers van dat Licht zijn.
We belijden vaak dat God in ons is en wij in God. Als wij geloven dat God Licht is, dan zijn wij in het Licht en is het Licht in ons. En die ervaring kan ons laten stralen, zodat wij een koesterend zonnetje worden voor onze medemensen en de natuur. Moge dat zo zijn.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Corpus Christi                                                                       11-06-2023
Introductie vóór de dienst.:
Op deze morgen wil ik jullie een vrouw voorstellen: zij is voor velen een onbekende en toch heeft de Kerk veel aan haar te danken, omdat zij door haar grote ijver heeft bijgedragen tot de invoering dit hoogfeest “Corpus Domini” of Corpus Christi. Het gaat over Juliana van Cornillon.
Juliana werd geboren in Luik en werd al op 5 jarige leeftijd als wees opgenomen in het klooster van de zusters Augustinessen in Mont- Cornillon. In dat klooster groeide ze op tot spirituele rijpheid. Juliana had een diep gevoel voor de tegenwoordigheid van Christus, die ze intensief ervoer in de Eucharistie en dikwijls mediteerde zij in stilte over Jezus’ woorden: Zie Ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding der wereld. Vanaf haar zestiende jaar had ze diverse keren steeds hetzelfde visioen tijdens de eucharistische aanbidding: van een heldere volle maan met diametraal daar doorheen een donkere streep. God deed haar de betekenis begrijpen: de maan symboliseert het leven van de Kerk op aarde, de donkere lijn staat voor het ontbreken van een liturgisch feest. Juliana hield deze openbaring ongeveer twintig jaar lang geheim. Toen vertrouwde zij haar geheim toe aan twee andere vrouwen, een kluizenaar en een zuster van het klooster Mont-Cornillon. De drie vrouwen vormden samen een ‘geestelijke verbond’ voor de verering van het allerheiligste Sacrament. Zij wendden zich tot een kanunnik in Luik, om hulp. Hij zou zich oriënteren bij theologen en geestelijken over wat de drie vrouwen zo ter harte ging. De bisschop van Luik zelf accepteerde na aanvankelijke aarzeling het voorstel van Juliana en stelde in 1246 voor het eerst het hoogfeest van Sacramentsdag voor zijn diocees in. Jacobus Pantaléon van Troyes had als aartsdiaken van Luik Juliana leren kennen en was Sacramentsdag gaan waarderen. In 1261 werd hij Paus Urbanus IV. En drie jaar later schreef hij Sacramentsdag voor als verplicht feest voor de hele Kerk op de tweede donderdag na Pinksteren.
Er is vandaag geen organist, maar gezien de ontstaansgeschiedenis van dit feest vond ik dat eigenlijk wel mooi. Laten wij in meditatieve rust onze deelname in het Lichaam van Christus beseffen en de ontzagwekkende kracht ervan diep in ons ervaren.

Dierbare zusters en broeders in Christus,
Om de meditatieve intentie niet te veel te verstoren zal ik slechts een korte bespiegeling houden met daarna een korte meditatieve stilte.
“Telkens als gij dit brood eet en de beker drinkt, verkondigt gij de dood des Heren, totdat Hij wederkomt.” In de traditionele kerken wordt deze zin eigenlijk altijd uitgelegd als een verwachting dat Christus terugkomt op aarde en dat wij tot die tijd, als een voorbereiding voor die terugkomst, het sacrament van de eucharistie hebben gekregen. Vandaag zou ik het eens anders willen bekijken. Wij zíjn het lichaam van Christus, ieder op zijn of haar eigen wijze, met ieder zijn of haar eigen-wijsheid. Allemaal even waardevol. Ons diepste wezen en bron van onze wijsheid is onze godsvonk. Als we dit in vol bewustzijn tot ons laten doordringen én er naar handelen, dan verkondigen wij de dood des Heren.
Of zoals de tweede lezing het zegt: dan kruisigen wij mét Jezus de wereld. Dan verbreken wij alle verbindingen, alle gehechtheid met en aan het materiële. Telkens als wij ter communie gaan en het brood en de wijn, het lichaam van Christus, in ons opnemen, verkondigen wij de dood des Heren. Wij verkondigen daarmee dat Jezus als voorbeeld zich los heeft gemaakt van alle gebondenheid en in volledige vrijheid zijn aardse leven heeft gegeven om de weg vrij te maken voor ons naar ons diepste wezen, naar God. De wederkomst is dan niet iets wat we moeten verwachten buiten ons, een messias die terugkeert op aarde of zo iets, maar een transformatie van binnen uit. De wederkomst wordt dan het besef dat wij zélf het Licht van Christus kunnen zijn. Elke keer dat wij ter communie gaan of het sacrament aanbidden is een moment om te beseffen dat wij dat Licht van Christus in ons kunnen laten stralen en dan worden wij levende uitdragers van dat Licht.
Laten wij alle ballast in ons, die dit bewustzijn verhindert, opdragen aan God opdat het getransformeerd mag worden in Liefde en Licht en wij als stralende zonnen het Christus Licht uitdragen in onze wereld.
Moge dit zo zijn,
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling H. Drievuldigheidsdag                                                    4-06-2023
Lieve mensen,
Zoals je wel weet, lukt het niet altijd. Komende zaterdag geef ik een lezing voor de Internationale Theosofische vereniging over ‘De genezingsdienst binnen de VKK en de samenwerking met de Engelen’. Dat verhaal wat ik daar ga vertellen dwarrelt in mijn hoofd en is aan het groeien. Het lukt gewoon niet om het thema van Heilige Drievuldigheidsdag tegelijkertijd ook te laten opborrelen.
Daarom nog een keer de bespiegeling van 2 jaar geleden.

De afgelopen zondag (23 mei 2023) ventileerde ik in de kerk dat een bespiegeling maken over de Heilige Drievuldigheid best een hele kluif is.
Al mediterende, zoekende en lezende kwam ik in één grote kolk van gedachten en overwegingen terecht.
Eén ding wist ik zeker. Het moest over drieledigheid gaan.
Hierbij presenteer ik een deel een zoektocht, die nog lang niet ten einde is.

In onze westerse wereld waar het duale denken nog immer heel sterk aanwezig is, wordt de roep om triniteit oftewel drieledigheid steeds groter. Het wordt beschouwd als de weg naar het hart.

Staan wij als mensen met onze denkbeelden vaak tegenover elkaar, de gezamenlijkheid ontstaat als er een derde kracht mede actief wordt.
Drieledigheid kan een belangrijke stap zijn naar harmonie. En harmonie leidt tot vooruitgang.
Er is heel veel te verzinnen op het gebied van drieledigheid: ik noem er een aantal:

Denken, voelen en willen.
Vader, Zoon en Heilige Geest.
Geest, Ziel en Lichaam
Liefde, wijsheid en kracht
Liefde, haat en begrijpen.
Wij zullen het in deze bespiegeling de eerste twee aandacht geven.

Denken, voelen en willen.
Laten wij het begrip “denken, voelen en willen” even bij de horens nemen. Denken=intelligentie, leidend tot wetenschap.
Voelen is=intuïtieve ontwikkeling leidend tot innerlijk inzicht.
Willen=de drang tot uitvoeren van het samenspel van denken en voelen, de spirituele component..

Denken en voelen zijn in onze levensthema’s in dualiteit. Zij zijn het een heel leven lang, vaak niet met elkaar eens. Ze strijden. Je zou dat het menselijk drama kunnen noemen. Pas aan het eind van het leven bij het sterven, bij de overgang, smelten ze samen en kan je letterlijk de geest geven. In het spirituele gebied.

Denken en voelen kan ook onderling tussen mensen een lastig punt zijn. Een voorbeeld? De wetenschapsmens en de intuïtiemens kunnen een harde dopper aan elkaar hebben. Ze kunnen zich behoorlijk aan elkaar irriteren. Maar hoe kunnen ze nu samen heel productief worden? De kracht ligt hier in het gezamenlijk onderzoek, waarbij wetenschap en intuïtie elkaar versterken en zich verenigen. Dan ontstaat er dus een triniteit. De kracht van het gezamenlijk onderzoek ontstaat door het willen.

Vader, Zoon en Heilige Geest.
Wat is dan de kracht in het begrip van de drieledigheid in “Vader, Zoon en Heilige Geest?
Die kracht kunnen wij
Levengevende energie,
Vormgevende energie en
Liefdegevende energie noemen.
Uit deze kracht ontstaat “schepping”.
De levengevende energie, de goddelijke kracht wordt vertegenwoordigd door wat wij “God de Vader” noemen.
De vormgevende kracht, waar alles uit voortkomt, kunnen wij God de Heilige Geest noemen (de Moeder, wijsheid).
In de RKK catechese wordt gezegd: “De wijsheid is wat de Heilige Geest in ons bewerkt zodat we alle dingen met de ogen van God zien.”
Nu doen wij in onze VKK kringen niet echt aan catechese omdat wij vrijheid van denken en ontwikkeling belangrijker vinden dan leerstellingen, maar de ontluiking van de Wijsheid in ons diepste innerlijk, raakt wel aan wat er in die RKK catechese gezegd wordt.

In het evangelie van de Hebreeën wordt de Wijsheid, voorgesteld als Heilige Geest, die “Moeder” genoemd wordt. Zij geeft inzicht, is bron van inspiratie en bepaalt waar de profeet zijn werk moet doen. Zojuist greep Moeder de Heilige Geest Jezus bij zijn haar en zette hem neer op de top van de berg Tabor.
Als wij even terug gaan naar de strekking van de Hebreeën, kunnen wij het volgende vinden:

Dankzij de Geest kan een mens een nieuw leven aanvangen, waardoor hij geleidelijk dichter bij zijn bestemming komt. In de laatste fase is zijn opdracht te rusten en te heersen. En dan staat er: Hij die zoekt zal niet rusten voordat hij gevonden heeft; en hij die gevonden heeft zal zich verwonderen. Hij die zich verwondert zal heersen en hij die heerst zal rust vinden. Hij is dan onkwetsbaar geworden voor de kwade machten die hem nu beheersen.

Hoe pril de verbinding met je inwonende God ook mag zijn, die verbinding herkent zich door een innerlijk Goddelijk geïnspireerd enthousiasme om liefdekracht uit te zenden. In voelen, denken en handelen. Ahaa daar heb je hem weer. Drieledigheid.

Veel mensen die zich bewust zijn van een inwonende God, die zich door innerlijke ontwikkeling steeds meer openbaart (het verhaal van de Hebreeën), hebben aan de gedachte van “God de Heilige Geest” als energie genoeg.
Ik werd getroffen door het credo van de Syrisch orthodoxe kerk.
Ik noem twee fragmenten:
Hij heeft het vlees aangenomen door de Heilige Geest uit de Maagd Maria, de moeder van God.
En het fragment:
Wij geloven in één Heilige Geest die de levenschenkende Heer van alles is en voortkomt.

In mijn verhaal betoog ik dat de Heilige Geest de moeder is.
Maar in de Syrisch orthodoxe kerk wordt dan ook gezegd dat er één Heilige Geest is, de levenschenkende Heer. Ooit was bij de eerste oorspronkelijkje Christelijke kerk in Antiogië ook de gedachte dat de Heilige Geest een vrouw is. Hoe daar nu tegenaan gekeken wordt is mij nog niet duidelijk.

Maar is de Heilige Geest nu de levenschenkende Heer of de vormgevende moeder? Voorlopig denk ik dat het beiden is.
Grappigerwijs moet ik denken aan het fenomeen van de wandelende tak.

Ooit als kind kreeg ik er eentje, maar in korte tijd liep er heel veel in mijn kamer rond. De wandelende tak heeft het namelijk het vermogen om zich zonder kracht van buiten af voort te planten. Man en vrouw tegelijk.
Dan zou je dus kunnen concluderen dat God de Heilige Geest als energie leven geeft als Heer en daarna vorm geeft als Moeder, waaruit dan de Christus, de liefdekoning wordt voortgebracht. Jezus en Maria waren dan tijdens hun incarnatie de representanten van die gedachte.

En dan hebben wij als derde van de Heilige Drievuldigheid :
De liefdegevende kracht God de Zoon. Het Goddelijk volmaakte mensbeeld.
In de Engelse versie van ons Credo staat dat “al zijn zonen een maal zijn voeten zullen bereiken, hoever zij voordien ook zijn afgedwaald.”
Wie zijn dan die zonen?
In het evangelie van de Hebreeën kan “een ieder die de Geest bezit een Zoon genoemd worden, maar Jezus is een zoon met een speciale missie. Wij hebben het niet alleen over de Zoon van God, maar ook over de mensenzoon.

Een ieder die de Geest bezit kan een zoon genoemd worden. Ik vertaal maar even: , een ieder die Goddelijk geïnspireerd raakt en lerende is Goddelijk geïnspireerd te handelen. En dit Goddelijk geïnspireerd handelen kunnen wij “Liefde” noemen met een hoofdletter L. Als je daarmee bezig bent, bezit je de Geest en ben je een zoon.

Wij hebben nu de leven gevende Vader, die de vormgevende Heilige Geest bevrucht, waaruit de Zoon voortkomt.
De voorlopige conclusie van mijn verhaal? De gedachte van Heilige Drievuldigheid kan ons uiteindelijk terugbrengen naar dat ene punt, de eenheid, de bron, de Goddelijke oorsprong. . En dan wordt het dankgebed in de Nag Hamadi ineens heel duidelijk.

De dankzegging van de mens bestaat maar uit één ding: dat wij u kennen. Wij kennen u, o, licht dat inzicht brengt; o, leven van leven. Wij kennen u, o, moederschoot van ieder zaad. Wij kennen u, o, moederschoot, zwanger door de aard van de Vader.
Ik wil besluiten met het gebed van vandaag:
Almachtige God, in ons waarachtig geloof hebt Gij ons gegeven de heerlijkheid van de eeuwige Drievuldigheid te erkennen en door de kracht van de Goddelijke majesteit de eenheid te aanbidden. Mogen wij getrouw blijven aan dit inzicht en steeds tegen afdwaling beschermd zijn. Gij, Die leeft en heerst, één God in alle eeuwen der eeuwen. Amen

(in 1992 is er in trouw een interessant stuk verschenen van Anny Matty over Moeder de Heilige Geest die verdonkeremaand is: https://www.trouw.nl/es-b0dab939) + Parcival van Gessel.

Bespiegeling Pinksteren                                                                           28-05-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vandaag vieren we het Pinksterfeest. Het Pinksterfeest is onder veel niet-Christenen en zelfs bij een heel aantal Christenen een tamelijk onbekend feest. Het is dan ook geen feest voor beginners. Het is een feest voor mensen die het Paasfeest en de hemelvaart willen doorgronden en de weg willen gaan naar God.
Het Pinksterfeest, ook wel pentacosta genoemd, wordt gevierd 49 dagen na Pasen, de 50e dag als we de paasdag zelf meetellen. 49 is 7x7 het heilige getal van het volkomene, de voltooiing. Vandaag vieren we de voltooiing van Pasen. De Joden kenden in de tijd van Jezus drie opgangs feesten waarbij ze geacht werden als pelgrim naar Jerusalem te gaan. Het waren alle drie oorspronkelijk oogstfeesten, die later verbonden werden aan gebeurtenissen van het volk Israël. Twee van de drie feesten zijn uiteindelijk als het ware overgenomen en getransformeerd door de kerk. Het Pesach feest, wat oorspronkelijk het feest was voor de eerstelingen van de Gerstoogst werd verbonden aan de uittocht uit Egypte en werd uiteindelijk voor de kerk het Paasfeest van de opstanding van Christus.
Het Sjawoeot of wekenfeest vond plaats precies 7 weken na Pesach. Het was het oogstfeest van de tarwe en werd gelinkt aan de viering van de schenking van de 10 geboden aan Mozes. Na 3 maanden in de woestijn, na de uittocht, kreeg Mozes op de berg Sinaï de Tora uitgelegd en kreeg de opdracht de 10 geboden te geven aan het volk van Israël. En die gebeurtenis werd centraal gesteld bij het wekenfeest.
Eén van de Hebreeuwse namen van het Wekenfeest is Atsèrèt, en dat betekent ‘afsluiting, voltooiing’. Op het Wekenfeest wordt de voltooiing van de uittocht uit Egypte gevierd. Op de berg Sinaï sloot God met Israël zijn verbond en gaf Hij de Tora en de 10 geboden als wegwijzers ten leven. Het wekenfeest werd in de nieuwe kerk het Pinksterfeest, het feest van de gave van de Geest, de Geest die de wet, of de Tora in de harten van de gelovigen schrijft. Het wekenfeest werd precies 7 weken na het Pesachfeest gevierd. Vandaar dat ons Pinksterfeest 49 dagen na Pasen gevierd wordt.
De beschrijving die we vandaag lazen als eerste lezing was uit de Handelingen van de apostelen. Daar wordt de energie van de Heilige Geest beschreven als vurige tongen waardoor de leerlingen de moed kregen én het vermogen hadden om voor iedereen verstaanbaar het Woord van God te verkondigen. Geen vrees meer, maar vertrouwen.
Als we de evangelie lezingen er bij pakken dan lezen we verschillende beschrijvingen van het gebeuren. Verschillende aspecten van het werk van de Geest. Bij Lucas lezen we dat Jezus verscheen aan de apostelen en hun geest toegankelijk maakte voor het begrijpen van de geschriften. Zoiets als God deed op de berg Sinaï met Mozes. De Heilige Geest die wijsheid schenkt, toegang geeft om de geschriften werkelijk te begrijpen en te kunnen toepassen. Het evangelie van Mattheus spreekt niet over de Geest. Wel zegt Jezus dat Hem alle macht is gegeven in de hemel en op aarde en beloofd hij de apostelen: “ik ben met u alle dagen tot de voleinding der wereld”.
De evangelist Marcus omschrijft het in zijn evangelie als: “de leerlingen trokken er op uit om overal te prediken en de Heer werkte met hen mee en schonk kracht aan hun woord door de tekenen die het vergezelde”. De tekenen die het vergezelde waren de wonderen die de apostelen verrichtten. Het aspect van de Heilige Geest dat kracht, genezing en inzicht schenkt. In het evangelie volgens Johannes verschijnt Jezus aan de apostelen en zegt: “vrede zij u, zoals de Vader mij gezonden heeft zo zend ik u. Na deze woorden blies hij over hen en zei: ontvangt de Heilige Geest. Aan wie ge de zonden vergeeft, zijn ze vergeven”. Het aspect van de Heilige Geest dat genade schenkt.
Elke keer een ander aspect van de Geest, echter elk aspect gaat over een onstuitbare beweging van binnen uit om het Licht, de Liefde en de genade te brengen onder de mensen.
Het ontvangen van de Heilige Geest geeft de ondersteuning, de draagkracht en de aansporing om de weg te gaan die vrijgekomen was op goede vrijdag, gesymboliseerd door het scheuren van de voorhang. Een weg naar het hoogste zelf, naar God. En de tweede lezing beschrijft waarmee die weg is geplaveid als we op weg gaan gedragen door de Heilige Geest:
Leven dat leven schenkt; Gelukzaligheid die gelukzaligheid schenkt; Kennis die kennis verschaft;
Goedheid die goedheid schenkt; Ontferming die ontferming en redding biedt; Genade die genadig is.
Daarmee wordt het onvatbare Licht van Christus uitgedeeld aan de wereld.
Christus is als leraar, als leidsman die weg gegaan, zodat de leerlingen Hem konden volgen. En door het doorgeven al meer dan 2000 jaar van de mystieke en gnostische teksten en alle handelingen kunnen ook wij die weg gaan.
Mogen wij speciaal vandaag het vuur, de kracht, de gelukzaligheid en de genade van de Heilige Geest in ons opnemen om daarmee onstuitbaar het Licht van Liefde van Christus uit te dragen over de wereld.

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling zondag na hemelvaart,                                                       21-05-2023
Dierbare Zusters en Broeders in Christus,

Vorige week hebben we het gehad over woorden, woorden die nodig zijn om met elkaar te communiceren. En hoe lastig dat soms kan zijn, omdat woorden altijd het gebeuren begrenzen en plaatsen in deze wereld. Afgelopen donderdag vierden we het feest van de hemelvaart en als er één feest is in het kerkelijk jaar wat eigenlijk onbeschrijflijk is met woorden, dan is het wel de hemelvaart. Wat is die hemelvaart? Op goede vrijdag ruim 40 dagen geleden herdachten we dat Jezus gestorven is. Hij werd in een graf gelegd en de mens Jezus werd onzichtbaar. De leerlingen waren ontroostbaar en ook angstig. Dit hadden ze niet verwacht. Hoe nu verder? Op de derde dag was het graf geopend en bleek het leeg. Geen lichaam meer. Echter Christus verscheen, niet als een fysiek lichaam, maar wel in een zodanige vorm dat mensen Hem herkenden aan zijn uitspraken of handelingen. Na het eerste ongeloof waren de leerlingen toch wel gerustgesteld. Christus was niet weg, hun leraar bleef bij hen en gaf hen Zijn vrede en zegen. En dan afgelopen donderdag. De vorm waarin Christus was verschenen verdwijnt en weer zijn de leerlingen op zichzelf teruggeworpen. Jezus heeft volgens het evangelie van Lucas wel tegen de leerlingen gezegd, vlak voor Zijn hemelvaart: “Gij zijt getuigen geweest van mijn leven. Daarom zend Ik tot u wat door mijn Vader beloofd is; blijft dus in de stad, tot gij uit den hoge met kracht zult zijn toegerust”. En dat is wat de leerlingen deden. Terug naar Jerusalem, naar de bovenzaal. Wachten, bidden en danken. In de bijbel wordt beschreven dat het 10 dagen duurde. Het getal 10 is het getal van de goddelijke ordening, van het voltooide. Het geeft het einde van een cyclus aan. 10 is een krachtig getal dat gekoppeld is aan het bereiken van een nieuw geestelijk niveau. En dan zijn zij klaar om de Heilige Geest te ontvangen. Dat vieren we volgende week met Pinksteren.
Maar nu vandaag: wat is die hemelvaart. De beide lezingen geven er woorden aan. De Zoon van God pre-existeerde in de bovenwereld als zaad der waarheid voordat dit wereldbestel zijn beslag had gekregen. Best wel lastige zin. Echter een paar weken geleden hoorden we al: zo boven zo beneden en zo binnen zo buiten. Wat in de bovenwereld al bestond vóór onze wereld werd geschapen, bestaat ook in ons binnenste omdat wij zijn voortgekomen uit die bovenwereld. Heel plastisch vergelijkbaar met ons eigen menselijke ontstaan. Uit de voor ons onzichtbare zaadcel van een man en eicel van een vrouw werden wij gevormd. De basis van beide wezens, man en vrouw zit in elke cel van ons lichaam en die basis is afkomstig uit die twee onzichtbare cellen waaruit uiteindelijk ons eigen zichtbare lichaam groeide. Zo is onze ziel, die dit lichaam als het ware aangetrokken heeft, ooit ontstaan in die bovenwereld vanuit God. Door die basis is de ziel een manifestatie van God. En dat zegt ook de tweede lezing: “Want zelf zijn zij de Waarheid, en de Vader is in hen, en zij zijn in de Vader”. God de Vader is in ons en wij zijn in de Vader. God is in elke frequentie van ons bestaan aanwezig en met elke energievorm van ons bestaan zijn wij in God aanwezig.
Mijn overweging is dat het volle besef van deze waarheid de hemelvaart is. De hemelvaart is niet alleen beseffen in de mind en het weten, maar vanuit het hart en het gevoel, vanuit de intuïtie weten en leven in en vanuit die onvoorwaardelijke liefde die Christus ons geleerd heeft. Daarom is de hemelvaart van Christus voor ons versluiert, we zien hem verdwijnen in een wolk. De wolk is ons eigen onvermogen om dezelfde weg te gaan. De weg is geopend met het scheuren van de voorhang en Christus heeft ons de woorden en handelingen geleerd om die weg ook daadwerkelijk te gaan. Laten wij ons keer op keer voornemen om weer óp te staan nadat we gestruikeld zijn. Wetend dat Gods Liefde onvoorwaardelijk is en de Heilige Geest ons draagt om te volharden op onze weg in het plan van God, op weg naar onze eigen hemelvaart.
Amen                                          Pr. Jose Versteeg 

Bespiegeling Hemelvaart,                                                                  18-05-2023
Ik heb tot jullie gezegd wat ik te zeggen heb. Nu zal ik echter opstijgen naar die plaats waar ik vandaan gekomen ben.
Want jullie hebben me, toen ik mij haastte te gaan, verworpen en in plaats van mij te vergezellen, hebben jullie mij vervolgd

In de Nag Hammadi neemt de “waarheid” altijd een belangrijke plaats in.
Zoals we gelezen hebben levert de ontwikkelde wijsheid een voldaan gevoel op. Het nodigt ook uit om bij het ontdekken dat iets toch anders is dan wij altijd zeker wisten, een blokje om te gaan.
En dat vooral als iets ons niet uit komt.
Je kunt uit deze twee geschriften distilleren dat het “blokje omgaan” fnuikend is voor onze weg naar het allerhoogste, de weg naar de Waarheid.
Ontkennen, tegen beter weten in, is een “blokje omgaan”. In menselijke begrippen en ervaringen kan de gewone waarheid al pijn doen. Het aanzien van de waarheid kan ons flink last veroorzaken. Verdriet wat we niet willen, verlies van geliefden of het niet kunnen omgaan met onmacht. Afstand houden van je authentieke zelf omdat je je te kwetsbaar voelt.

En misschien is dat authentieke zelf wel de sleutel. Als we werkelijk durven te tonen wie we eigenlijk zijn, heb we de kans om vervolgd te worden. En dat “vervolgd” worden kunnen we alleen doorstaan op het moment dat wij los komen van onze fysieke beperkingen. Als wij onze onbewuste verbinding met God manifest laten worden.
Maar waarom worden we dan vervolgd?

Je zou kunnen veronderstellen dat als je je authentieke zelf toont aan de “ander, dat deze een spiegel voorgehouden wordt. In ons diepere wezen lijken wij namelijk verdraait veel op elkaar. En als die “ander” in de spiegel kijkt en geconfronteerd wordt met je authentieke zelf kan dat wel eens te heftig zijn.
(Wij weten precies wat wij voelen als ons “een spiegel” wordt voorgehouden; De eerste reactie is dikwijls : ontkennen, Wegwezen!!, stuk maken zelfs, de boodschapper pijn doen)
Die “ander” gaat een “blokje om”.
Het gaat allemaal ten gunste keren als wij in plaats van de spiegel te breken, deze gaan oppoetsen.
Ontluikend inzicht.

Op het moment dat wij zover zijn dat wij ons herkennen in de eenwording met het Goddelijk volmaakt mensprincipe, de Christus, worden wij verlicht, komen wij in een wolk van licht en gaan naar die plaats die je getoond wordt als je daar aan toe bent.
Als wij door die wolk van licht heen kunnen kijken, accepteren we de spiegel. Is de ander niet meer je opponent, maar datgene wat jij ook bent.

Bij de Hemelvaart van Jezus mochten de aanwezigen door die wolk van licht heen kijken.
Kregen ze hun authentieke zelf te zien.
Werden zij zich bewust van de “heerlijkheid die hem wacht”. Deze bewustwording maakte dat zij gereed waren om de Heilige Geest te ontvangen met Pinksteren en het Woord te gaan verkondigen. +Parcival

Bespiegeling 5e zondag na Pasen,                                                    14-05-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Waarom geven wij namen aan dingen? Meestal om er met anderen over te kunnen praten. Echter, Filippus ziet daarin een gevaar. Wij geven namen aan dingen en zijn daardoor aan het vergankelijke gaan denken zegt Filippus in de eerste lezing. Daardoor denken we niet meer aan het onvergankelijke, maar aan het vergankelijke.
In hetzelfde evangelie van Filippus staat ook de zin:” De waarheid is niet naakt in de wereld gekomen, maar in symbolen en afbeeldingen; anders zou zij - de wereld - haar - de waarheid - niet kunnen ontvangen”. De waarheid is als een afbeelding in de wereld gekomen voor ons om het te kunnen ontvangen, te kunnen begrijpen. En aangezien wij nog steeds taal nodig hebben om met elkaar te communiceren hebben wij nog steeds namen nodig om over iets te kunnen praten. Wat zou het heerlijk zijn als we bewust in de energie konden communiceren. Ik merk het regelmatig in mijn praktijk dat er energetisch iets gebeurd met of rondom de client en dan probeer ik dat in woorden te vertalen, zodat ze ook begrijpen kunnen wat ze ervaren, maar wat schieten woorden dan te kort. Ook als wij overweldigd worden door een prachtige natuur op een berg of in een bos, ook dan schieten vaak woorden te kort om uit te drukken wat we ervaren. Hoe mooi zou het zijn als we dan onze indrukken energetisch over konden brengen aan een ander zonder woorden, gewoon wat er was of wat er is. Helaas is dat nog niet mogelijk en moeten we het met woorden doen. Ook Maria Magdalena liep hier tegenaan. Zij had een ontmoeting gehad met de opgestane Christus en was er vol van en vertrouwde er volledig op dat wat zij ervaren had echt Christus was, geen twijfel mogelijk. Echter toen ze de ervaring in woorden ging vertellen aan de leerlingen schoten de woorden te kort om haar ervaring over te brengen en zij werd niet geloofd. De woorden herinnerden aan vergankelijke dingen en het onvergankelijke wat Maria ervaren had was niet in namen of woorden uit te drukken.
Soms lukt het wél om de energie, de diepere betekenis als het ware te voelen door middel van het woord. Ik heb een keer op de TV het Onze Vader in het Aramees horen zingen en de tranen liepen over mijn wangen. Het waren woorden die gezongen werden en ik beheers de taal niet, maar de betekenis van de woorden drongen diep in mij door. Je kan dat ook met een schilderij hebben of een icoon. Het beeld is voor je ogen vrij duidelijk, maar de intentie die er in gelegd is, kan je ervaren met heel andere zintuigen.
Zo moet het ook gegaan zijn met de leerlingen. Christus verscheen aan de leerlingen en stuurt ze op weg. Hij stuurt ze op weg om Het Woord te gaan verkondigen mét woorden en handelingen. Als de leerlingen alleen woorden hadden gesproken zonder de lading er achter door te geven en zonder er naar te handelen, dan hadden wij hier 2000 jaar later niet in deze kerk gezeten. Het was de energie, de betekenis, de waarheid, de Heilige Geest áchter de woorden die de leerlingen óver wisten te brengen in wat ze vertelden en wat ze deden. Dat maakt dat Gods Woord vanaf het begin al ruim 2000 jaar door de kerken en geloofsgroeperingen wordt doorgegeven. Vertrouwend op God en in volledige overgave aan de weg die God wijst, zijn mensen op weg gegaan om Gods Liefde door te geven aan volgende generaties, ook aan ons.
Mogen ook wij begeesterd door de Heilige Geest en vertrouwend op God onze leidsman, de weg gaan van de verkondiging in het groot en in het klein. Laten wij in ons handelen en spreken uitdrukken dat ook wij leerlingen van Jezus zijn.
Moge dat zo zijn,
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 4e zondag na Pasen                                                       07-05-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vandaag begon de tweede lezing met de zin: De Heer voltrok alles in één mysterie: doopsel, zalving, eucharistie, verlossing en bruidsvertrek. En ook in de eerste lezing was sprake van doop, verlossing en bruidsvertrek. Het Griekse woord mysterium is hetzelfde als het Latijnse woord sacramentum, wat geloofsgeheim betekend. En dat is hoe wij deze gebeurtenissen noemen: sacramenten. Onze kerk kent 7 sacramenten. Het sacrament van de doop, de Heilige Eucharistie ( ofwel de eerste communie), het Heilig Vormsel, het huwelijk, de biecht of het sacrament van verzoening, de ziekenzalving en de priesterwijding. Persoonlijk vind ik het wel een opmerkelijk feitje dat het in de Rooms Katholieke kerk niet mogelijk is om alle 7 sacramenten te ontvangen en in onze kerk wel. Een priester mag daar tenslotte niet trouwen. Er over nadenkend vroeg ik me af of dat zo zou zijn omdat 7 een heilig getal is en hier op aarde niemand heilig kan zijn? Dat je in RK kerk slechts 6 sacramenten kan ontvangen omdat we op weg zijn naar volmaaktheid, naar heiligheid, maar dat we het op aarde niet kunnen bereiken? Zou kunnen.
Volgens wikipedia is een sacrament en nu citeer ik letterlijk: “een gewijde handeling in het christendom waardoor God komt tot de mens. In die zin is een sacrament tegen gesteld aan gebed en offer, waarin de mens nadert tot God. Een sacrament is geldig, indien de juiste vorm, stof en intentie aanwezig waren bij de verrichting ervan. De werking van het sacrament is afhankelijk van de staat waarin de ontvanger verkeert”. Einde citaat.
In de sacramenten komt God heel dicht bij de mens en dat kan ons helpen zuiverder te zijn in ons onvoorwaardelijke offer en gebed waardoor wij dichter/ nader tot God komen. Wij geloven dat bij het sterven van Jezus, toen het voorhangsel scheurde, er voorgoed zicht was op de weg naar God. Die weg is niet meer versluierd. Dan kunnen de dingen van boven gelijk worden aan de dingen van beneden en de dingen van buiten aan de dingen van binnen. Een stukje verderop in het evangelie van Filippus staat: “Ga naar je kamer en sluit de deur achter je en bidt tot de Vader die in het verborgene is. Dat wil zeggen die in ons aller innerlijk is. Want dat wat binnen in ons is, dat is het pleroma. Voorbij dat is er binnen niets meer. Het is waarvan men zegt: “wat boven ons is” “. Daarmee wordt eigenlijk gezegd dat het binnenste gelijk is aan “boven” en dat we dat “boven”, ofwel het binnenste, hier beneden op aarde kunnen ervaren. Boven wordt gelijk aan beneden en binnen gelijk aan buiten.
In de sacramenten komt de goddelijke of Christus energie tot ons en verheft ons zodat wij nog zuiverder ons offer en gebed aan God kunnen opdragen, waardoor we steeds meer ontvankelijk worden voor de goddelijke energie die tot ons komt in de sacramenten. Het is een opwaartse spiraal.
Vier van de 7 sacramenten, de doop, het vormsel, het huwelijk en de priesterwijding kan je maar één keer in een leven ontvangen, de andere drie kan je meerdere of zelfs vele keren ontvangen. Elke zondag vieren we de Heilige Eucharistie en delen wij in het lichaam en bloed van Christus. Sterker nog: doordat we de heilige hostie innemen, integreren we de Christus energie met onze eigen energie, wordt onze energie opgeheven en worden we steeds meer één met die Christus energie: zo boven, zo beneden. Het sacrament van de biecht of het sacrament van verzoening zou je ook het sacrament van verlossing kunnen noemen. Door bewust te biechten, te belijden dat we iets fout gedaan hebben en de intentie uit te spreken om recht te doen wat mis is gegaan kan de absolutie als verlossend ervaren worden. Verlossing van schuldgevoelens, van schaamte; als een bevrijding. Ons confiteor met de daarop volgende absolutie zou je kunnen zien als een afgeslankte vorm van het sacrament van de biecht. De misstappen worden niet hardop uitgesproken, maar in stilte in jezelf en indien het oprecht gebeurd met de intentie om niet weer diezelfde misstappen te doen of met de intentie om iets recht te zetten, ook dan kan de absolutie bevrijdend, verlossend werken. Het laatste sacrament wat we vaker kunnen ontvangen is het sacrament van de ziekenzalving. Ook straks na de dienst is er weer een mogelijkheid om dat te ontvangen. Het kleine rituaal begint met een zuivering om het sacrament goed te kunnen ontvangen en de zalving met de heilige ziekenolie dringt diep door in het lichaam ter ondersteuning van de heling. En velen hebben ervaren hoe diep die heling door kan werken.
Sacramenten zijn hele krachtige rituele vormen van handelingen die ons gegeven zijn ter ondersteuning van onze groei.
Van onze kant kunnen wij er aan meewerken door ons ontvankelijk op te stellen voor de aangeboden energie en die energie weer in te zetten voor offering, gebed en dienst aan de medemens.

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 3e zondag na Pasen                                                30 april 2023
Lieve mensen,
Wij zijn alweer op de 3e zondag na Pasen beland. Was de verrijzenis nog redelijk aards,
In de weken na Pasen gaan we elke zondag een stukje hoger het mysterie in. Jezus verscheen bij Emmaüs bij de discipelen aan tafel en beloofde inzage te geven in de geschriften. Het was een verschijning in de sfeer waar de “hemelse mensen” vertoeven.

Wij hebben het 2 zondagen geleden over de Zoon van God gehad. Is het “de” zoon van God of was Jezus “een” zoon van God, in theosofische terminologie een uitgezonden Meester die ons voorhield hoe een Goddelijk volmaakt mens acteert.
Nog een zondag later gaf Jezus de discipelen de verbinding met de Heilige Geest door over hen heen te blazen en te zeggen “Van wie gij de zonden vergeeft, hun zijn zij vergeven en van wie gij de zonden niet vergeeft, hun zijn ze niet vergeven.” De discipelen werden verbonden met God de Heilige Geest. Weer een stapje hoger dus. God onze Heer heeft hier een naam. Een uitdrukking van zijn beeltenis, omdat dat voor ons aardse mensen niet te bevatten is.

Wij noemen Hem God omdat dat in ons aardse zintuigelijke nog te pakken is.
God is voor ons als een Koning. Hij is de volmaakte mens. Zijn koninkrijk is de wereld en zijn troon is ons hart. Als wij hem trouw dienen en zijn goede helpers zijn geworden, zullen wij hem vinden. Het is, zeg maar, een werkzaam gegeven. Maar nu komen wij in het gebied daarboven. Dat is verwoord in de eerste alinea van de Nag Hammadi die wij vandaag gelezen hebben:
Maar ongetwijfeld zal iemand tegen zijn naaste zeggen: “Wie kan aan iemand een naam geven die eerder dan hijzelf bestond, alsof nakomelingen niet een naam krijgen van hen die hun het leven schonken?”
Wat we voor alles moeten doen is hierop mediteren: “Wat is de naam?”
De Naam van degene die er in de oorsprong is, is er en is er niet. Het is een enorm energiegebied dat alles omvat. Voor ons volstrekt onbegrijpelijk en teveel om aan te kunnen.
Als wij er in zouden mogen schouwen, zouden we een pilletje nodig hebben. Het is te veel, te groots, ons denken verzengend kan je zeggen. Gelukkig mogen wij schouwen naar wat wij aan kunnen.
Het gaat ons vermogen om het te kunnen aanbidden te boven. Het is zo groots, dat als je het zou kunnen aanbidden, je jezelf verliest in de omvang. Je merkt het niet dat het er is. Zou dat “Rust” zijn?
Zijn eigen Plaats van Rust dan is zijn Volheid, het pleroma.
Voor zover in de Bijbelse en Nag Hammadigeschriften waren er 3 personen die kennis droegen van deze plek. Jezus, Judas en Thomas, de tweelingbroer van Jezus.

“Daarom heb jij nu, mijn broeder Thomas, het voor de mensen verborgene gezien. Dat isdatgene waaraan zij aanstoot nemen, omdat zij het niet kennen.”

Onbekend maakt onbemind zou je kunnen zeggen. Dat verborgene geloof je niet als je het zou mogen schouwen. Het gaat je begrip zover te boven dat het je irriteert.
Mensen die de boodschap van het verborgene verkondigen, het uitleggen, worden dikwijls vervolgd.
Wat zou nu de boodschap van dit hele verhaal zijn? Beklim de ladder van louter goedheid, maar hoed je ervoor om te grote stappen te nemen, want dan glij je weer een stuk naar beneden.
Je kunt de wereld pas schouwen als je boven bent en eerder niet.
Afgelopen zondag heb ik in mijn predicatie een verhaal verteld dat ongeveer de strekking van bovenstaand verhaal heeft. Maar de materie is zo ingewikkeld en allesomvattend dat ik hoop dat het nog te begrijpen is. In ieder geval nodigt het uit tot een verblijf op de “plaats van Rust”
+Parcival

Bespiegeling 2e zondag quadragesima                                                 5-3-2023
Als wij de weg van de Goddelijke Liefde en de Wijsheid willen gaan, moeten wij ons gaan voorbereiden op de geestelijke wedergeboorte en dit telkenmale weer gaan herhalen.
Wij moeten ons dan gaan inleven in de persoon Jezus, de ver¬persoonlijking van het Goddelijke, de volmaakte mens, het universele Godsbegrip.
Jezus van wie vele kerkgenootschappen zeggen dat hij gestorven is voor onze zonden en van wie wij juist zeggen dat hij ons de weg getoond heeft die wij ook moeten gaan, totdat wij uitein¬delijk zijn voeten bereikt hebben. De kruisiging wordt dan gezien in het licht van het opgeven van de gehele persoonlijkheid.
De Quadragesimatijd vangt aan op Aswoensdag, waar wij het verleden en alle roem verbranden, teneinde de komende tijd, 5 zondagen, te beleven.
Quadragesima stelt ons in de gelegenheid om in de juiste stemming te komen voor de reis naar de geestelijke wederge¬boorte die plaats zal vinden in de Stille week.
Als wij ons geestelijk voorbereiden op die Stille Week, zijn er 5 intenties aangegeven om over na te denken en ons in te leven.
Zelfonderzoek, beheersing der tong, inzicht-mensenkennis-het begrijpen van onze medemensen, geestelijke verkwikking en nederigheid.

Op 5 maart was het de 2e zondag van quadragesima (Beheersing der tong)
Onze priester Rob van Roggen(+2002) schreef het volgende en daar kan ik mij helemaal in vinden.
Wij moeten leren ons spraakvermogen te beheersen. Maar daar houdt het niet mee op. Ook wat wij niet zeggen, maar wel voelen of denken, moeten wij leren beheersen.
En het zijn juist onze gedachten en emoties die wij zo moeilijk onder controle kunnen krijgen. Toch is het van groot belang dat onze gedachten en gevoelens zuiver zijn en niet gekleurd door negatieve elementen zoals zelfzucht, hebzucht, zelfmedelijden, boosheid, arrogantie, ijdelheid etc. Iedereen kan dit rijtje voor zichzelf invullen.
Het woord “beheersing” vind ik niet zo gelukkig gekozen. Daaronder versta ik: onder controle houden en vooral zorgen dat anderen het niet merken. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn van deze oefening. Wij moeten de overtuiging van binnenuit hebben, dat voor deze negatieve elementen in onszelf geen plaats is, dat zij ons belemmeren in onze spirituele groei. Dan hoeven wij ze niet te beheersen, maar dan lossen ze “vanzelf” op.

Het gebed van die zondag gaat als volgt:
O God, die de mens het spraakvermogen heeft geschonken waarmee wij U loven, geef dat onze harten zó met liefde en wijsheid vervuld mogen zijn, dat wij van niemand kwaadspreken en Uw heilige naam verheerlijken. Door Christus onze Heer.
R. Amen.

“Kwaadspreken van niemand”. “Een vals beeld vormen van iemand ?” een mooi thema. En dat kan je mooi koppelen aan het thema wat ik voel voor 2023: “bewustwording” .
Hoe vaak gebeurt het niet dat wij oordelen over iemand, terwijl wij maar een klein stukje van de informatie hebben. Getriggerd door misschien wel een gerucht, die door verspreiding in je eigen hoofd werkelijkheid lijkt te worden. “Kan wat ik over iemand of tegen iemand zeg, de ander beschadigen?”. Is de kennis die ik heb eenzijdig ingesproken? Ineens moet ik aan Judas denken. Heel lang verguisd, in ieder geval op het Christelijk schooltje waar ik zat. Tot je je realiseert dat hij een sleutelfunctie had in de weg die Jezus en wij allen werkelijk moeten gaan.
In de tweede wereldoorlog hadden we NSB-ers, landverraders worden ze genoemd. Maar er waren ook NSB-ers die op listige wijze de bezetter misleidden en mensen konden redden en erge dingen voorkomen! Als je dat misleiden goed doet, zonder dat het opvalt, leg het dan maar eens uit als je na de bezetting vervolgd wordt.

Als je eenmaal weet dat een misvatting zo geboren is, dan neig je er wel naar om je tong te beheersen. En we hebben er de middelen voor. We hebben tanden om op je tong te bijten.
En dan klinkt dit alles mooi, maar we spreken regelmatig kwaad, bewust en vooral onbewust. Ons dát bewust worden draagt bij aan verandering van onszelf, de ander en de wereld. Wij vragen in het gebed om vervuld te zijn van Liefde en Wijsheid. “Wijsheid” helpt ons om terdege de zaken van alle kanten te bekijken. “Liefde” helpt ons om compassie te tonen en niet alleen dát. Het helpt ons om ons te sterken om ook naar iemand toe te kunnen stappen en “sorry” te zeggen. Allemaal misschien best wel lastig, maar oefenen baart kunst.
Ik hoop dat wij door ons over dit thema te bezinnen de “Kunst” baren om weer met z’n allen een stapje verder te komen.

Aan het einde van de periode van Quadragesima vieren wij Passiezondag, welke dag in het teken van de nederigheid staat.
Nederigheid is bijzonder gepast, omdat op ons niveau geeste¬lijke groei gemakkelijk kan leiden tot hoogmoed. Door de geestelijke groei kan men zich beter gaan voelen. Er kan zich een gevoel voor (vals) Koningschap ontwikkelen of een gevoel van diepe nederigheid voor een ieder waardoor men waarlijk kiest voor de moeilijke weg, de keus voor de geestelijke wedergeboorte, zoals Jezus die ook gegaan is.
Op Palmpasen ontstaat die keus: of we gaan in een schijnwereld leven en laten ons bejubelen met uiterlijkheden en valse schijn, of we nemen die moeilijke weg.
Wat wij in onze eenvoud doen is ons inleven hoe Jezus die weg onderging. Een vorm van inleven die ons helpt om verder te komen op de weg. Bezinnen is prachtig maar praktiseren is heel wat moeilijker. Toch is in dit geval het aloude spreekwoord van bijzondere toepassing: "bezint eer ge begint". Waar dat mogelijk is kunnen wij intenties in de praktijk proberen te brengen. Een moeilijke maar uiteindelijk vreugdevolle weg.
+Parcival

Bespiegeling 1e zondag quadragesima                                                    26-02-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Afgelopen woensdag is de quadragesima begonnen, in deze liturgisch paarse periode bereiden wij ons door bezinning en inkeer voor op het grote Paasfeest. De sporen van het feestgedruis van het carnaval, wat er aan vooraf gaat, waren wat langer zichtbaar in de straten door de staking van de vuilnisophalers, maar inmiddels zijn de straten schoon geveegd. Vroeger heette deze tijd in de rooms katholieke kringen de vastentijd. En nog steeds zijn er mensen, inmiddels ook in protestantse kringen, die een vorm van vasten beoefenen. En het vasten kan dan bestaan uit een zich onthouden van bepaalde genotsmiddelen, eten of drinken of minder gemakzuchtig zijn door de fiets te pakken ipv de auto als het mogelijk is. Er zijn ook mensen die de vastentijd aangrijpen om juist dingen wél te doen: meer aandacht voor anderen en voor de natuur, meer delen. Ik denk dat wat we mogelijk ook doen, de motivatie er achter óm het te doen het belangrijkste is.
En dan komt het thema van vandaag om de hoek kijken: zelfonderzoek.
Wat motiveert ons om de dingen te doen die we doen? Waarom zitten jullie in de kerk op een vrije zondag? Waarom sta ik nu hier? Sommige handelingen zijn gewoontes geworden en die doen we zonder nadenken. Hoe leuk is het om eens een tijd er wel over na te denken? Gewoon kijken, schouwen, zoals een kind vol verwondering de wereld in zich op kan nemen. Kinderen kunnen nog zo heerlijk huppelend door het leven gaan, willen graag ervaren dat modder zacht is en regen nat zonder zich druk te maken over vuile kleren en schoenen die gepoetst moeten worden. Kunnen wij eigenlijk nog wel zo onbevangen naar onszelf kijken? Of zitten onze gevormde en opgelegde gedachten ons in de weg? Onze gedachten worden vaak gestuurd door hoe we tot nu toe het leven ervaren en beleefd hebben. Gedachtekracht is heel sterk. We zullen straks zingen over gedachten; dat het lichamen zijn met een adem en vleugels. Gedachtekracht straal je ook uit en dat reikt ver. Kijk maar eens naar iemand die erg nors in het leven staat en snel negatief denkt: die straalt de somberheid uit. En je ziet het zo als iemand erg goed in zijn hum is en positief denkt, daar straalt blijheid vanaf. Waar we met onze gedachten en overtuigingen mee bezig zijn, dat stralen we uit als een soort zender. Toen ik dit schreef hoorde ik een liedje: everywhere you go, you always take the weather with you. En er is een ander liedje in het Engels: hello goodmorning , how are you? How is your weather today? Je humeur, je uitstraling beschreven als het weer, somber of zonnig en we neemt het altijd met ons mee, waar we ook gaan. En het beïnvloedt onze daden. We kunnen die gedachtekracht ook positief inzetten bijvoorbeeld bij de Wereldgebedsdag komende vrijdag 3 maart. Samen bidden voor heelheid/eenheid in de wereld. In het collecte gebed hebben we gebeden dat wij door eerlijk zelfonderzoek onze tekortkomingen doorzien en deze verbeteren. Eerlijk zelfonderzoek vraagt moed om naar werkelijk alles wat er bij onszelf aanwezig is te willen en kunnen kijken, het licht én het donker te zien in onszelf. En het verbeteren van de tekortkomingen bestaat er dan uit dat we met liefde alles zien. Dat is wat Jezus Christus ons heeft voorgeleefd. Liefde en geen veroordelingen. Niet de gedachten en emoties die we niet zo leuk vinden wegstoppen en verbergen in het donker, dat ze er niet mogen zijn, maar ze allen met een open blik bekijken en accepteren dat het een deel van ons leven is; in liefde, vanuit barmhartigheid. Dan schijnt het licht in de duisternis en kan de duisternis het wél aannemen. Dat licht is ons innerlijk licht, dat voluit mag stralen. Daardoor kan de vrede neer dalen in ons hart en kunnen wij de alledaagse uitdagingen zien in het licht van Gods wijsheid.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Quinquagesima                                                                        19-02-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Twee weken geleden hebben wij ons samen met Jezus opgedragen aan God in de tempel en vorige week zijn wij geheiligd/ gelouterd door de Geest om vandaag het vuur van de liefde te kunnen ervaren. Vandaag op de dag van quinquagesima, 50 dagen voor Pasen lezen we over Sophia en over Maria Magdalena en over zwanger worden door de genade die we elkaar mededelen. Allemaal vrouwelijk aspecten. Aspecten van delen, één worden, genade geven, iets laten groeien, iets geboren laten worden. En precies over 100 dagen, 50 dagen na Pasen is het Hoogfeest van Pinksteren, de neerdaling van de Heilige Geest over de apostelen, zodat ze naar buiten treden en de leringen van Christus openbaar maken. Een typisch mannelijke aspect. Naar buiten treden, gaan staan voor wie je bent en wat je te vertellen hebt. Het één kan niet zonder het andere. Precies midden in deze twee gebeurtenissen valt Pasen. De ultieme uiting van oneindige onvoorwaardelijke liefde. Christus die zich zelf vanuit liefde geeft, die alle gehechtheid loslaat, waardoor er voor ons zicht komt op de weg naar God gesymboliseerd door de voorhang die middendoor scheurt.
Het Christusbewustzijn laat het Licht overal schijnen omdat er geen verborgen duisternis is. Duister en Licht zijn voor Hem gelijk. Dat is het verhaal van de blinde in de eerste lezing. Wie niet naar zijn eigen donker wil kijken houdt het donker verborgen en blijft een blinde. Wie echter met het Licht wil schijnen in het donker, ziet waar er nog verborgen donker is. En krijgt de kans zijn eigen donker te aanschouwen en te accepteren. Licht en donker zijn beide aanwezig en van gelijke waarde. Licht wordt wel gezien als het mannelijke en donker als het vrouwelijke, denk maar aan het yin-yang symbool.
Als het mannelijke en het vrouwelijke beide aanwezig mogen zijn en volledig geaccepteerd kunnen worden kan er een zwangerschap ontstaan en een prachtige vrucht voortgebracht worden. En dan bedoel ik niet man en vrouw als mens, maar de mannelijke en vrouwelijke aspecten en die zijn aanwezig zowel in de man als in de vrouw. Deze aspecten zitten in ieder van ons, zijn aanwezig in een relatie tussen mensen, maar ook in een organisatie als onze kerk. Als er een gelijkwaardigheid is tussen de mannelijke en vrouwelijk aspecten kan er een vereniging plaatsvinden in het heilig bruidsvertrek.
En dat heeft niets met ons mannelijke of vrouwelijk geslacht te maken. Voor ieder van ons is het belangrijk om het mannelijke en het vrouwelijke aspect ofwel het licht en het donker in ons de ruimte te geven. Ze de mogelijkheid te geven om als het ware elkaar te kussen. Daarmee leert het mannelijke eenheid te brengen in het naar buiten tredende en het vrouwelijke naar buiten te treden in de eenheid vorming. Ieder vanuit de eigen kwaliteit met respect voor de andere kwaliteit.
Daarvoor is vertrouwen nodig én Liefde lazen we in de tweede lezing. Vertrouwen om te ontvangen en liefhebben om echt te kunnen geven.

Eén zinnetje uit de evangelie lezing intrigeerde mij in het bijzonder: “Want als iemand niet uit liefde geeft, heeft hij zelf niets aan wat hij gegeven heeft”. Is dat dan niet onze opdracht: geven om niet, offeren van geest, ziel en lichamen zonder er iets voor terug te verwachten? Dat is toch juist de bedoeling, dat we niets terug verwachten, dat we er zelf niets aan over houden? En hier wordt gezegd dat wie niet uit liefde geeft, hij er zelf niets aan heeft. Wat zou hier dan bedoeld worden? Wie niet uit liefde geeft heeft een andere motivatie om te geven. Een motivatie ons ingegeven door ons aardse denkvermogen. Die motivatie kleeft als het ware aan wat gegeven wordt, er ontstaat een verbinding en dat wat geschonken wordt blijft iets wat gebonden is aan de gever. De gever dient zich los te maken van het gegevene, zodat dit volledig naar de ontvanger kan gaan. Die er de meeste vreugde aan beleeft als hij/zij voelt/weet, dat de gift vanuit liefde is, onbaatzuchtig. Het 'loon' van de gever is dan vreugde om de vreugde van de ontvanger.
Als wij door de Heilige Geest met het vuur van de liefde ons denkvermogen louteren tot een hoger denkvermogen dan kunnen wij schenken in liefde. En als wij schenken in liefde, met onvoorwaardelijke liefde, dan brengen wij vreugde en vrede in datgene wat geschonken wordt en dat blijft aanwezig, want alleen de liefde leeft onverminderd voort, zo zingen we straks. Met liefde geven verhoogt de innerlijke vreugde zowel van ontvanger als van gever. Dat is niet iets wat we vanuit het ego willen, maar wat automatisch gebeurd. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd en laat de liefde stromen over de wereld. En daar heeft ook de gever wat aan.
Moge dat zo zijn,
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling sexagesima,                                                                12-02-2023
In de Nag Hammadi staat geschreven: Ieder die de Waarheid lief heeft, heeft de Heilige Geest ontvangen: immers de Waarheid is de mond van de Vader en de Heilige Geest is Zijn tong.

In het gebed vragen wij God de Heilige Geest om onze gevoelens en gedachten te richten, te heiligen en te leiden in overeenstemming meert Zijn wetten.

Vaak zijn die teksten zodanig, dat wij ons er eigenlijk bewust van worden dat wij nog een zeer lange weg te gaan hebben. Soms is het bijna ontmoedigend. Maar deze zondag met de Heilige Geest als Heiligmaker geeft hoop.

Het vinden van de ultieme Waarheid, die met een hoofdletter dus, is een lange weg.
De Waarheid is de uiteindelijke zekere uitkomst van een zoekweg die geplaveid is met voorwaardelijke hypotheses. Als wij ons realiseren dat al onze veronderstellingen, hoe goed onderbouwd ook, toch aan verandering onderhevig kunnen zijn en die gedachte accepteren, accepteren we de voorwaardelijkheid en kunnen wij onze weg vervolgen. Als je die gedachte omarmt, heb je het uiteindelijke resultaat, de Waarheid met een hoofdletter lief. Die koester je en die omarm je.

Op dat moment accepteer je het bestaan van de Goddelijke wetten en naar vermogen ga je daarnaar leven.

Ieder die de Waarheid lief heeft, heeft de Heilige Geest ontvangen. Als men stil wordt en zich daarop in stelt, begint het vanzelf te stromen. Omringd met de wens onze gevoelens en gedachten te richten en te heiligen en geborgd met de wens door Zijn bescherming rein te zijn, kunnen we met de tong van de Vader spreken.

En het aardige is, dat het gebeurt in de taal die diegene verstaat die de boodschap ontvangt. En als die boodschap doorgegeven wordt, gebeurt dat met de bezieling van de Heilige Geest en zal ook de externe ontvanger het begrijpen.

Als wij ons innerlijk weten aanraken, “weten” we. Maar zo gauw wij dit koppelen aan ons denkvermogen, liggen de vervormingen op de loer. Ons denkvermogen daagt ons uit om te spreken, of te schrijven, om onze gedachten onder woorden te brengen. Het is goed als wij ons dat dus realiseren. Is het dan beter om te zwijgen?

Volgens het Boek der Vaderen wel: “Mijn leven lang bevond ik mij in de kring der wijzen en ik vond niets beters voor een mens dan zwijgen. Niet het leren is het voornaamste, maar het doen. Op weg gaan dus, de Waarheid liefhebbend. +Parcival

Bespiegeling Opdracht van de Heer in de tempel, 5e zondag na driekoningen, standvastigheid en vlijt en septuagesima,                                              05-02-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Wat een feestdag vandaag. Een waar lichtfeest.
Het licht geboren uit Maria werd herkent door de drie wijzen, gezien door de herders en bejubeld door de engelen. Het licht dat symbool kan staan voor ons innerlijk licht dat in de openbaarheid mocht komen met kerstmis is nu terug in de tempel om opgedragen te worden aan de Allerhoogste. We hebben de monstrans binnen gedragen met in een stalenkrans HET symbool van het Licht en het leven van Christus, de Heilige Hostie en het verwelkomt met onze eigen brandende lichtjes. Wij stonden klaar om de bruidegom te verwelkomen en welkom te heten in deze tempel, die symbool mag staan voor onze eigen tempel. Dit Maria lichtmis feest is niet alleen een uiterlijk feest van licht, het staat symbool voor wat er bij ons innerlijk mag gebeuren. Ons innerlijk Licht is geboren en bevind zich in onze tempel en in ons leven kunnen wij het voeden, koesteren en laten schijnen voor anderen. Wij kunnen het opdragen aan God net zoals Jezus door Maria werd opgedragen aan God in de tempel. En net zoals wij het Christus licht binnendroegen in de monstrans zo mogen ook wij ons innerlijk licht opnieuw verwelkomen in onze tempel. En in de viering ontvangen wij voeding, voeding voor het licht. Ieder op een eigen manier, in woorden, gebed, gevoel en in de Heilige Communie.

De eerste lezing van vandaag kwam uit het boek van de profeet Ezechiël.
Ezechiël betekent: God is krachtig en metafysische is de betekenis:
Dát in ons dat op de Heilige Geest vertrouwt en ons aanmoedigt om ons volledige vertrouwen in God te stellen. Dat God de hoeder van onze geestelijke gedachten mag worden.
Ezechiël had een machtig visioen. In de bijbel wordt het in wel 8 hoofdstukken beschreven. Ezechiël krijgt een beeld hoe de tempel van God gebouwd moet worden. Zeer nauwkeurig worden de maten en afstand en de hele opbouw van alle gebouwen en altaren, trappen, de muren, de poorten en vensters beschreven. Het is letterlijk een bouwtekening die gegeven wordt. En halverwege in hoofdstuk 43 staat het stuk over de weg naar het oosten. Vanuit het oosten kwam de heerlijkheid des Heren binnen met een overweldigend licht dat straalde over de hele wereld. En daarna werd de poort symbolisch gesloten. Het Licht is binnen in het Heilige der Heilige om er niet meer uit te gaan, om er eeuwig te verblijven. En dat geldt ook voor ons. Ons innerlijk licht is aanwezig in het heilige der heilige van onze eigen tempel en zal nooit verdwijnen. Het mag van daaruit stralen over de wereld. Het is misschien mooi om er eens bij stil te staan waar in het lichaam we dat licht kunnen ervaren.

Ezechiël was een profeet en zijn leven werd gekenmerkt door de boodschappen die hij ontving en doorgaf aan het volk van Israël. Hij was vol vertrouwen dat wat hij hoorde en zag boodschappen waren van de Allerhoogste en dat het zijn opdracht was die te verkondigen. Hij droeg zijn leven hier aan op. Zijn wij in staat net als Ezechiël onze levens op te dragen aan God en vol vertrouwen het pad te lopen?

Maria was bevallen, nu ruim een maand geleden en een vrouw in die tijd werd als onrein beschouwd tot 40 dagen na de bevalling. Na 40 dagen ging zij naar de tempel om gereinigd te worden en elke eerstgeboren zoon werd dan opgedragen in de tempel aan God. Dit gebruik stamde uit de tijd van de uittocht uit Egypte. Als dank aan God voor de bevrijding uit de slavernij in Egypte had Mozes voorgeschreven dat elke eerstgeboren zoon aan God moest worden opgedragen. Maria heeft haar pad tot nu toe vol overgave gelopen. En hoorde 40 dagen na de bevalling, bij het opdragen van haar eerstgeborene, opnieuw hoe bijzonder haar zoon was. Simeon vertelde het haar, dat hoorden we in de evangelie lezing.

Ook deze Simeon was een man met vertrouwen in God. Hij had een gods¬spraak ontvangen van de Heilige Geest dat de dood hem niet zou treffen, voordat hij de Gezalfde des Heren zou hebben aanschouwd. Ingegeven door een intuïtie of je zou ook kunnen zeggen: gestuurd door de Heilige Geest gaat hij naar de tempel. Hij kon niet weten hoe de gezalfde des Heren er uit zou zien. Was het een man, een kind, groot, klein? Het blijkt een baby van 40 dagen oud te zijn en Simeon is in staat daarin de Gezalfde te herkennen. De naam Simeon betekent: hij die luistert en gehoorzaamt. Simeon heeft geluisterd naar de Geest en is gehoorzaam naar de tempel gegaan en wist daardoor de Gezalfde te herkennen en dat openbaar te maken aan de aanwezigen.

Luisteren en gehoorzamen, zowel Maria als Ezechiël als Simeon hebben geluisterd én gehoorzaamd.
Om te kunnen luisteren naar goddelijke boodschappen moeten we zelf onze mond houden, niets verkondigen of invullen. Onze eigen gedachten en woordenstroom stopzetten. En als we dan iets horen of voelen van een boodschap, dan wordt van ons gevraagd daarop te vertrouwen en er naar te handelen. Ieder die zich opdraagt aan God geeft aan dat hij of zij een kanaal voor God wil zijn ofwel de handen en voeten van God wil worden.
Dat is niet altijd eenvoudig. Soms slaat de twijfel toe. En als wij twijfelen, zijn we dan slecht van vertrouwen? Eerlijk gezegd denk ik van niet. Ik denk dat voor spirituele groei twijfel noodzakelijk is. Alleen door te twijfelen kunnen keuzes gemaakt worden en nieuwe stappen gezet op het spirituele pad. Wie meent de waarheid in pacht te hebben maakt geen keuzes meer. Zo iemand herhaalt steeds zijn of haar vaste waarheid, zonder daar vraagtekens bij te zetten. Ik denk niet dat je daar iets van leert. Twijfel geeft juist die ontvankelijke blik om te onderzoeken. Luisterde ik wel onbevangen? Of stuurde ik mijn horen een bepaalde kant op en luisterde ik heel selectief? Hoorde ik alleen wat ik wílde horen? Gehoorzamen aan een leuke boodschap is niet zo lastig, maar als je onheil moet profeteren zoals Ezechiël of zoals Maria te horen krijgt dat je zwanger zal worden van Gods Zoon, dan is gehoorzamen een opgave die vertrouwen vraagt.

En juist dat vertrouwen wordt vandaag opnieuw gegrondvest. Opnieuw is het Licht, ons innerlijke Licht binnen gebracht in de tempel hier en in onze eigen tempel en is het aangeschakeld aan het schitterende Christus Licht en opgedragen aan God. Ons licht mag stralen en verlicht de weg die wij gaan, zodat wij vol vertrouwen verder kunnen aan ons werk ten dienste van God en de medemens.
Moge dat zo zijn.
Amen Pr. Jose Versteeg

Overweging 4e zondag na Driekoningen.                                          29-01-2023
Broeders en Zusters,

In het Epistel van vandaag hebben we gelezen uit het gnostische Nag Hammadi geschrift “het Evangelie van Thomas”. In dat Evangelie spreekt Jezus rechtstreeks tot ons in korte zinnen of alinea’s. Het Evangelie zou mogelijk zelfs ouder kunnen zijn dan de canonieke Evangeliën. Het mooie van Thomas is dat het geen dualistisch geschrift “pur sang” is. Het geeft vooral steeds aanwijzingen hoe wij de twee aspecten van het menselijk bestaan, lichaam en ziel, kunnen verbinden om ons zo te kunnen verenigen met God. In Thomas Logion 106 zegt Jezus dan ook heel veelzeggend:

“Als jullie de twee één maakt, zul je een zoon van de mens worden”.
Als we die twee aspecten van ons één maken dan zijn we pas echt een waarachtig mens! De essentie van Thomas is de fundamentele gelijkheid van het wezen van de mens met het wezen van God. Een tweede aspect van de gnostiek is kennis van het ware zelf, van zelfkennis. De Gnostiek leert dat zelfkennis ook Godskennis is. Zelfkennis is een ervaarbaar inzicht, men kan daarmee Godskennis ervaren.
In de tijd van Jezus staat het Jodendom, wat van oudsher sterk gericht is op handelen in de wereld, onder de invloed van het Platonisme. Die filosofie is gekant tegen de materie en het lichamelijke. De aarde wordt beschouwd als een soort tussenstation naar het verwerven van de eeuwige zaligheid in het hiernamaals. Men zou zich eigenlijk geheel uit de wereld moeten terugtrekken om alvast een voorschot te kunnen nemen op het louter geestelijk bestaan na de dood. Jezus komt tegen deze houding in het geweer en zegt:
“Want niemand steekt een lamp aan en zet die onder de korenmaat.
Noch zet hij hem op een verborgen plek; maar hij plaatst hem op de standaard, zodat allen, die binnenkomen en weggaan, zijn licht zullen zien”.

Wat zegt Jezus hier eigenlijk? “als je de lamp van je ziel hebt aangestoken, dan verberg je die toch niet, dan laat je die toch in de wereld stralen”. Oftewel: straal in de wereld, wees door je voorbeeld een baken van licht voor je medemensen. Werk in de wereld! Jezus roept op tot handelen. Om in de wereld een instrument van God te zijn, om de boodschap van Licht uit te dragen!

In het Evangelie van vandaag zegt Jezus: “Ge zult bedroeft zijn, maar uw droefenis zal in vreugde verkeren. Een korte tijd en ge ziet Mij niet meer, en nog een korte tijd en ge zult Mij zien”. Jezus doelt hier op Zijn lijden en sterven en uiteraard op Zijn Opstanding. Natuurlijk zullen Zijn leerlingen diep bedroefd zijn als Hij is gestorven, maar later zullen zij de impact hiervan begrijpen en inzien dat Zijn dood en verrijzenis noodzakelijk waren om de wereld te helpen. Dan zullen ze blij zijn en grote vreugde ervaren, die niet meer kan worden afgenomen. Die volkomen vreugde heeft zich vanaf dan definitief in het hart van de leerlingen genesteld en kan door hun steeds opnieuw worden gebruikt om de boodschap van Christus, met alle enthousiasme < en dat is hier bijna letterlijk bedoeld “in God zijn”> in wereld uit te dragen.
Als je die definitieve vreugde in je hebt, kan er alleen maar sprake zijn van Liefde voor alles en iedereen. De boodschap van zowel het Epistel en het Evangelie van vandaag is de oproep om steeds en met volharding als instrumenten van God in de wereld te werken, juist omdat zoals het evangelie zegt “wij vrienden van Jezus Christus zijn geworden “.

Graag zou ik, omdat de woorden zo mooi en inspirerend zijn, nogmaals het collectegebed van vandaag willen aanhalen, maar nu in het Nederlands (vandaag Engelse dienst in Naarden):

“Almachtige Vader, wij bidden dat wij kalm en standvastig mogen zijn, opdat wij de tegenslagen van het leven moedig en opgewekt tegemoet mogen treden en steeds met blijdschap ons hart tot U mogen opheffen; Gij, Die de volheid van onze vreugde zijt. Door Christus onze Heer”.

Amen. Priester Gerard Jansen.

Bespiegeling 3e zondag na driekoningen, oprechtheid en beheersing van de tong
                                                                                                                      22-01-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Een paar weken geleden kwam Pars de sacristie binnen en ik weet niet precies meer zijn exacte woorden, maar hij vroeg aan een aanwezige of die nog gejokt had vandaag. En ook al was het niet bewust zo bedoeld, toch zette het ons toen aan het denken over wat wel en niet jokken is en het is bij mij een beetje blijven sudderen. Tot ik deze week keek wat het thema was voor de bespiegeling op deze zondag. Geheel in het verlengde van de overpeinzingen over jokken is het thema: oprechtheid en beheersing van de tong.
Op-Recht-Heid.
Óp is het tegenovergestelde van neer, het is een beweging omhoog of vooruit. Recht kan het tegenovergestelde zijn van on-recht of van krom. En misschien is onrecht ook wel iets dat krom is. En de herkomst van Heid is volgens wiktionary van het Protogermaans *khaidus « eer, waardigheid van ». Het woord is echter tot achtervoegsel geworden en heeft daarbij zijn oorspronkelijke betekenis verloren (www.wiktionary.org).
Oprechtheid, wat is dat eigenlijk? Is het niet jokken, niet liegen? In de negatieve vorm? In de zin van iets niet doen? Of is het recht doen? In de positieve vorm, een eigen actie? Maar wanneer lieg je en wanneer doe je recht?
Deze week ontving ik een Engelse tekst van Brittin Oakman en toeval bestaat niet volgens mij, deze tekst begint met: Ik loog.

"I lied and said I was busy.
I was busy;
but not in a way most people understand.
I was busy taking deeper breaths.
I was busy silencing irrational thoughts.
I was busy calming a racing heart.
I was busy telling myself I am okay.
Sometimes, this is my busy -
and I will not apologize for it."
Brittin Oakman Poetry

Wat is liegen? Wat is recht doen? Tegen mijn cliënten zeg ik vaak dat het zwaarste en meest confronterende werk dat je kan doen, is het werken aan jezelf, zoals het in deze tekst beschreven wordt.

Afgelopen week was de week van gebed voor de eenheid die wereldwijd wordt gevierd. Het wereldwijde thema is dit jaar Doe goed, zoek recht n.a.v. Jesaja 1 vers 17 in de woorden volgens de Naardense bijbel: Leert goed te doen, zoekt het recht, weerstaat een verdrukker; doet recht aan de wees, verdedigt de weduwe! Deze bede gaat over recht, recht zoeken en recht doen, oprechtheid.
Een hele belangrijke boodschap, juist in deze roerige tijd!
In ons collecte gebed waarmee we vandaag de collectegebeden begonnen staat: “opdat wij openlijk en zonder schroom voor Uw Aangezicht mogen staan”. Openlijk en zonder schroom, dat is op-recht.
Op-Recht voor iemand staan is niet gebogen; het is niet krom gebogen onder lasten of angstig wegkijkend. Nee als je iemand oprecht aankijkt, dan kijk je elkaar recht in de ogen. Dan heb je niets te verbergen, geen schroom. Dan kan je elkaars waarde en waarheid zien zonder dat er woorden nodig zijn. Ogen spreken boekdelen en liegen niet als je zelf bereid bent er open en zonder eigen oordeel in te kijken. Bij oprechtheid gaat het volgens mij niet zo zeer om zonder fouten of tekortkomingen te zijn, maar veeleer om onze eigen waarde én onze tekortkomingen te zien en ze niet te verbergen. Niet voor jezelf en niet voor anderen.
Leef ergens voor en wees d

aar niet lui in zullen we straks zingen in de eerste regel van het slotlied. Leef zó, dat je je eigen waarde én je eigen tekortkomingen ziet en ook de waarde van anderen én hun tekortkomingen en beheers de tong zodanig dat je niet vervalt in veroordelingen. Dat is volgens mij ijn het kort de les van de beide lezingen; opdat wij zoals het beschreven is in het laatste couplet van het slotlied: we may abide in union with each other and the Lord. Dat wij mogen blijven in eenheid met elkaar en met de Heer.
Één gemeenschap met elkaar in Christus. Elkaar en Christus oprecht in de ogen kijkend, in liefde, zonder woorden vuil te maken.
Moge dat zo zijn.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 2e zondag na Driekoningen, Doop van onze Heer             15-01-2023
De Doop van Onze Heer is te lezen in Mattheus 3: 1 t/m 17.

Johannes de Doper predikte in de woestijn van Judea.
Hij droog een kleed van kameelhaar en zijn voedsel bestond uit sprinkhanen en wilde honing.
Hij doopte met water en ook Jezus liet zich dopen met water. Dit gebeurde in de rivier de Jordaan. Metafysisch staat de Jordaan voor het water dat van hoofd naar voeten stroomt.
Een stroom, een zuivering die nodig is om de doop met de Heilige Geest, het vuur, te kunnen ontvangen. Johannes de Doper geneerde zich dat hij Jezus moest dopen. " Ik moet door U gedoopt worden en niet andersom" was het antwoord van Johannes op verzoek van Jezus.
Jezus geeft hem aan dat hij, Johannes, de gerechtigheid de kans moet geven om vervuld te worden.
In deze mededeling komt heel erg naar voren dat je een ander nooit de weg waar hij voor kiest mag onthouden.
Hoe herken je nu dat iemand een bepaalde weg kiest. Je kan zeggen dat je naar Amsterdam wil, maar dat kan je maar aangepraat zijn, of door allerlei gebeurtenissen "duidelijk" geworden. Als je alle invloeden van buitenaf van je af kan schudden, zou het wel eens kunnen zijn dat je in je diepste wezen naar Rotterdam wilt.
De taxi naar Amsterdam staat klaar, maar je zegt tegen de chauffeur dat hij naar Rotterdam moet. Daar snapt die man helemaal niets van.
Je legt hem uit, dat iedereen maar vindt dat je naar Amsterdam moet, maar je wil naar Rotterdam omdat daar een hele grote taak op je wacht. Dan begrijpt hij het en brengt je naar Rotterdam.
Wij moeten met z'n allen heel erg oppassen dat wij niet de levensweg voor een ander proberen in te vullen. Wij moeten ook heel erg oppassen dat anderen dat niet voor ons doen. In zekere zin ondergaan wij onze lessen, alhoewel wij dat niet helemaal door hebben. Het lijkt er wel heel erg op dat je kennelijk de weg gaat die je moet gaan. Jezus moest voor de vervulling van het grote plan een traject afleggen en daar hoort de doop bij.

Johannes de Doper is een fascinerend mens. Hij leeft in de woestijn. Wij hebben allemaal perioden dat wij in de woestijn leven. De geestelijke woestijn. Waar is dit alles voor nodig? Ik weet niet meer wat mijn geestelijke weg is. Ik ervaar God helemaal niet meer.
Ik mis inspiratie. Ik kan alleen nog maar voor de televisie hangen en naar "niets" kijken. Alles wat iedereen zegt gaat nergens over. Deze gevoelens hebben we allemaal wel eens in zekere mate. Een gevoel die gevaarlijk is voor mensen met een geestelijk ambt en die er wel eens toe kan leiden dat men de pij aan de wilgen hangt. Dat men stopt, zonder een andere bestemming te hebben. Wij hebben de neiging te verstarren, terwijl je je eigenlijk moet ontdoen van de verstarring en daadwerkelijk op zoek moet gaan naar voedsel.
De woestijn, doodeng, wonderschoon, ontberend. De woestijn geeft je hoofd heel veel ruimte. Daar moet je maar tegen kunnen. Er is nauwelijks voedsel. Als je echter toegeeft aan de omgeving waar je in zit, ga je je beter voelen. Je gaat op zoek naar voedsel. Het zit er dik in dat het een sprinkhaan wordt. . Misschien is dat wel een onderdeel van een plaag waar wij innerlijk last van hebben. Opeten dus, met tegenzin misschien, maar het draagt bij tot geestelijke groei. Je kan ervan leven. Het geeft je kracht. Er zijn er genoeg. Aanpassen aan de woestijn helpt. Neem het voor wat het is en herken je voedsel. De wilde honing zou je leed wel eens kunnen verlichten. Het maakt je verblijf zoet. De boodschap uit dit verhaal van Johannes de Doper is misschien wel de volgende. Als je voor je gevoel geestelijk helemaal op dood spoor zit, God nergens meer in herkent en je uitgedoofd voelt, is het belangrijk om in die woestijn de Stilte, de leegte te beminnen. De dingen die met je gebeuren vormen een hoeveelheid onverwacht voedsel. Dat voedsel is meestal niet alledaags. Als je dat herkent als geestelijke verrijking, komt de dankbaarheid als zoete vlagen van wilde honing over je. Dit is het begin van je weg naar de Jordaan en zal de levensstroom weer gaan vloeien. Ik wens je smakelijk eten.

+ Parcival

Bespiegeling Driekoningen, openbaring van onze Heer,                         08-01-2023
Dierbare zusters en broeders in Christus.
Vandaag vieren wij het octaaf van de Openbaring van onze Heer oftewel Driekoningen. En bij de voorbereiding voor deze bespiegeling kreeg ik steeds meer vraagtekens in mijn hoofd.
Eigenlijk net als alle verhalen rondom de geboorte van het Christus Kind, de geboorte van Jezus, is ook dit verhaal een heel apart verhaal. Als je puur naar het verhaal kijkt zonder enige achtergrond, dan gaan drie wijzen, drie magiërs op pad na het zien van een ster. Ze verlaten hun huis en hun omgeving. Het zijn wijzen of magiërs en zullen zeker aanzien gehad hebben en misschien hadden ze in hun eigen land ook wel een koning of vorst die ze dienden. En bij het zien van een ster laten ze alles en iedereen achter en gaan op weg, op zoek naar een pasgeboren koning. Waarom? Waarom gaan ze op pad? Wat moeten zij bij een andere koning? Wat motiveert hen om op weg te gaan?
Antwoorden hierop krijgen we natuurlijk niet, het blijft gissen, maar we kunnen het wel naar ons zelf spiegelen. Wat motiveert ons op onze levensweg? Waarom lopen we de weg die we lopen?

De drie magiërs vertrouwen op een Licht, een ster die ze zagen. Wat maakt dat die ster een reden is om te gaan reizen? Ze vertrouwden in elk geval zo veel op hun eigen uitleg dat dit een belangrijk signaal was, dat ze daadwerkelijk op reis zijn gegaan.
Als we dit doortrekken naar onszelf: Welk Licht, welke ster volgen wij? Volgen wij de reclame lichten die vertellen wat goed voor ons is? Volgen wij een dwaallicht van iemand die denkt dat hij of zij het beter weet. Of zijn wij in staat ons innerlijk licht te volgen?

En wat is onze motivatie om dat licht dat we volgen ook daadwerkelijk te volgen? Is dat logica? Is het Intuïtie, een gevoel van geleid worden of is het misschien toch wat anderen van ons verwachten?

De Magiërs komen na een lange reis aan in Jeruzalem en daar is koning Herodus die het verhaal hoort. De koning heeft het Licht niet gezien of misschien niet kunnen interpreteren en is verbaasd én verontrust. Hij vraagt ze naar de plek waar het kind geboren zou zijn om het zelf ook hulde te kunnen gaan brengen. Echter zijn vraag was niet bepaald oprecht, hij had een dubbele agenda. Waar de wijzen het Licht als een kans zagen om hun wijsheid te vergroten ziet de koning het als een bedreiging voor zijn macht.
Ook hier kunnen we een spiegel zien voor onszelf: Zoeken en volgen wij oprecht een Licht of lopen wij de weg met een dubbele agenda? Zijn wij eerlijk in wat we zoeken en willen volgen? Ook als het lastiger blijkt te zijn dan we dachten?

En dan komen de drie wijzen aan bij de stal. Een omgeving die ze vast niet verwacht hadden voor een koningskind en toch ze brengen het onschuldige pure kind hun hulde met dure geschenken. Ze weten dan nog niet hoe dat kind zich zal gaan ontwikkelen, de toekomst ligt open. Toch vertrouwen ze zozeer op het licht dat deze armoedige omstandigheden ze er niet van weerhoudt om kostbare gaven te schenken aan het Kind.
Het Licht, het innerlijke of Christus Licht kan ons geopenbaard worden in de meest wonderlijke omstandigheden. Kunnen wij het dan herkennen, er op vertrouwen en het hulde brengen?
Kunnen wij dankbaar zijn voor wat ons geopenbaard wordt? Kunnen wij van harte dankbaar zijn en God hulde brengen voor de weg die wij lopen?
Het hele wonderlijke verhaal zette mij aan tot introspectie met vragen, heel veel vragen. Dat geldt voor jullie wellicht ook. Moge dit soort vragen ons helpen om onszelf en wie weet ook de ander beter te leren begrijpen.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Nieuwjaar 2023                                                                 1-1-2023
Broeders en zusters,
Vandaag is het Nieuwjaar, het is een Feestdag en doorgaans verwachtingsvol vragen wij ons af wat dit jaar de wereld en onszelf zal brengen. Misschien vragen we net als de oude man in het Epistel wat onze plaats in het komende jaar en in de verdere toekomst zal zijn. In het Epistel wordt ook vanuit een breder perspectief naar deze vragen gekeken. Het Evangelie van Thomas laat steeds Jezus zelf spreken. Als Jezus zegt dat voor levensvragen terecht kunnen bij een kind van 7 dagen, dan kun je je afvragen wat Hij daarmee bedoeld zou kunnen hebben. Wij moeten ons bedenken dat Jezus sprak voor Joden. In de Joodse samenleving was het gebruikelijk jongetjes op de achtste dag na hun geboorte te besnijden. In Genesis staat: “ Al uw mannelijke kinderen moeten als ze acht dagen oud zijn besneden worden. Iedere onbesnedene moet uit zijn stam verwijderd worden”. Jezus zegt in logion 4 in feite dat een onbesneden kind nog de plaats in het leven kent, juist omdat het niet besneden is! Dit is een totaal ander verhaal. Na de besnijdenis valt de identiteit van het kind niet meer met zichzelf plaats. Het wordt lid van een stam en krijgt de identiteit van een “ besnedene”. Vanaf de besnijdenis behoort het kind als het ware tot de collectiviteit van de stam en vanaf dat moment wordt de kiem gelegd van de vervreemding van het kind van zichzelf. Voor de gebeurtenis is het kind nog zichzelf, het heeft nog geen identiteit van “buiten” gekregen, en kent daarom nog de “plaatst van het leven”. Erna wordt het kind door zijn identificatie met de stam van “buiten” en van de “wereld”, feitelijke een onwetende van zichzelf. Het heeft zijn oorspronkelijke gelaat vanaf nu verborgen met het masker van zijn sociale identiteit. Later in Thomas wordt over dat sociale masker in Logion 84 gezegd:
Als je je oorspronkelijk gelaat ziet dat al bestond voor jij er was, en dat niet sterft, noch ontstaat, hoeveel vreugde zul je dan ervaren!’

Thomas zegt dus dat we weer moeten worden als het kind. Ook in het Nieuwe Testament kunnen we bij Mattheus iets soortgelijks lezen:
Hij (Jezus) riep een kind bij zich en zette het midden in de kring. Ik verzeker jullie, zei hij, het hemelse koninkrijk kom je alleen binnen als je van gezindheid verandert en wordt als kinderen. De belangrijkste in het hemelse koninkrijk is dus hij die zich zo onbelangrijk vindt als dit kind.’

Worden als een kind wordt zowel door Thomas als door Mattheus uitgelegd “als jezelf onbelangrijk vinden”, het ego dat met de stamidentiteit is verworven dient te worden opgegeven. De kudde wordt verlaten en je volgt vanaf dat moment je eigen individuele bestemming en je toont de wereld je ware aard. Met je ware zelf kun je je met al je moed verenigen met je Christusnatuur. Met je ware zelf ben je deel van de tijdloze eeuwigheid, het al.
In het Evangelie van vandaag lezen we: “ De lamp van het lichaam is het oog. Wanneer dus uw oog helder is, zal heel uw lichaam verlicht zijn. Weest dus volmaakt, zoals uw Vader in de Hemel volmaakt is”.

Als ons oog helder is kijken we met vreugde naar alles wat goed is en lof verdiend. En kijken we slechts met tegenzin naar iets wat niet deugd of appelleert aan negatieve gevoelens, wij krijgen dan als het ware een afkeer van het kwade. Het zuivere kijken, hoe moeilijk dit soms ook is, houdt ons fris en houdt om zo te zeggen “ het uitzicht de hemelse schat vrij”. Vooral in onze sterk visueel ingestelde wereld moeten we leren dat het oog niet een neutraal ontvangstation is, maar een lamp voor ons lichaam. Deze lamp moet schijnen door het te richten op het Licht van God, onze enige Meester onze enige wijze Raadsheer. De lamp van ons lichaam is het oog. Als dus ons oog zuiver is, zal daarmee ons hele lichaam verlicht zijn.

Ik wens u allen een gezegend en gelukkig Nieuwjaar toe met heel veel Liefde en Licht!

Amen. Pr. Gerard Jansen

***********************************************************************************************

Bespiegeling Kerstmis                                                                            25-12-2022
“Vrede op aarde”. Wat een mooie wens en wat ver weg. In onze kerk worden geen politieke statements gehouden, daar ga je maar voor naar een politieke partij of je sluit je aan bij een beweging. Wij kunnen het hebben over wereldleiders, over volken en religies, maar ik denk dan aan die arme militairen (aan beide kanten) die het klusje moeten klaren, vrouwen en mannen. Jonge zonen, dochters, huismoeders en huisvaders. Vaak weten ze niet eens waarvoor ze het doen en of ze wel of niet misleid zijn door het ontplofte ego van de leiders.
Daar liggen ze dan in loopgraven, al dan niet voorzien van voldoende warme spullen, in de sneeuw kerstmis te vieren.
En dan al die achterblijvers, balancerend tussen vrees en hoop of de geliefde ooit terug komt. En de mensen die slachtoffer zijn van voortdurende bestokingen.

En hier in West-Europa kijken wij toe. De vingers gekruist. Als “dat allemaal maar goed gaat”. Helaas, het gaat helemaal niet goed.

Wij hebben de vier zondagen van Advent gehad en door het aansteken van de vier kaarsen en de daarbij behorende thema’s (onderscheidingsvermogen, zelfvergetelheid, liefde en juist handelen) de poort geopend voor het opvlammende Nieuwe Licht. Een licht dat ook in ons diepste wezen opvlamt, de geboorte van een Kind, een heilig Kind, nieuwe oorspronkelijke energie. Namelijk de Verlosser.
Kort door de bocht kan je zeggen dat wij zelf die verlosser moeten worden.

En wat kunnen wij dan doen in deze verstoorde wereld? Nou, duidelijk: “verlossen”!
In de Stilte gaan en dat Nieuwe Licht uitstralen over de wereld. Het Licht als het ware vooruit laten schijnen als een lantaarn het nieuwe jaar in.
Maar welke intentie zou dat Licht dan moeten meekrijgen? Je zou zeggen “vrede”. Toch lijkt dát een lange weg. Een voorloper van “vrede” is “bewustwording”. Als dát alleen al zou mogen ontstaan. En toch kunnen we dat in ons handelen en denken mee helpen te bewerkstellingen. Dat Kerstlicht, dat wij uit mogen stralen kunnen wij een intentie meegeven. Bij allen en alles waar wij maar mee bezig zijn. “Ik geef je mijn Licht. En mijn goede intentie surft daar op mee. Je mag het ontvangen en tot je nemen”. Met de ene vlam, steek je de ander aan. Bij de ontvanger gaat dan letterlijk “een licht op”. Eigenlijk een ongelooflijk verantwoorde manier van pyromaantje spelen.
Vanaf Kerstmis vlamt dat Licht steeds meer op. En met dat opvlammen worden wij ons steeds bewuster van onze intentie voor het komende jaar. Met Maria Lichtmis op 2 februari is de volle wasdom bereikt en kunnen wij optimaal aan de slag.
Mogen de mensen in de wereld het komende jaar vervuld worden van bewustwording en een positieve stap maken in de richting van het geestelijk Koningschap.
Ik wens je een gezegend Kerstfeest toe.
+Parcival

Bespiegeling 4e zondag van de advent, Juist handelen                      18-12-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,
De vierde zondag van de advent vandaag met als Thema Juist handelen. En als jullie nou denken: wat komt dat thema me bekend voor, dan kan ik je vertellen dat ik ruim een maand geleden ook voor jullie stond, vlak voor de advent, met het thema juist aangewende energie, wat wel erg veel lijkt op juist handelen. We hebben het toen gehad over wáár we onze energie aan besteden. Wat kost ons energie en wat levert ons energie op en hoe gaan we er mee om. “Wat gij wilt dat u geschied doe dat ook een ander” werd toen gezegd.
En vorige week werden we opgeroepen om te kiezen voor de liefde want de liefde geeft, de liefde geeft léven.
En wat een prachtig beeld geeft ons de tweede lezing dan: een klein kind dat gezoogd wordt aan de moederborst. Pure liefde stroomt in het levensvoedsel naar het kind en het kind wordt er door opgebouwd. Het doordringt elke vezel van het kind. Zo zouden wij ook onszelf kunnen zien: drinkend uit de kosmische moederborst, de bron van alle ZIJN, worden wij in elke vezel opgebouwd uit liefde.
Liefde wordt dan niet iets wat we doen, maar wat we zijn en van waaruit wij leven. En dan is het tweede stukje van de tekst beter te begrijpen; ik vond een hele vrije, maar mooie vertaling van Gilles Quispel van dat tweede deel;
Als jullie het vleselijke oog vervangt door een innerlijke schouw
en je lijfelijke hand door een geestelijke tastzin
en je loopbaan vervangt door een levensweg,
en je uiterlijke verschijning vervangt door het beeld van God in de ziel,
dan zullen jullie ingaan tot het Koninkrijk.

Als je het over juist handelen vanuit liefde hebt is dit wel een prachtige beschrijving.

En hoe brengen we dit dan ten uitvoer? Wat kan ik hier mee in mijn dagelijks leven? Laten we eens kijken naar het dagelijks leven ten tijde van de geboorte van Jezus.
Maria is zwanger geraakt door de Heilige Geest en kon tegen de engel Gabriël vol overgave zeggen: “mij geschiedde naar uw woord”. En nu op het eind van haar zwangerschap is ze ook nog eens op reis door een opgelegde volkstelling. Wat is hier juist handelen? Maria zoekt beschutting, veiligheid en geborgenheid voor zichzelf en voor haar kind.
Veiligheid en geborgenheid brengen voor de meest kwetsbare onder ons, dat is iets wat wij ook kunnen brengen. Voor anderen én voor ons kwetsbare zelf. Veiligheid en geborgenheid geven aan het kwetsbare wordt mogelijk gemaakt doordat hij ons (met de woorden van de eerste lezing): “denken en inzicht gaf, genade en verlossing en de geestkracht uit de uiteindelijke goedheid van de Vader”. Het komt er op neer dat wij er mogen zijn zoals we zijn, zonder oordeel om wie wij zijn, want, om weer met de eerste lezing te spreken: “ hij maakte een eind aan straffen en geselingen, want juist die waren het, die degenen die genade behoefden, deden afdwalen van Zijn Aangezicht in dwalingen en bindingen”. Onze waardeoordelen en veroordelingen van onszelf zonder acceptatie zijn een afstraffing en dat doet ons afdwalen van de onvoorwaardelijke liefde.
En juist vanuit die onvoorwaardelijke liefde voor onszelf kunnen wij ook de ander accepteren zoals die is: een beeld en kind van God gezoogd door de kosmische moederborst.

Wie waren er nog meer aanwezig in die tijd? Dat waren onder andere de herders.
De herders liggen op het veld en waken bij de schapen. Ze zijn waakzaam en alleen doordat ze niet slapen of ingedut zijn kunnen zij het Licht zien van de ster en de engelen horen. Als wij onze ogen en oren versluieren door eigen overtuigingen of veroordelingen en de werkelijkheid daardoor niet kunnen zien, dan kunnen we ook die ster, dat innerlijke Licht niet zien en de engelen niet horen.

Er waren ook drie magiërs die op weg zijn gegaan. Ze komen van verre en volgen een ster. Zij vertrouwen op een signaal dat ze gezien hebben. En vol verwachting gaan ze op weg. Ook hier is sprake van verschillende handelingen. In de eerste plaats stonden de magiërs open om de ster te zien. Ze hadden een open blik.
Durven wij de deur van ons soms zeer zorgvuldig opgebouwde en dichtgetimmerde fort te openen om met de ogen van een kind naar buiten te kijken en een ster te zien?
En er dan ook nog onbevangen op te vertrouwen dat die ster ons brengt naar de geboorte van een koning, van een groot licht. Naar de geboorte van het Christus Licht in ons.
Elke keer komt naar voren dat het juiste handelen haar basis vind in onvoorwaardelijke liefde voor onszelf en anderen en een onbegrensd vertrouwen dat wij een spiegel zijn van Gods Macht en beeld van Zijn goedertierenheid. Wij zijn gezoogd door de kosmische moederborst en de liefde zit in elke vezel. Mogen we ons dit bewust worden.
Amen Pr. Jose Versteeg


4e zondag van Advent (Jesaja)
Wij naderen ons einddoel.
Na alle kennis die wij hebben opgedaan komen wij tot het laatste vuur. Het vuur van Juist Handelen.
Wij bereiken Jeruzalem . Het is ons Volmaakte geestelijke huis, vredestad in ons hart. Van hieruit kunnen wij het Licht van Gods Liefde uitstralen door één te worden met de Koning in ons. Eerst is er de wens en het verlangen:
8 Vreugde over Jeruzalem
1 Omwille van Sion zal ik niet zwijgen,
omwille van Jeruzalem ben ik niet stil,
totdat het licht van haar gerechtigheid daagt
en de fakkel van haar redding brandt.
2 Alle volken zullen je gerechtigheid zien,
alle koningen je majesteit.
Men zal je noemen bij een nieuwe naam
die de HEER zelf heeft bepaald.
3 Je zult een schitterende kroon zijn
in de hand van de HEER,
een koninklijke tulband
in de hand van je God.
4 Men noemt je niet langer Verlatene
en je land niet langer Troosteloos oord,
maar je zult heten Mijn verlangen
en je land Mijn bruid.
Want de HEER verlangt naar jou
en je land wordt ten huwelijk genomen.
5 Zoals een jongeman een meisje tot vrouw neemt,
zo zullen jouw zonen jou ten huwelijk nemen,
en zoals de bruidegom zich verheugt over zijn bruid,
zo zal je God zich over jou verheugen.
De laatste zet tot juist handelen en het in gang zetten van het rad van het nieuwe licht van het komende jaar. Dit geschiedt doordat de zuilen , de wachters daadwerkelijk geactiveerd worden.

9 6 Jeruzalem, ik heb wachters op je muren gezet
die nooit zullen zwijgen, dag noch nacht.
Jullie die een beroep doen op de HEER,
gun jezelf geen rust
7 en gun hem evenmin rust,
totdat hij Jeruzalem weer heeft gegrondvest
en haar roem op aarde heeft bevestigd.
8 De HEER heeft gezworen bij zijn rechterhand
en bij zijn sterke arm:
‘Nooit meer geef ik jullie graan
aan je vijanden te eten,
nooit meer zullen vreemdelingen de wijn drinken
waarvoor jullie je hebben afgemat.
9 Zij die het graan oogsten, zullen er ook van eten
en ze zullen de HEER erom prijzen;
zij die de druiven plukken, zullen ervan drinken
in de voorhoven van mijn heiligdom. ’
10 Ga door de poorten, ga erdoorheen,
maak de weg vrij voor het volk.
Ruim baan! Effen de weg en verwijder de stenen,
steek het vaandel op voor de volken.
11 De HEER laat overal horen,
tot aan de einden der aarde:
‘Verkondig aan vrouwe Sion:
“Je redder komt!
Zijn loon heeft hij bij zich,
zijn beloning gaat voor hem uit. ”’
12 Dan noemt men hen ‘Het heilige volk’,
‘Volk dat door de HEER is vrijgekocht’,
en jij zult ‘Geliefde’ heten,
‘Nooit verlaten stad’.
Wij ontsteken nu het vuur van de 4e zuil of wachter, in het teken van Juist Handelen.
Nu kan het Nieuwe Licht, het Kerstlicht ontvlammen. Een prachtige belofte wordt geboren.
+Parcival

Overweging 3e zondag van de Advent, Gaudette (Goddelijke liefde) 11-12-2022
Broeders en zusters,
Vandaag vieren we de 3e zondag van de Advent, het thema is “Gaudete”, hetgeen Latijns is voor “Verheugt u”, daarnaast is de lijdende gedachte van vandaag “Goddelijke Liefde”. Liefde met een hoofdletter! De altaar kleur is roze, hetgeen best bijzonder is omdat die kleur verder alleen bij de 4e zondag van de 40-dagen tijd wordt gebruikt, het altaar geeft daarmee als het ware al aan dat het binnen de Adventsperiode eigenlijk een speciale zondag is naast de drie min of meer reguliere paarse zondagen.
Wij kennen ongetwijfeld allemaal de persoonlijke liefde, de liefde voor de partner of liefde voor onze kinderen, vandaag echter wordt Goddelijke Liefde bedoeld, maar is er eigenlijk wel sprake van een fundamenteel verschil tussen beide?

Echte Liefde vereist een instelling van onvoorwaardelijkheid, ze verwacht dat men zich volledig aan haar overgeeft. De geheimen van de Liefde en de wonderen ervan onthullen zich slechts aan hen die zich volkomen en zonder voorwaarden overgeven aan de energie en het gevoel ervan. Dit is zo’n moeilijke opgave dat veel mensen moeten toegeven hier nog niet aan te zijn toegekomen. Maar juist omdat de Liefde die de meeste overgave en trouw vraagt ook de mooiste Liefde is, zou men niet naar iets moeten zoeken wat de Liefde gemakkelijk maakt. Een bekende psychiater heeft ooit eens gezegd: “Wie voor de zware last van de Liefde terugdeinst is een slechte ridder voor zijn jonkvrouw , of een slechte jonkvrouw voor haar ridder”. Kerkvader Augustinus heeft zijn hele leven geworsteld met schijnbare tegenstelling tussen menselijke liefde enerzijds en Goddelijke Liefde anderzijds, maar uiteindelijk is hij ervan doordrongen geraakt dat beide vermogens aspecten zijn van hetzelfde vermogen dat in één beweging werkzaam is in de Liefde tot de andere mens en in de Liefde tot God, en omdat we allemaal de Godsvonk in ons hebben, de Liefde van God.
Het Epistel van vandaag beschrijft de vergelijking van de ledematen van het lichaam die onderling samenwerken om het tot een goed functionerend geheel te maken, met de verbondenheid tussen alle mensen. Op spiritueel niveau zijn alle mensen één lichaam en zolang een enkel iemand nog lijdt, lijden feitelijk allen. De verbindende kracht en de energie die zorgt voor dat besef is Liefde.

In het Evangelie van Johannes wat wij zojuist lazen, wordt aangegeven hoe men die onvoorwaardelijke Liefde gestalte kan geven, Jezus wast de voeten van zijn leerlingen, Jezus is Heer en Leraar van de leerlingen, met de handeling “vernedert” hij zich op een hele speciale wijze. Het wassen van de voeten van onderdanen door de Heer, is een handeling die zeer ongebruikelijk was in het oude Israël. Hij laat hiermee zien dat Hij niet werkelijk boven hen staat en demonstreert Hij hoe feitelijk met het kleine ego dient te worden omgegaan. Tevens geeft Hij met het voorbeeld van de voetwassing aan, dat deze navolging verdient, dat ook de leerlingen vol dienstbaarheid in het leven moeten staan en dat zij elkaar lief dienen te hebben op de wijze zoals ook Jezus hen liefhad. Als de leerlingen vervolgens dit voorbeeld navolgen, zullen ook anderen die Liefde herkennen en zal wederom hun voorbeeld inspirerend uitwerken bij allen waarmee zij in aanraking zijn gekomen.

De kern van dit alles is het besef dat Liefde alles is, zonder Liefde is alles dor, uitzichtloos en in feite al dood. In de Engelse Mis zingen we soms het lied “Love Divine” waarin de volgende veelzeggende zin voorkomt: “When we love no more, we die!”.
Uiteindelijk zal de persoonlijke liefde samenvallen met de Goddelijke Liefde. God is Eén, Liefde maakt één, daarom kunnen we in waarheid zeggen: God is Liefde!
Wie Liefde uitdrukt, brengt de Geest die Eén is tot leven. Wie zich afgescheiden voelt, voelt zich dood. Daarom zouden we altijd voor Liefde en daarmee voor het leven moeten kiezen.
Amen. Pr. Gerard Jansen

Advent Jesaja deel 3
Liefde
Na het ontwikkelen van onderscheidingsvermogen en de bewustwording van de zelfvergetelheid vinden wij een belofte, de vervulling van ons verlangen naar Goddelijke Liefde, die de werkelijke voorwaarde tot Vrede is:

Jesaja 32 vanaf vers 15
15 Zo zal het blijven totdat van boven
een geest over ons wordt uitgegoten.
Dan zal de woestijn een boomgaard worden,
een boomgaard die is als een woud.
16 Het recht zal zich vestigen in de woestijn,
gerechtigheid wonen in de boomgaard.
17 Dan zal de gerechtigheid vrede stichten,
ze brengt rust en vertrouwen voor altijd.
18 Mijn volk zal wonen in een oase van vrede,
een veilige woonplaats,
een oord van ongestoorde rust.
19 In het woud op de helling suist de koelte,
beneden in de vlakte strekt de stad zich uit.
20 Gelukkig zijn jullie
die zaaien langs het water,
die os en ezel in het gareel houden.

Wij ontsteken het licht van de Liefde
+Parcival

Overweging 2e zondag van de Advent, Zelfvergetelheid                   4-12-2022
Tweede zondag van Advent.
De tweede fase van de komst van het nieuwe Licht laat ons bezinnen op het thema van Zelfvergetelheid.
Waar heeft het diepste wezen in ons het aan te danken, dat wij er niet naar luisteren? In het gebed van de 2 zondag van Advent vragen wij steun om onze lippen de lof van de Heer te laten verkondigen en om een rechte levenswandel. Wij streven ernaar om te ontsnappen van het verraad dat wij plegen aan het diepste Goddelijk Weten in ons. Zijn wij in de zelfvergetelheid ons diepste Zelf vergeten, of moeten wij juist ons lagere zelf opzij zetten. Of beiden?

5 Jesaja 50
1 Dit zegt de HEER:
Waar is de scheidingsbrief
waarmee ik jullie moeder heb weggestuurd?
Of waar is de schuldeiser
aan wie ik jullie heb verkocht?
Nee, vanwege jullie zonden zijn jullie verkocht,
vanwege je wandaden is je moeder weggestuurd.
2 Waarom was er niemand toen ik kwam?
Waarom antwoordde niemand toen ik riep?
Zou mijn arm te kort zijn om te bevrijden?
Ontbreekt het mij aan kracht om te redden?
Alleen al door te dreigen laat ik de zee droogvallen
en vorm ik rivieren om tot woestijn,
waarin de vis stinkt door gebrek aan water
en van dorst sterft.
3 Ik kan de hemel in duisternis hullen
en hem bekleden met een rouwgewaad.

De belofte die zelfvergetelheid in zich houdt is prachtig.
Het verlaten van de consequenties(zie boven) die het gevolg zijn van het verblijven in ons lagere zelf heeft de vervulling van de belofte in Jesaja 50 vanaf vers 4 tot gevolg.

6 Vertrouwen op de HEER die helpt
4 God, de HEER, gaf mij een vaardige tong,
waarmee ik de moedeloze kan opbeuren.
Elke ochtend wekt hij mijn oor,
zodat het toegerust is om aandachtig te horen.
5 God, de HEER, heeft mijn oren geopend
en ik heb geen verzet geboden,
ik ben niet teruggedeinsd.
6 Ik heb mijn rug blootgesteld aan mijn folteraars,
wie mij de baard uittrokken, bood ik mijn wangen aan.
Ik heb mijn gezicht niet verborgen
toen ze mij beschimpten en bespuwden.
7 God, de HEER, zal mij helpen,
daarom word ik niet gekwetst
en is mijn gezicht zo onbewogen als een rots,
want ik weet dat ik niet beschaamd zal staan.
8 Hij die mij recht verschaft is nabij.
Wie durft tegen mij een geding aan te spannen?
Laten we samen voor het gerecht verschijnen.
Wie is mijn tegenstander in deze zaak?
Laat hij mij tegemoet treden.
9 God, de HEER, zal mij helpen –
wie zal mij dan veroordelen?
Mijn belagers vallen uiteen als een kledingstuk,
als een gewaad dat ten prooi is aan de motten.
10 Wie van jullie heeft ontzag voor de HEER?
Wie luistert naar de stem van zijn dienaar?
Hij die door de duisternis gaat
en geen licht meer ziet,
en die dan vertrouwt op de naam van de HEER
en vertrouwen stelt in zijn God.
Wij steken het licht aan dat staat in het teken van Zelfvergetelheid. +Parcival

Advent bijdrage 1e dag v.d. Advent: Onderscheidingsvermogen
Altijd weer een bijzonder moment, de eerste zondag van advent. Het begin van een nieuw kerkelijk jaar. De krans hangt weer, is rond en symboliseert de aarde, het heel Al. De krans staat ook symbool voor de steeds terugkerende jaargetijden. De vier kaarsen op de krans geven niet alleen de vier weken van voorbereiding naar Kerstmis aan, maar ook de vier windstreken noord, zuid, oost en west.
De komende vier weken bereiden wij ons voor op Kerstmis, de komst van Jezus als God in de kwetsbare gestalte van een mensenkind. Hij maakt zich klein omdat mensen zich groot voordoen. Hij komt naar ons omdat wij niet naar hem komen. Gelijk het inwonende licht.
De eerste week staat in het teken van onderscheidingsvermogen. Een belangrijk stuk gereedschap op onze levensreis. Met vallen en opstaan ontdekken wij in ons zelf, een onderscheidend vermogen. Wij leren de zin van onzin te onderscheiden, de grapjes van bittere ernst, natuurlijk van onnatuurlijk, gevaarlijk van onschuldig, rechtvaardigheid van oneerlijkheid en liefde van harteloosheid. Onderscheidingsvermogen is een opbouwende vorm van oordelen. Zo kunnen wij ook leren voelen met ons hart wat van ons ego komt en wat van de liefde komt. Zo kunnen wij ook het licht in de duisternis en het Licht in ons zelf meer en meer gewaar worden.

Overweging 1e zondag van de Advent, Onderscheidingsvermogen 27-11-2022
Advent
De adventsperiode is het begin van het kerkelijk jaar. De opmaat naar Kerstmis(de geboorte van het Nieuwe Licht) en uiteindelijk naar de volle wasdom van dat Licht op Maria Lichtmis op 2 februari.
Symbool staan de 4 adventskaarsen die we in de kerk, maar dikwijls ook thuis hebben staan. Elke zondag wordt er een kaars aangestoken met het prachtige lied van de Oceanen.
Bij het aansteken van de 4 kaarsen horen de thema’s “onderscheidingsvermogen”, “zelfvergetelheid”, “liefde” en “juist handelen”. Met het aansteken van deze kaarsen wordt als het ware een tempel gebouwd, waar door de vier vuren uiteindelijk het Nieuwe Licht (Christuslicht) ontvlamt. En door het jaar op jaar doorleven van deze periode vlamt ook in onszelf het Christuslicht (dat in iedereen aanwezig is) steeds meer op.
Je zou kunnen zeggen dat wij allemaal op weg en op zoek zijn naar Jeruzalem.
Jeruzalem staat metafysisch voor de hoogste plaats in ons bewustzijn.
In 2017 ontdekte ik dat er in andere kerkgenootschappen tijdens Advent aandacht besteed werd aan Jesaja. Jesaja is pittige kost. Misschien iets waar veel mensen in onze kerk niet zo van houden, maar als je een en ander metafysisch gaat beschouwen, komt het geheel, wel heel actueel over.
De komende 4 thema’s rond Advent zal ik bij elk nieuw Adventslicht een hoofdstuk behandelen.
DEEL 1
Alles is donker. Er is een groot verlangen, een verwachting.
Wij willen op weg om het Jeruzalem in ons te bereiken.
De plek in ons hart waar wij de grote vrede, de goddelijke
eenwording willen bereiken en dat wij willen uitstralen over de wereld. Een licht, dat een enorme belofte inhoudt. Een licht dat elk jaar vernieuwd wordt.
Wij gaan van het duister, waar alles nog woest is golvend naar het Licht.
Wij komen uit een volmaakt Goddelijk geestelijk
Huis(dat in wezen in ons is) en zijn afgedwaald van het pad dat leidt tot rechtschapenheid.
Ons, veelal onbewuste, grote verlangen is terug te keren naar dat volmaakte geestelijke huis, naar Jeruzalem, vredestad in ons hart, van waaruit wij het Licht van Gods Liefde kunnen uitstralen door één te worden met de Koning in ons.
Onze onvolkomenheden doen geweld aan de volkomenheden die ze zouden moeten zijn en waar wij naar op weg zijn om dat te bereiken.
Jesaja 1 vanaf vers 10 geeft een inzicht wat we innerlijk waren en wat de consequenties zijn van ons onvolkomen handelen. Er wordt gesproken over Sion.
Het hoogste punt van de berg Sion, wat staat voor ons hogere geestelijk bewustzijn.

Er wordt gesproken of Sodom en Gomorra.
Sodom dat metafysisch staat voor onze geheime intriges, onze obscure gewoontes, een staat van bewustzijn dat vijandig is ten opzichte van de geestelijke wet.
Gomorrah is de tiran in ons, die het materialistische, begeertedenken in ons tot stand houdt. Ook Gomorrah is vijandig aan de geest.
Deze steden zitten in de mens en om tot realisatie van Christus in ons te komen moeten wij toegeven aan de volkomen zuivering van ons bewustzijn. Die zuivering geschiedt door het vuur.

Jesaja 1 vers 10
Aanklacht tegen Israël en Jeruzalem
2 Hoor toe, hemel, geef gehoor, aarde,
de HEER heeft gesproken:
Ik heb mijn kinderen opgevoed en grootgebracht,
maar ze zijn tegen mij in opstand gekomen.
3 Een rund herkent zijn meester,
een ezel kent zijn voederbak,
maar Israël mist elk inzicht,
mijn volk leeft in onwetendheid.
4 Wee dit ontrouwe volk, met schuld beladen
volk van zondaars, verdorven geslacht.
Zij hebben de HEER verlaten
de Heilige van Israël versmaad,
hem de rug toegekeerd.
5 Ben je niet genoeg geslagen,
verzet je je nog altijd?
Heel je hoofd doet pijn, heel je hart is ziek.
6 Van voetzool tot kruin, niets is ongeschonden:
een en al wonden en builen en striemen,
niet verbonden, niet verzorgd, niet met olie verzacht.
7 Je land is verwoest, je steden zijn verbrand.
Vreemden stropen onder je ogen de akkers af,
vreemdelingen maken alles tot een woestenij.
8 Wat rest er nog van Sion?
Het is als een hut in een wijngaard,
een schuilkeet in een komkommerveld,
een stad in het nauw.
9 Had de HEER van de hemelse machten
ons niet een laatste rest gelaten,
het zou ons zijn vergaan als Sodom en Gomorra.
10 Hoor de woorden van de HEER, leiders van Sodom,
geef gehoor aan het onderricht van onze God, volk van Gomorra.
11 Wat moet ik met al jullie offers? – zegt de HEER.
Ik heb genoeg van die schapen, die vetgemeste kalveren;
het bloed van stieren, rammen en bokken wil ik niet meer.
12 En wanneer jullie voor mij verschijnen –
wie heeft je gevraagd mijn voorhoven plat te lopen?
13 Houd op met die zinloze offergaven.
Ik heb een afschuw van jullie wierook;
jullie feesten, nieuwe maan en sabbat,
ik duld ze niet naast al dat wangedrag.
14 Van jullie nieuwe maan, van ál jullie feesten heb ik een afkeer,
ze hinderen mij, ik kan ze niet langer verdragen.
15 Wanneer jullie je handen opheffen, wend ik mijn ogen af,
ook als je aanhoudend bidt, luister ik niet.
Aan jullie handen kleeft bloed!
16 Was je, reinig je,
maak een eind aan je misdaden,
ik kan ze niet meer zien.
Vermijd alle kwaad
17 en leer goed te doen.
Zoek het recht, houd tirannen in toom,
bied wezen bescherming, sta weduwen bij.
18 De HEER zegt: Laten we zien wie er in zijn recht staat.
Al zijn je zonden rood als scharlaken, ze worden wit als sneeuw,
al zijn ze rood als purper, ze worden wit als wol.
19 Als je weer naar mij wilt luisteren,
zal het beste van het land je ten deel vallen.
20 Als je koppig bent en niet wilt luisteren,
zul je vallen door het zwaard.

Het verloop van Jesaja klinkt niet zo vrolijk, maar past volkomen is ons hedendaagse beeld. Het gaat niet alleen om ons, maar om de hele maatschappij.
Lees wat Jesaja ons te vertellen heeft en laat het goed doordringen.
De HEER heeft gesproken.

21 Ach, de trouwe stad is een hoer geworden.
Waar eens recht heerste en gerechtigheid woonde,
daar huizen nu moordenaars.
22 Je zilver is zwart en dof geworden,
je wijn versneden met water.
23 Je vorsten zijn schurken, ze houden het met dieven,
ze denken alleen aan geschenken en steekpenningen.
Wezen bieden ze geen bescherming,
het lot van weduwen laat hen koud.
24 Daarom – zo spreekt de Machtige, de HEER van de hemelse machten,
de sterke God van Israël:
Wee hun, ik zal me wreken op mijn tegenstanders,
mijn woede koelen op mijn vijanden.
25 Ik zal mij tegen je keren,
je zilver zuiver ik met loog,
al je vuil verwijder ik.
26 Ik breng je rechters en raadgevers tot inkeer,
het zal weer worden als voorheen.
Dan zul je deze naam dragen:
‘Stad van gerechtigheid’, ‘Stad van trouw’.
27 Sion zal verlost worden door recht
en wie zich bekeert door gerechtigheid

Om te ontsnappen aan deze niet zo vrolijke bespiegeling moeten we onderscheidingsvermogen ontwikkelen. Proberen een betere kijk te krijgen op het hoe en waarom van alles. Daar zit een addertje onder het gras, terugzien in het verleden.
Toen Lot en zijn vrouw vluchtten uit Sodom en Gommorah zei een engel: zie niet om,
Of Gij verandert in een zoutpilaar. De vrouw van Lot deed het wel en werd een zoutpillaar.
Je zou kunnen zeggen dat, als je alleen maar in het verleden kijkt, alles conserveert.
Goed verwerkt verleden is geen verleden meer waar je in vast zit.
Naarmate wij meer in onze incarnaties en de jaren van ons huidige leven in ons Sion gaan verblijven, vlamt het Licht op en wij krijgen kracht om het Licht van onderscheidingsvermogen in ons te doen ontvlammen. Het is de eerste zuil of wachter van de Tempel van het Adventslicht die ons Jeruzalem tot volle wasdom gaat brengen.

Jesaja 42
1 Hier is mijn dienaar, hem zal ik steunen,
hij is mijn uitverkorene, in hem vind ik vreugde,
ik heb hem met mijn geest vervuld.
Hij zal alle volken het recht doen kennen.
2 Hij schreeuwt niet, hij verheft zijn stem niet,
hij roept niet luidkeels in het openbaar;
3 het geknakte riet breekt hij niet af,
de kwijnende vlam zal hij niet doven.
Het recht zal hij zuiver doen kennen.
4 Ongebroken* en vol vuur
zal hij het recht op aarde vestigen;
de eilanden zien naar zijn onderricht uit.
5 Dit zegt God, de HEER,
die de hemel heeft geschapen en uitgespannen,
die de aarde heeft uitgehamerd
met alles wat zij voortbrengt,
die de mensen op aarde levensadem geeft,
en levensgeest aan allen die daar verkeren:
6 In gerechtigheid heb ik, de HEER, jou geroepen.
Ik zal je bij de hand nemen en je behoeden,
ik neem je in dienst voor mijn verbond met de mensen
en maak je tot een licht voor alle volken,
7 om blinden de ogen te openen,
om gevangenen te bevrijden uit de kerker,
wie in het duister zitten uit de gevangenis.
8 Ik ben de HEER, dat is mijn naam.
Ik deel mijn majesteit niet met een ander,
noch de lof die mij toekomt met een beeld.
9 Wat eertijds werd voorzegd, is nu vervuld
en ik kondig jullie nieuwe dingen aan,
nog voor ze ontkiemen zal ik ze openbaren.
10 Zing voor de HEER een nieuw lied,
laat zijn lof klinken van de einden der aarde,
jullie die de zee bevaren, en alles wat leeft in zee,
jullie, eilanden, en allen die daarop wonen.
11 Laat de woestijn en zijn steden hun stem verheffen,
de tentenkampen waar de stam Kedar leeft;
laat de rotsbewoners uitbarsten in gejuich,
luidkeels roepen vanaf de toppen van de bergen.
12 Laten zij de HEER hulde bewijzen
en zijn lof verkondigen op de eilanden.
13 De HEER zal optrekken als een krijgsheld,
als een aanvoerder wakkert hij de strijdlust aan.
Hij blaast alarm, hij slaakt een strijdkreet.
Heldhaftig verslaat hij zijn vijanden.

Het licht vlamt op. De intentie van “Onderscheidingsvermogen” is gaan werken.

- einde deel 1-- +Parcival


Overweging 23e zondag na HDV, Het verdrijven van onwetendheid            20-11-2022
Lieve mensen,
In het epistel van vandaag wordt met de “Oorsprong van de wereld”, een gedeelte van een gnostische mythe gelezen. De mythe vertelt dat Sophia uit zichzelf en zonder toestemming van de hoogste Geest een wezen verwekt dat niet zuiver en niet geestelijk was. Ze was zelf volkomen ontzet door haar eigen daad en volgens het verhaal slingerde ze het wezen uit de geestelijke wereld zodat niemand van de onsterfelijke eonen het ooit te zien zou krijgen. Dit wezen door haar Jaldabaoth genoemd, had een vurig en kwaadaardig karakter en hij bracht de lagere, stoffelijke en materiele wereld voort. Hij is de demiurg, de schepper van alle kosmische wezens, wezens die allemaal niet zuiver geestelijk zijn. Hierdoor is ook de mens als het ware gevangen in zijn eigen lagere natuur. Toch, en dat is heel belangrijk, had Jaldabaoth nog een stukje van Sophia in zich, en daarom heeft ieder mens die zuiver geestelijke eigenschappen van Sophia ook nog in zich. Volgens de gnostici zijn er 10 werelden van zogenaamde existentie en daarvan zijn de 7 lagere gecreëerd door de demiurg. Het goddelijk licht dat Jaldabaoth met zijn daad ooit stal van zijn moeder Sophia zal uiteindelijk via mensen weer bij haar teruggebracht worden en dan zal dit licht uiteindelijk kunnen terugkeren naar God en door hem kunnen worden geabsorbeerd. Wij moeten deze vertelling denk ik niet letterlijk nemen. Het hele verhaal heeft ook iets van vrees en angst in zich. Maar toch kunnen wij het thema van deze zondag, het verdrijven van onwetendheid er heel goed in herkennen. Die onwetendheid is iets uit onze eigen menselijke natuur, maakt er deel van uit. Als kind wilden wij immers al graag zo zijn als de omgeving dat van ons verlangd. Dat houdt het gevaar in dat we in meer of mindere mate niet helemaal durven te zijn wie wij werkelijkheid zijn. Onze natuurlijke aanleg krijgt dikwijls onvoldoende aandacht en we geven het geen ruimte, hierdoor kunnen wij voor onszelf gaan ontkennen dat het überhaupt bestaat en kunnen we uiteindelijk terechtkomen in een staat van niet weten van ons ware zelf. Wij hebben daarmee een masker gecreëerd waarachter we onszelf verschuilen. Dat zegt het Confiteor in feit ook: “O Heer, Gij hebt de mens geschapen en tot een beeld gemaakt van Uw eigen eeuwigheid, doch vaak vergeten wij de luister van ons erfdeel en dwalen af van het pad dat leidt tot rechtschapenheid”. En toch zal tegelijkertijd dat beeld van de eeuwigheid van God dat wij in ons dragen ons leiden naar ons ware zelf en zullen wij daarmee terug kunnen keren van onze dwaling, en zullen wij in staat zijn om de onwetendheid van ons af te kunnen werpen.
Het Evangelie van Filippus van vandaag zegt keihard: “De onwetendheid is de moeder van alle kwaad. De onwetendheid is de voortbrenger van de dood”. En gaat zelfs nog verder door te stellen dat zij die uit onwetendheid voorkomen niet bestaan, niet bestaan hebben en nooit zullen bestaan.
Mensen komen onwetend in de wereld en zijn zich doorgaans niet bewust van hun eigen aard, deze is versluierd. Door kennis op te doen, door het verwerven van gnosis, kan de mens zichzelf zien zoals hij werkelijk is. Dan kan hij de onwetendheid verdrijven en kan hij dat beeld en gelijkenis van God zelf worden. Dan heeft hij zichzelf in feite geheel gereed gemaakt om het Christuslicht te kunnen ontvangen.
Het is wekelijk geen toeval dat juist dit thema voor de Advent komt die immers volgende week al begint. Wanneer wij groeien in de kennis van het leven, zullen de wolken van onwetendheid langzamerhand oplossen en kunnen wij licht werpen op alle problemen van het leven en kunnen wij daarmee ook andere mensen helpen bij hun ontwikkeling en bij het leren ontdekken van hun ware goddelijke aard.
Mogen wij de komende week in de aanloop naar de Advent, door onze eigen goddelijke natuur op het spoor worden gebracht van zelfkennis, zodat wij zelf in staat zijn om een einde te maken aan die onwetendheid. Dat wij het grote geheim van de gnostici die ons voorgingen ook zelf mogen ontdekken, namelijk dat Christus in ons woont, dat Hij niet slechts een historische figuur is en dat wij die levende en tijdloze Christus in onszelf tot leven kunnen brengen.
Amen. Pr. Gerard Jansen

Bespiegeling 22e zondag na HDV, Juist aangewende energie,        13-11-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,
In heel Europa heerst een energie crisis, energie is duur en schaars. Fabrieken liggen stil omdat de energieprijzen zo hoog zijn. De keuze is tussen failliet gaan vanwege hoge kosten omdat je door produceert, maar de productiekosten niet kan doorbereken omdat de producten dan onverkoopbaar duur worden of failliet gaan omdat je stopt met produceren en geen inkomsten meer hebt.
Ook voor steeds meer huishoudens met een variabel energiecontract dreigen er ernstige betalingsproblemen. Gelukkig springt de overheid vanaf deze maand bij en ik hoop van harte dat het voor de schrijnendste gevallen voldoende mag zijn.
Energie, het is eigenlijk een rare substantie. Je ziet het niet, maar merkt het wel. Of er wel of geen energie stroomt door een stroomdraad zie je alleen als je het lichtknopje omzet. Als het licht aangaat is er energie. De energie zelf zie je niet, alleen het eind resultaat. Met een opslagvat voor energie zoals een accu of een batterij is het nog veel duidelijker. Loopt de accu of de batterij leeg of lekt de energie weg, dan is er geen energie meer om het licht te laten branden, het fietsen elektrisch te ondersteunen of de motor van de auto te starten.
Eigenlijk werkt het bij mensen ook zo. Je kan van iemand zeggen dat het een energiek persoon is, zo iemand straalt vitaliteit uit. En je kan iemand beschrijven als futloos, leeg, zonder energie.
In de industrie gaat het met produceren om kosten en baten. Je hebt een bepaald budget en wat kan je daar voor maken en wat levert het op.
Ook in een huisgezin gaat het om kosten en baten. Er komt een bepaald bedrag per maand binnen en we besteden dat geld onder andere aan gas en elektriciteit, eten en vrijetijdsbestedingen. Worden gas en elektriciteit veel duurder, dan heb je op een ander punt minder te besteden.
Laten we aannemen dat het voor de individuele mens ook zo is. We hebben een bepaalde hoeveelheid energie per dag tot onze beschikking. Waar besteden we dat aan? Welke bezigheden geven je energie zodat je meer energie tot je beschikking hebt en welke bezigheden kosten je energie? Daar gaat het over op deze dag met als thema juist aangewende energie. Stel dat je heel perfectionistisch bent, dan schiet je in je eigen ogen eigenlijk altijd te kort. Je doet een heleboel goed op een dag, maar had eigenlijk van jezelf het nóg beter moeten doen. Levert dat energie op? Ik denk het niet. De energie die er was die dag is besteed en er blijft een onbevredigend gevoel van tekortschieten over, het energie level komt in de min. Stel dat je hetzelfde doet op een dag en oprecht blij bent met het resultaat. Dan is de energie besteed die er was die dag én er is een ervaren van vreugde. Misschien levert dat zelfs weer energie op om een lief telefoontje te plegen, bij iemand die het nodig heeft op bezoek te gaan of om heerlijk nog een wandeling te maken en te genieten van de natuur.
Het is onze keuze waar en hoe wij onze beschikbare energie inzetten. Je kan het gebruiken door alleen de negatieve dingen in de wereld en in jezelf te zien, door van alles te willen en te verlangen wat er niet is of door te mopperen op regeringen en wereldleiders en medemensen te ver-oordelen om hoe zij in het leven staan. Én je kan de energie gebruiken om met liefde naar jezelf en de wereld te kijken en je vanuit barmhartigheid in te zetten voor jezelf en deze wereld.
In de tweede lezing werd het heel positief benoemd: Zoals gij wilt dat de mensen u behandelen, moet gij het hun doen. Het gezegde in Nederland luidt meestal: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet. Ook dat is een verschil in energie: het eerste legt de nadruk op actief positief gedrag. Behandel ieder mens zoals je zelf graag behandeld zou willen worden. De tweede versie legt de nadruk op het negatieve: Wat je niet wilt dat een ander jou aan doet, doe dat zelf ook niet.
Uit de pedagogiek is bekend dat een positieve benadering veel meer effect heeft op zelfrespect dan een negatieve benadering. Kinderen die onaanvaardbaar gedrag vertonen en die bestraft worden elke keer als ze dat gedrag vertonen veranderen misschien wel hun gedrag, maar vanuit de angst voor straf, terwijl dezelfde kinderen veel meer vanuit zelfrespect hun gedrag veranderen als ze beloond worden bij goed gedrag terwijl tegelijkertijd negatief gedrag genegeerd word.
Ingegeven door het gebod van Christus: “heb uw naaste lief als uzelf” zou ik zelfs nog een stapje verder willen gaan in het positief benoemen: zoals gij wilt dat de mensen u behandelen, behandel ook uzelf, dan zult ge vanuit het hart de ander ook zo behandelen.
Heel veel van ons handelen heeft als basis de wens om liefdevol geaccepteerd te worden door anderen om wie we zijn. Als wij onszelf met alles er op en er aan liefdevol kunnen accepteren dan hebben wij die bevestiging van anderen niet meer nodig en kunnen wij er onvoorwaardelijk zijn voor de ander. Dan verwachten we ook niets meer terug voor ons handelen. En kost het ons ook geen energie, het geeft juist levensvreugde. En we blijven er vitaal bij.
Laten we deze week eens extra stilstaan bij waar wij onze beschikbare energie aan besteden.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 21e zondag na HDV, Volharding                                             6-11-2022
Vandaag vieren we het feest van Allerheiligen. Officieel is de datum 1 november. Maar omdat Allerheiligen een octaafzondag heeft, mogen we dit kosmische feest vandaag in alle luister vieren. Daarom is de kleur wit en branden er 13 kaarsen op het altaar. Het is ook de 21ste zondag na Heilige Drievuldigheid, met als leidende gedachte: Volharding. Een kwaliteit die heel mooi aansluit bij Allerheiligen.
Wat vieren we eigenlijk op deze bijzondere dag? Dat was de vraag die ik mezelf stelde toen ik me met Allerheiligen bezig ging houden. Ik kende het zelf vooral als datum op de kalender, maar het zei me verder niet zo veel. En als ik moeite heb me te verbinden met een thema uit het kerkelijk jaar, dan kijk ik naar de natuur. Wat gebeurt daar in deze periode?
De donkere dagen breken aan. De natuur begint zich in zichzelf terug te trekken. De bodem is bezaaid met eikels, kastanjes en beukennootjes. De bomen laten hun blad los.
November luidt het begin van de wintertijd in. Alle oogst is binnen, en terwijl de aarde zich herstelt van een groeiseizoen, wilden de mensen bidden en smeken om een volgende goede oogst. Ze dankten de Heiligen voor de oogst van dit jaar en vroegen hun hulp voor een goede oogst het nieuwe jaar.
Ook wij mensen merken dat de donkere dagen aangebroken zijn. Het is ’s avonds eerder donker, het wordt langzamerhand kouder, dus ook wij zijn meer binnenshuis te vinden. We beginnen naar binnen te keren. Hèt moment om onze geestelijke oogst van dit jaar te evalueren en ons te bezinnen op de ontwikkeling die we willen doormaken. Daarbij kunnen de Heiligen ons helpen.
Volgens de volksoverlevering, niet alleen in Nederland, maar ook in andere landen, is rond 1 November de sluier tussen onze wereld en de geestelijke wereld erg dun. Contact tussen deze werelden is dan gemakkelijker. Geen toeval dus, dat Allerheiligen en Allerzielen precies hier gevierd worden. We kunnen de steun en de kracht uit de Geestelijke wereld beter voelen en ontvangen.
Volgens dezelfde overlevering, biedt de dunne sluier ook aan kwade krachten meer kans om ons te bereiken. Daarom lieten we het kwaad flink schrikken de avond voor 1 november, door kabaal te maken en ons te verkleden. Hieraan herinnert Halloween…
In Mexico wordt op 1 en 2 november het feest van de doden gevierd. Een heel spektakel, waar het hele jaar naar toe gewerkt wordt. Graven worden versierd, er wordt veel eten en drinken gemaakt, families komen bij elkaar… Het is een feestelijke gebeurtenis. Natuurlijk is er ook ruimte voor gemis en verdriet, maar daar ligt niet het accent op. Het is feest.
Feest omdat we één gemeenschap zijn. We zijn met elkaar verbonden. De levenden en de doden en jawel: ook de Heiligen. En in een gemeenschap kunnen we voor elkaar zorgen en elkaar steunen.
Hoe kunnen de Heiligen voor ons zorgen en ons steunen? Een Heilige is iemand die Heelheid heeft bereikt. Die zich herinnert wie hij/zij is, het valse ik kan loslaten en de persoonlijkheid heeft laten samenvallen met de Christusnatuur. Die, zoals in de eerste lezing genoemd werd: zijn kleren heeft afgelegd zonder schaamte.
De Heiligen steunen ons op ons pad naar Heelheid. Sturen ons Liefde en Kracht. Professor van der Stok zegt, dat de gemeenschap van Heiligen werkt als een soort Graal, waarin Goddelijke energie wordt opgevangen en getransformeerd, zodat het voor ons bruikbaar naar de aarde gestuurd kan worden.
En daar zijn wij aan zet. De Heiligen kunnen hun Kracht en Liefde sturen, maar kunnen niet zelf de verandering op Aarde bewerkstelligen. Dat is ónze taak.
Hoe kunnen we die taak het beste uitvoeren? Te werken aan Gods Plan op aarde?
We weten nu dat we een gemeenschap vormen met de Heiligen. We horen bij elkaar en zijn onderling afhankelijk van elkaar. Maar we lijken ook op elkaar. Zoals we allemaal uit God komen en iets van het Goddelijke in ons hebben, zo hebben we ook iets van een Heilige in ons. Een Heilige is in potentie al aanwezig in ons.
Willen we zelf die Heiligheid bereiken, dan mogen wij de Goddelijke Deugden in onszelf ontwikkelen. Zo wordt het in het collectegebed genoemd. Het ontwikkelen van de Goddelijke Deugden leidt tot Heelheid. Het “van de twee één maken” Het afleggen van de kleren van illusie en het “valse ik”. Zodat, uiteindelijk, de persoonlijkheid samenvalt met je Ware ik, je Christusnatuur. Dat is een flinke taak! En gelukkig mogen we er vele levens over doen. Maar uiteindelijk zullen we het allemaal volbrengen.
Dan zien we de Zoon van de Levende. En zal de Mensenzoon plaats nemen op de troon van zijn Majesteit. In ons innerlijk. Dan kunnen we op eigen kracht de bokken en schapen in onszelf scheiden. We zijn dan zelf Heel, oftewel Heilig.
We ontvangen steun van de Heiligen om het pad naar Heelheid te gaan. Dit pad is bezaaid met het doen van goede werken. Wanneer we ons werk doen, en dankbaarheid opzenden naar de Heiligen en naar God, dan ontvangen we ook de kracht om volhardend te zijn in het volgen van het pad. En dan is de cirkel rond.

We ontvangen steun en kracht van de Heiligen, wat ons in staat stelt Gods werk op aarde te doen en verder te komen op het pad van Heelheid. Wij zenden gebeden van Liefde en Dank op naar God en dus ook de Heiligen. Een kringloop van Liefde als motor voor het verwezenlijken van het grote Plan van God.
Te weten dat we hier als één gemeenschap aan werken, in Liefde verbonden, is zeker een feest waard. Ik wens u een vreugdevolle Allerheiligen.

Amen Pr. Marion Lunshof

Bespiegeling 20e zondag na HDV, Innerlijke vrede                              30-10-2022
Vanuit onze opvoeding, wat wij vroeger hoorden en nog steeds, is, dat ons voorgehouden wordt dat Jezus de Vredevorst is.
Welnu, als je het evangelie van Thomas leest, wat wij in de eerste lezing gedaan hebben, dan horen wij dat hij op aarde zorgt voor vuur, zwaard en oorlog.
Een eerste gedachte die boven komt, kan wat cynisch zijn. In het zorgen van vuur, zwaard en oorlog is hij tot nu toe beter geslaagd dan in het brengen van vrede.
Je kan echter bedenken dat het thema van deze week, “innerlijke vrede” ons in de goede richting stuurt.
Als wij naar de betekenis van innerlijk gaan, dan zie je dat het in ons behoorlijk verhit is. Dat wij grote onderliggende behoefte hebben aan rechtvaardigheid en dat de innerlijke strijd binnen in ons met name tussen de intuïtie en het intellect, het denken, groot is. Ziedaar de oorlog.
In mijn bisschopszegel dat wij hebben ontworpen zijn, speelt de aartsengel Uriël een grote rol.
Hij bewaakt de oer-as tussen hemel en aarde. Hij zuivert de ruimte met een vurig zwaard en bliksem.
Uriël is van de vierde straal, van harmonie en schoonheid. Uriël zorgt ervoor dat wij in vrede kunnen sterven, over overgaan beter gezegd. Maar in een grote verband zorgt deze engel voor een intense zuivering.
Die strijd waar wij in zitten is een weg van groeien, een leerweg naar de volmaaktheid of de verlichting. Een keiharde weg zou je kunnen zeggen. Het idee van een straffende God waar wij in het verleden en soms nu nog mee belast zijn, kunnen wij wel vergeten. Al ons handelen heeft een consequentie. Doe je goed voor een ander, wordt je bedankt en ben je blij. Denk je dat je goed doet, maar een ander ervaart dat anders? Dan word je ongelukkig. Consequentie? Je krijgt een negatieve reactie, soms in de vorm van straf soms in een ongelukkig gevoel.
Er is altijd een reactie op ons handelen. Het grappige is, dat geen reactie ook een reactie is.
Zien we het even buiten ons? We zitten nog steeds in een pandemie. Leren wij ervan? Jazeker. Nemen we het geleerde ter harte en brengen wij veranderingen in onze patronen aan? Een heel klein beetje maar, of als je het wereldwijd beschouwt: nee, niet echt. Ik ben heel benieuwd wat de consequentie is. Straf van God? Welnee. Eigen schuld dikke bult is een mooie uitdrukking.
We zijn in een energiecrisis beland, enorme economische consequenties. Ah, daar heb je het woord weer. Consequenties. Het milieu loopt vast. Enorme consequenties.
Hoe pak je dat als klein individu nu aan? Bewustwording. De last van Jezus op je schouder nemen. Je bereid verklaren om offers te brengen op weg naar die volmaaktheid.
Mijn goede vader (de oude Anton) had altijd drie levensstellingen.
1. Een bank is een instelling die het liefste geld uitleent aan mensen die het eigenlijk niet nodig hebben en die de paraplu weg haalt als het gaat regenen.
2. Wat er ook gebeurt, de natuur overwint altijd.
3. Wees nederig, al verschuif je in je leven maar één zandkorreltje, dan heb je toch de wereld veranderd.
Vooral de laatste gedachte maakt, dat je beseft dat je wel degelijk nuttig kan zijn. Dat jouw simpele handeling of gedachte er zeker toe doet. En dat een strijd zowel innerlijk als uiterlijk gevoerd kan worden.
Vroeger had ik veel contact met islamitische mensen. Net als in het christendom heb je twee stromingen. De stroming van de letter van de tekst en die van de interpretatie.
De Jihad is in het eerste geval een strijd die je extern voert. In het tweede geval spreekt men van de innerlijke strijd die men voert.
Kennelijk is onze evolutie bedoeld om te groeien naar een eeuwig volmaaktheidsmodel.
Als je het bovenstaande gelezen hebt zou je kunnen vaststellen dat Jezus ons dus de ontwikkelingsweg schenkt. De enige manier om de eenwording met God te bereiken. De weg naar de volmaaktheid dus. Een weg vol gaten en kuilen die geplaveid wordt met lijden. Inzicht zal uiteindelijk dit lijden verlichten en oplossen. Volmaaktheid en verlichting ligt dus in dit beeld heel dicht bij elkaar.
We hebben het veel over strijd gehad, terwijl “innerlijke vrede” het thema is.
Dat klonk misschien niet zo leuk, maar om iets te kunnen oplossen, moet je het dikwijls eerst doorgronden en dat is onze weg naar die uiteindelijke innerlijke vrede.
Het gebed van vandaag zal ons helpen om ons bewust te worden van het positieve juk dat Jezus ons in de tweede lezing aanbiedt:
O God, die in serene stilte boven de wateren zweeft, geef dat wij die vrede mogen verkrijgen, die door niets op aarde kan worden verstoord. Door Christus de Vredevorst, Die met U en de Heilige Geest leeft en heerst, één God in alle eeuwigheid.
R. Amen. + Parcival

Bespiegeling 19e zondag na HDV,
Dag gewijd aan de grote wereldgodsdiensten, Tact en verdraagzaamheid 23-10-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,
Ruim twee weken geleden op 4 oktober, en dat was niet geheel toevallig de feestdag van Sint-Franciscus van Assisi, kwamen 40 leiders en vertegenwoordigers van wereldreligies bij elkaar om elkaar te ontmoeten in het Vaticaan. Samen met 10 vooraanstaande wetenschappers deden zij een oproep aan de wereld en speciaal aan de regeringsleiders die in november in Schotland zullen samenkomen voor de klimaattop van de VN. In de oproep wijzen de leiders van de religies op een gemeenschappelijke morele verplichting om de klimaatverandering aan te pakken. Niet alleen een aardse grensoverschrijdende gebeurtenis, maar ook een geestelijke. Alle leiders van de verschillende religieuze stromingen waren eensgezind dat er íets moet gebeuren. Dat iedereen op dit vlak zal moéten samenwerken, wat de eventuele verschillen in standpunt ook mogen zijn. Wat een prachtige uiting van eenheid. Eenheid in, met en door verscheidenheid. Met respect voor elkaars denken en handelen hebben zij ieder hun eigen visie gegeven op het probleem om vervolgens vanuit respect voor elkaar en liefde voor de mensheid over de eigen grenzen heen te kijken en de handen in één te slaan. Dat is precies wat Paulus zegt in zijn brief aan de Corinthiërs en wat Jezus zegt in de tweede lezing. Je eigen ego zo buiten spel zetten dat je je volledig kan verplaatsen in een ander. Vanuit liefde en barmhartigheid proberen de ander zo te benaderen dat die zich kan herkennen in jou en jij de ander ten diepste toe kan leren begrijpen. Dat overbrugt de tegenstellingen en maakt ruimte voor het Licht en de liefde van Christus in deze wereld. Dat Licht en die Liefde speelt een hoofdrol in elke religieuze stroming alleen benoemd ieder het weer anders. Het is net als in het verhaal van de 10 blinden en de grote olifant. Elke blinde heeft een stukje van de olifant vast en interpreteert wat hij voelt als het enige juiste beeld van de olifant. Echter een poot, een slurf, een staart of een oor voelen elk heel anders aan. Elke religie op aarde ziet een weerspiegeling van het onmetelijke Licht en heeft er zijn eigen woorden voor. En als ze allemaal de handen in elkaar slaan en hun ervaringen en inzichten delen zonder veroordelingen, dan blijken er hele mooie initiatieven te kunnen ontstaan. Dan gaat de Geest waaien en zich verspreiden over de hele wereld.
Ook in het klein mogen wij hier aan meewerken. En al denken we het soms wel: niemand heeft DE WAARHEID in pacht. Vorige week hadden we het over Christus als waarheid. En in de lezing zei Jezus: Ik ben de weg, de waarheid en het leven. De weg en het leven van Christus hadden een heel centraal en belangrijk thema: de Liefde, de onvoorwaardelijke liefde. Christus gaf ons het grootste en eerste gebod “Gij zult liefhebben de Heer, uw God, met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand. En het tweede daaraan gelijk is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf.” (Mat.22:37-39)
De liefde staat centraal. En die Liefde staat centraal in alle religies. Toen ik bezig was met de voorbereiding voor deze dienst kreeg ik hier een prachtig beeld: twee mensen in een innige omhelzing, de lippen op elkaar en de armen om elkaar heen; twee cirkels: de eerste van de twee lichamen die elkaar boven en onder raken en de tweede van de armen om elkaar die ook een cirkel vormen. Samen het symbool van een bol, van heelheid, eenheid in liefde. Zo’n liefdevolle omhelzing voelt als een koestering, een geborgenheid. Twee mensen voelen zich één in de liefde. Ieder beschouwt de ander als “de ware”. Een waarheid die niet te bewijzen is, maar zichzelf bewijst in de loop van het leven. Een fantastische basis om samen door het leven te gaan.
En ik stelde me voor dat dát de weg is: die eenheid in liefde ervaren met Christus in een innige omhelzing tussen alle religies, weten dat het Licht van Christus “het ware” is voor ons allemaal en voelen dat dát onze basis is om door het leven te gaan. Liefdevol geleid worden door dit Licht, deze Liefde op onze weg. Dan wordt de liefde zichtbaar en voelbaar op de weg die wij lopen, dan is er eenheid in verscheidenheid.
Die eenheid is een realisatie van de goddelijke werkelijkheid in dit leven en blijkt uit de weg die wij gaan.
Wij kunnen die goddelijke werkelijkheid op aarde zichtbaar maken door mét elkaar, ongeacht vanuit welke religieuze stroming we ook leven, het lichaam van Liefde te vormen, welke naam we ook geven aan deze onvoorwaardelijke liefdestrilling. Ieder op zijn eigen wijze met zijn of haar eigen kwaliteiten. Ten dienste van het hele lichaam, vanuit die onvoorwaardelijke Liefde.
Laten we ruimte en tijd proberen te maken om ons in te leven in anderen en te communiceren in de taal van de ander. Om te luísteren naar anderen. Ik heb een gezegde van de Dalai Lama als klein printje op mijn bureau staan om me daar elke dag aan te herinneren:
“When you talk, you are only repeating what you already know. But if you listen, you may learn something new.”
Laten we vooral luisteren deze week,
Amen Pr. Jose Versteeg

18e zondag na HDV, Christus als waarheid,                                        16-10-2022

Broeders en zusters,

In het Epistel van vandaag wordt ons direct al voorgespiegeld dat de onwetendheid een slavin is dat gnosis vrijheid betekent. Als wij die gnosis hebben, kennen we daarmee als vanzelf de waarheid en die zal ons vrij maken. De tekst zegt dat het noodzakelijk is dat wij door de afbeelding tot wederopstanding komen. Wij als sterfelijke mensen zijn de weerspiegeling of de afbeelding van het onsterfelijke. Het gaat hier om het bewustzijn dat wij op aarde in ons lichaam ontwikkelen naar het goddelijke toe. Wij moeten als het ware een “hemels lichaam” vormen en dat kan alleen als wij ten diepste de heerschappij van de dood in deze wereld in al haar aspecten erkennen en als wij de relatie tussen onze huidige toestand en tot die waartoe wij zijn geroepen leggen, die tussen afbeelding en opstanding!
In het gnosticisme, en vooral in het Evangelie van Filippus komt vaak de term “Bruidsvertrek” voorbij. Het Bruidsvertrek werd gezien als het laatste sacrament waarmee de verlossing wordt bewerkstelligd. Men kende de Doop, de Zalving en de Eucharistie als algemeen christelijke rituelen. In geval van het Bruidsvertrek is het niet goed duidelijk wat de praktijk van het ritueel was en was het wellicht een zuiver geestelijke aangelegenheid. Het symboliseert de vereniging van een gedoopte met de Heilige Geest maar ook de vereniging van een gnosticus met de gnosis. Van zo iemand werd gezegd dat hij niet lager een christen is maar een Christus. Hij heeft de tegenstellingen tussen licht en duisternis, tussen leven en dood en tussen rechts en links opgeheven. Filippus legt de nadruk op het effect van dit sacrament voor het bestaan, ook voor het onze en zegt elders in het Evangelie: Degenen die zeggen: ‘ Eerst sterft men en dan zal men opstaan dwalen. Als men niet tijdens dit leven de opstanding ontvangt, zal men niets ontvangen wanneer men sterft. De afbeelding is zich ten volle bewust geworden van zijn eigen goddelijkheid. Hij is een volmaakte spiegel geworden. Hij is vervuld van de glans van het eeuwige licht en is een vlekkeloze spiegel geworden van Gods macht en het beeld van zijn goedheid.
Nu komen wij Filippus ook weer tegen in het Evangelie van vandaag, maar nu als de apostel. Filippus vraagt namens de apostelen aan Jezus om de Vader te tonen, dat zou voor hun al genoeg zijn. Maar Jezus geeft aan dat zij Hem nog niet goed hadden begrepen want om de Vader te kennen is het noodzakelijk om te zien wie Jezus werkelijk is. Immers je komt alleen maar tot de Vader via Jezus. De Vader kan slechts gekend worden door de Zoon. Jezus als afbeelding van de Vader, waar hebben we dat eerder gehoord? Je kunt de Vader slechts kennen wanneer je de Christus in jezelf kent. Wie zichtzelf kent, kent het al!

Jezus kon dit zeggen, want Hij was zich volkomen bewust van Zijn Goddelijkheid. Hij had die al volkomen in zichtzelf verwezenlijkt. De volheid van de Godheid was in Hem aanwezig en werkte via Hem lichamelijk, dus werkte en manifesteerde die zich al volkomen in de aardse wereld, juist door en via Zijn lichaam. Met het volste recht kon Hij dan ook zeggen: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven. “Wie mij ziet de Vader”. Mogen die woorden ons deze week inspireren en ons dichter bij de waarheid brengen.
Amen. Pr. Gerard Jansen

17e zondag na HDV, Geestelijke vooruitgang,                                   9-10-2022
De Kingsweek (Engelentiendaagse) is weer ten einde. De vieringen werden als zeer intens ervaren. Met een mandje vol met ervaringen en nieuwe ontdekkingen vervolgen wij onze weg en het thema waar we ons de komende zondag op bezinnen is: geestelijke vooruitgang.
Jezus spreekt in de tweede lezing over de woestijn. En wat je daar al kan vinden.
Ik schreef er al eerder over.

Vele grote denkers en ingewijden hebben tijden doorgebracht in de woestijn. Die woestijn kan je ook symbolisch zien. De grote leegte, waar behalve eten en drinken niets meer belangrijk lijkt. Mensen die in een periode van spirituele stilstand verkeren (wij kennen allemaal zulke perioden) verkeren eigenlijk in de woestijn. Daarmee kan je twee kanten op gaan. Je loopt er van weg en de interesse naar spirituele ontwikkeling valt weg, je verdort, óf je accepteert het, geeft je eraan over en je gaat de innerlijke stilte in en na een periode van leegte stel je je open voor grote spirituele groei. Wij zoeken vaak naar aardse dingen. Verfijnde kleding, geld, goud. De kunst is dus daar doorheen te kijken en die kans krijgen wij in de woestijn. Als dat lukt vervaagt de behoefte aan aardse dingen en wordt die symbolische berg zand van de woestijn Goud met een hoofdletter, wat schittert zonder ophouden, boven het licht.
Johannes de Doper deed het. Maar hij had ons wat te vertellen. Hij was een incarnatie van Elia.
Ik vind het een toffe kerel. In andere verhalen loopt hij in de woestijn in een kamelenharen jas en leeft van sprinkhanen en wilde honing.
Hij vervulde een functie om ons wat te tonen.
Als Elia werd hij met God geconfronteerd op een berg. Hij zocht God tijdens hevige wind, tijdens een aardbeving en tijdens een hevig vuur. Uiteindelijk sprak God uit een spelonk en Elia kreeg opdracht verder te trekken.
Volgens de schrift vertelde Jezus dat Johannes Elia is. Een incarnatie dus. Elia heeft een grote spirituele ervaring gehad in de woestijn en gaat als Johannes mensen dopen in het water van de Jordaan. Metafysyisch is de Jordaan “de gedachtestroom die van hoofd naar voeten stroomt”. Misschien wel de belevendiging van het innerlijk weten, want Elia werd op de berg al na de ervaring van aardebeving, storm en vuur getrakteerd op het horen van “het zachte suizen van de stilte”. Ik denk de verbinding met het innerlijk weten.
Die bezieling wordt tijdens de doop met het water over de mensen heen gestort.
En het is het vierde element in het verhaal, water. Zou het nu zo zijn dat het bereiken van de stilte in ons wezen door Jezus vervuld is? We hebben het dan over het vijfde element, ether. Het hele concept van de elementen kunnen we dan in één regel samenvatten. “Het Eeuwige Zijn”. Een toestand die ons doet verblijven in de Stilte, waar wij uiteindelijk één worden met God en met elkaar.
Iedere keer als wij in onze spirituele ontwikkeling bezig zijn met een ervaring of een vraagstuk, kunnen wij kiezen. Wij leggen het neer en kijken een andere kant op. Een blik op de aarde, waar geld goud en verfijnde kleding te vinden is, alsmede het verblijf dat slechts aardse tevredenheid oproept (het paleis).
Of we geven ons over aan diepe bezinning, aanraking met ons innerlijk weten en ontvangen zielsgereedschap op weer een volgende stap te doen. En dan spreken wij van geestelijke vooruitgang. Door die laatste weg te gaan kunnen wij spreken van het “trouw dienen van de Heer” en dan doen wij het gebed van deze zondag recht. Zo deed Johannes dat ook.
“O liefhebbende Vader, Gij maakt het mogelijk dat Uw getrouwen U oprecht dienen; geef, dat wij U in dit leven zó trouw mogen dienen, dat wij ook in onze komende levens onder Uw trouwe en beproefde dienaren geteld mogen worden. Door Christus onze Heer. “
+Parcival

16e zondag na HDV, St. Michael en alle engelen, rechtvaardigheid, 02-10-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vandaag ronden we in deze kerk een periode af van 12 opeenvolgende dagen waarin vieringen hebben plaatsgevonden. Woensdag 21 september begon de engelen 10-daagse waarbij we mediteerden over Michaël en gisteren sloten we die af met de afrondende meditatie waarbij we constateerden dat de mens de vrije uitstorting van de drie goddelijke machten (de Goddelijke werkzaamheid (Vuur), het Goddelijke Licht (Geest) en het alles te boven gaande Mysterie (Pleroma) hindert door haar egocentriciteit en haar isolement.
En precies vandaag bij het thema rechtvaardigheid krijgen wij een ietwat cryptische aanbeveling hoe wij deze onvolmaaktheid kunnen verbeteren.
We krijgen een aanbeveling in de eerste lezing om volgens de wetten te leven en de Wil van de Vader te doen. Christus heeft ons een eerste en belangrijkste gebod of wet gegeven om naar te leven: “Gij zult de Heer, uw God, liefhebben met geheel uw hart, met geheel uw ziel en met geheel uw verstand.” En het tweede gebod daaraan gelijk is: “Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf” (Mattheüs 22:37-39). Zeer duidelijke en liefdevolle geboden en met dit als basis denk ik dat de wil van de Vader voor ieder persoonlijk duidelijk kan worden in het leven.
En de lezing gaat verder met: “Want de Vader is mild en wat Zijn Wil is, is goed. Hij heeft kennisgenomen van wat jou toebehoort, opdat je daarin rust vindt”. Die laatste zin is in feite een hele troostrijke zin: Wij mogen rust vinden in wie wij zijn. Wij mogen rust vinden in wat ons toebehoort en wat ons toebehoort is wie wij zijn. Met al onze kwaliteiten en eigen-aardigheden. Wij mogen rust vinden door onszelf volledig te accepteren.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar met de regelmaat van de klok geef ik mezelf op mijn kop omdat er iets niet goed genoeg is gedaan of omdat ik voor mijn gevoel te weinig aandacht heb besteed aan iemand. En dat geeft een gevoel van tekort schieten, niet goed genoeg zijn, schaamte soms zelfs voor degene die ik ben. Deze zin zegt mij: Je mag er zijn, gewoon om wie je bent. Met alles er op en er aan. En soms is er dat diepe ervaren, dat ervaren dat we inderdaad kinderen van God zijn, lichtwezens, godsvonken met een leven op deze aarde. Als het denken en het voelen niet meer in strijd zijn met hoe we in het leven staan en wie we daadwerkelijk zijn, dan is er acceptatie. Rust, harmonie. Om met de terminologie van de engelenweek te spreken, dan heeft Uriël het werk gedaan en zijn alle ongerechtigheden verbrand en is de pure kern overgebleven. Dan gaan we anders in het leven staan, in een andere trilling, met een andere frequentie. Dat is die mysterieuze zin die dan volgt in de lezing: “De kinderen van de Vader zijn Zijn zoete geur, want zij scheiden de genade af van Zijn Aangezicht”.

Geuren zijn heel belangrijk op deze aarde. Als onze neus verstopt zit of soms na een covid infectie kunnen we niet zo goed ruiken en dan smaakt ook het eten meteen niet zo lekker meer. In de drogisterijen zijn er schappen vol met mannen en vrouwen parfums. Dieren, insecten en ook mensen zenden feromonen uit. Geurmoleculen die zeer ver dragen. Dieren en insecten kunnen zo het andere geslacht bereiken over afstanden van vele kilometers. Inmiddels zijn er ook honden die getraind zijn in het opsporen van darmkanker puur door te ruiken aan ontlasting. Honden kunnen de geur opmerken van verschillende soorten kanker, van malaria, diabetes en nierziekte in urine, in adem, zweet of ontlasting. En ik zag van de week een verslag van een onderzoek waarbij gevonden werd dat baby’s in de baarmoeder in de laatste weken voor de geboorte reageren met gezichtsuitdrukkingen op het voedsel wat de moeder eet. Geuren zijn belangrijk. En dan zegt de lezing dat de kinderen van de Vader Zijn zoete geur zijn. Je kan je afvragen: Welke “geuren” scheiden wij af? Scheiden wij de geur af van hebzucht, afgunst, veroordeling óf de geur van liefde en genade, barmhartigheid? Geuren dragen ver, net als die feromonen en ondanks dat we het misschien niet bewust zijn, merken we het als mensen toch op. Mensen met een prettige geur vormen een aantrekkingskracht voor anderen en kunnen hun geur delen en daardoor verspreiden in de omgeving.
De lezing gaat verder met de zin: “En wanneer die aldus de stof doordringt deelt Zijn geur zich mee aan het licht en gaat geluidloos alle vorm en klank te boven”. Als de geur van Liefde, Genade en Barmhartigheid de hele stof doordringt dan is het geen behangetje of parfummetje dat om ons heen hangt. Dan komt het van binnen uit, vanuit het hart, dan overstijgt de geur geluidloos alle vorm en klank en deelt zich mee aan het Licht. Dan is er een aansluiting op het Licht, een opgaan in het Licht. De tweede lezing omschrijft het als volgt: “Dan zullen ze bevrijd worden van het blinde denken en zij zullen de dood onder de voet lopen, de dood die van de machten is. En zij zullen opstijgen tot het onbegrensde licht”.

Van harte bid ik dat wij allen de komende week Zijn geur mogen verspreiden,
Amen. Pr. Jose Versteeg

15e zondag na HDV, De werkelijkheid van al hetgeen eeuwig is, Uriël 25-09-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vanaf gisteravond is deze dag gewijd aan Uriël, de engel van de vierde straal waarbij we altijd de kwaliteiten harmonie en schoonheid benoemen. En het is vandaag de zondag van de werkelijkheid van al hetgeen eeuwig is, een dag toegewijd aan de Heilige Geest.

Het gezegde zo boven, zo beneden wordt ook wel gebruikt in relatie met Uriël. Het symbool van Uriël zijn twee haken haaks op elkaar. Als een passer en een winkelhaak, gereedschappen uit de bouwwereld, de wereld waar vorm wordt gegeven aan de materie. Je zou de haak met de punt naar boven kunnen zien als de vanaf boven naar de materie uitstortende geestelijke kracht en de haak met de punt naar beneden zou je kunnen zien als materie die reikt naar bewustzijnsontwikkeling. Waar de twee elkaar ontmoeten kan harmonie ontstaan. Dan kunnen beide krachten elkaar raken en belevendigen. Er ontstaat beneden een afspiegeling van boven én boven een afspiegeling van beneden. Beide werelden werken op elkaar in en zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Die geestelijke kracht bezongen we al in het openingslied. De Heilige Geest als levensadem, als stem van God daalt af naar ons en als wij vanuit de aarde ons bewustzijn richten en ons ontvangend openstellen, dan kan die Heilige Geest ons belevendigen. En wij belevendigen de Geest. De Geest zonder handen en voeten bereikt weinig op deze aarde en de mens zonder de Heilige Geest is een levenloze mens. Alleen in de samenwerking kan Christus Liefde en Licht over de wereld worden verspreid. Dan kan harmonie ontstaan. En de aartsengel Uriël is hierbij ondersteunend.
Uriël wordt ook wel afgebeeld met vuur of een vlammend zwaard of een bliksem schicht. Alle drie die attributen zijn in staat om iets te verteren, te louteren. Stel je goud of zilver voor, verborgen onder allerlei vuiligheid. Alle aanplakkende ongerechtigheden worden verbrand door het verterende vuur en het schone pure zilver of goud komt tevoorschijn. We kunnen dat beeld gebruiken bij ons confiteor. Daar worden we in staat gesteld en aangespoord onze ongerechtigheden aan te bieden om te louteren. Daar is moed voor nodig. Zonder oordeel met liefdevolle acceptatie naar jezelf kijken en zien welke karaktertrekken, denkwijzen of eigen-aardigheden je wil aanbieden voor loutering. Je zou het vuur van Uriël kunnen zien als het louterende vuur dat zuiverheid en harmonie brengt. Dat reinigen van ongerechtigheden doen we niet alleen voor onszelf, want als wij gezuiverd, gelouterd worden, dan staan wij anders in het leven en veranderen daarmee ook onze omgeving. Alleen door wie wij zijn en hoe wij in het leven staan kunnen wij de Liefde en het Licht van Christus op deze aarde verspreiden. Het begint bij jezelf en verspreid zich in golven naar de omgeving. Net als een steen in een vijver geworpen: als de steen allang onzichtbaar is geworden vertellen de golven nog van de aanwezigheid. Door onze aanwezigheid en houding hebben wij invloed op de omgeving en omgekeerd heeft de omgeving invloed op ons. Wij zijn met elkaar een eenheid die door voortdurende interacties steeds meer in harmonie kan komen. Echter gaat er iemand stilstaan omdat er een te grote gehechtheid is aan die bepaalde plek of wordt er iemand bang en trekt zich terug, dan heeft dat door alle interacties tussen mensen ook gevolgen voor de hele omgeving. Ons confiteor kan op zo’n moment een bezinning zijn om te schouwen of er erg veel ongerechtigheden kleven aan onze gouden kern of om met de metafoor van de vorige week te spreken; of de pauken niet té nadrukkelijk aanwezig zijn. Door bij de absolutie de louterende genade te aanvaarden worden wij een vlekkeloze spiegel van Zijn Macht en een steeds zuiverder beeld van Zijn goedertierenheid.
Amen. Pr. Jose versteeg

14e zondag na HDV, Vernieuwing van het hart,                              18-09-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Afgelopen weekend vierden wij het huwelijk van onze zoon en cadeaudochter en tijdens de plechtigheden spraken zij hun liefde en beloften uit naar elkaar. Ze zijn al tien jaar bij elkaar en als moeder was ik niet de enige die het niet droog hield bij de liefde die uit hun woorden sprak. Waar het hart vol van was dat werd vrij en met de nodige zelfkennis uitgesproken. Het zette mij aan het denken. Zo’n bijzondere gelegenheid als een huwelijk zet aan tot een kijkje nemen in je eigen hart. Het zet aan tot het overdenken en misschien wel op papier zetten wat een ander voor je betekent en ook hoe je jezelf ziet in die relatie.
De apostel Johannes schrijft in de eerste lezing neer wat zij ervaren, gezien en gehoord hebben in hun relatie met Jezus Christus. Het is zo indrukwekkend dat hij niet kán zwijgen. Hij zet het op papier en de bedoeling is dat iedereen het hoort. De vreugde wordt pas volkomen als iedereen er in deelt. Dan pas kunnen zij en wij ook gemeenschap zijn en het vraagt van ons dat wij met zelfkennis naar onszelf kijken. Zoals Johannes het zegt: onze zonden belijden. Daar is moed voor nodig om te durven voelen wat er in het lichaam en in ons kleine ego speelt.
En om daar zonder verwijt en met liefdevolle aandacht naar te kijken. Dat is misschien wel de vrouwelijk kant: met haar zachtheid van de liefde en haar compassie jezelf schouwen. In mijn praktijk gebruik ik wel het beeld van een orkest. Stel dat alle eigenschappen, alle karaktertrekken die wij hebben een instrument zijn. Als alle instrumenten bereid zijn samen te werken en elkaar de ruimte te geven, dan kan er een prachtig harmonisch muziekstuk ontstaan met af en toe mooie solo’s. Maar als bijvoorbeeld de pauken er alsmaar op los beuken op die grote trommels, dan is er geen harmonie. Zijn de pauken daarom onharmonische, donkere of duistere energie? Nee. Ze zijn nodig in het geheel om een mooie melodie in de wereld te brengen, maar als er één instrument altijd overheerst, dan ontstaat er onbalans. Door zonder verwijten en met liefdevolle aandacht naar de herrieschopper te kijken kan er bewustwording optreden dat elk instrument van waarde is en mee mag spelen. Dan wordt, in de woorden van Johannes, het kwaad gereinigd en ontstaat er harmonie.
In de tweede lezing zag de leerling van Hermes zo een prachtige harmonie in de achtste hemelsfeer, dat hij niets anders wilde en kon om daar een loflied op te zingen. Waar zijn hart vol van was, wilde hij uitzingen en hij zong het schitterende loflied in stilte.
En wij? Wat ervaren, voelen, horen, zien wij als wij onze relatie met Christus of met God ín ons schouwen. Zingen we het uit? Ervaren we een vernieuwd hart? Of ervaren we vooral de instrumenten die erg hard over de anderen heen toeteren. Hebben wij al geleerd om zonder verwijten en met liefdevolle aandacht naar dat hele orkest te kijken?
Een bruiloft is een heel vreugdevolle moment opname en ik denk dat ieder van ons wel van dat soort vreugdevolle hoogtepunten van liefdesbelevingen heeft meegemaakt. De kunst is om in ons leven, ook als er uitdagingen zijn, terug te keren naar die liefdevolle status van een orkest in harmonie waarbij alle instrumenten mee mogen spelen in een harmonieus muziekstuk. Heel graag geef ik even stilte om, ieder voor zich, ons eigen orkest liefdevol en met compassie aan te horen en misschien wel ons hart te laten vernieuwen bij wat we horen…………
Amen Pr. Jose Versteeg

11e zondag na HDV, Onderscheidingsvermogen                                   28-08-2022
Broeders en Zusters,

In het Epistel van vandaag wordt gesproken over een “ongeestelijk” mens. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het woord ongeestelijk nog niet zo goed ken. Je kunt er wel van alles bij voorstellen, ik heb het vertaalt naar het Engels en dan komt “unspiritual” eruit en dat zegt al zoveel meer, eigenlijk zonder spiritualiteit zijn. Zonder spiritualiteit kun je niets van God of de Heilige Geest snappen. Een mens kan weliswaar geloven, maar het wordt moeilijk als je niet goed kunt begrijpen wat de Geest allemaal kan, als je die niet in al Zijn volheid hebt ontvangen kun je niet goed onderscheiden wat goed of slecht is, wat er toe doet en wat er minder toe doet. En kun je niet goed zien Of iets Heilig is of niet. Zonder spiritualiteit kun je de dwaasheid van de wereld niet begrijpen of herkennen, kun er gemakkelijk in worden meegenomen en worden meegesleept in de waan van de dag.

In het Evangelie gebruikt Jezus vrij harde woorden om onze afleiding en ons gemakzucht te veroordelen. Het is verleidelijk en gemakkelijk om een comfortabel te leiden zonder ons af te vragen wat er aan de hand is. Dat was al zo in de tijd van Jezus en dat is het nog steeds. Weten wij de tekenen van onze tijd en kunnen we ze begrijpen? Waar is God in wat er in de wereld en om ons heen gebeurt? Jezus riep toen in Zijn wereld om onderscheid en daadkracht en dat doet Hij nog steeds met kracht in de wereld waarin we nu leven!
Wij kunnen de volgende analogie gebruiken: wij hebben in onze tijd als het ware een “weerindustrie” die ons ver doorgedreven weervoorspellingen aan de hand kan doen met codes die ons waarschuwen voor storm, regenval, gladheid of grote hitte. Ze overstijgen het niveau van een eenvoudig gespreksonderwerp verre. Het is bijna een kunst geworden, een wetenschap waarover we voortdurend worden geïnformeerd. Jezus echter nodigt ons uit om oog te hebben voor het microklimaat van ons eigen leven. Om het Licht dat in ons schijnt te herkennen en dat ons opwekt. Om op onze hoede te zijn als de storm in ons zelf opsteekt, om bepaalde omstandigheden die ons in moeilijkheden kunnen brengen uit de weg te gaan. Om de oververhitting in onszelf te vermijden. Om negatieve gedachten en gevoelens in ons op te merken. Om de relatie met onze omgeving en de mensen om ons heen zuiver te beoordelen. Om te kunnen zien hoe je anderen kunt helpen. En om onze relatie tot God te verbeteren. Kunnen wij die “wolk” die ons het zicht ontneemt wegnemen en daarmee zien wat er werkelijk aan de hand is? Als wij daartoe in staat zijn dan zullen de mooie woorden van het Evangelie van vandaag werkelijkheid voor ons gaan worden: “Daarom, vraagt niet wat ge zult eten en wat ge zult drinken, want al deze dingen jagen de volkeren in de wereld na.
Zoekt het Rijk Gods, dan zullen die dingen u erbij gegeven worden”.
Amen. Pr. Gerard Jansen

10e zondag na HDV, Toewijding,                                                      21-08-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Vandaag staat de vrouwelijke energie centraal in de liturgie. En wel heel specifiek dé grote vertegenwoordigster van deze energie: Maria. Het tweede thema van vandaag “toewijding” had niet toepasselijker gekozen kunnen worden. Als je over Maria praat kan je het niet over iets anders hebben dan toewijding. Maria en toewijding zouden synoniemen van elkaar kunnen zijn.
In de bijbel vinden we niet heel veel passages die over Maria gaan en in nog minder passages horen we wat zij daadwerkelijk gezegd zou hebben. Wel wordt beschreven dat zij aanwezig is bij heel veel bijzondere gebeurtenissen rondom Jezus.
In het slotlied zullen we haar bezingen als Moeder van het Woord. Toen Gabriël haar de boodschap kwam brengen dat zij de zoon van de Allerhoogste ter wereld zou brengen kon zij in toewijding en eenvoud van hart zeggen: mij geschiedde naar uw wil.
De woorden en gebeurtenissen rondom de geboorte bewaarde zij in de stilte en puurheid van haar hart. Ze loopt er niet mee te koop én loopt er niet voor weg.
Bij de bruiloft in Kanaän schept zij de gelegenheid voor het eerste openbare optreden van Jezus en blijft zelf op de achtergrond.
Ze is Hem nabij als hij de weg aflegt naar Golgota en waakt onder het kruis. Een moeder met smart en wijsheid, want wie kan het verdragen om een eigen kind aan het kruis te zien hangen wetende dat dit is waarvoor Hij geboren is.

Altijd weer komt zij naar voren als een krachtige vrouw. Op een heel bescheiden manier is zij als een heel sterke vrouw aanwezig. Ons openingslied beschreef dat zo mooi: Nederig machtige, tederlijk krachtige, glorievol prachtige, zacht glanzend licht. Pracht, Kracht en Macht, niet vanuit ego, maar vanuit het zacht glanzende licht stralend vanuit het hart. Haar basis is niet te vinden in de aardse dingen, haar basis is God. Zij wordt ook wel gezien als Sofia of de Wijsheid zoals zo treffend beschreven door Salomo in zijn gebed om wijsheid. Dat God haar basis is bezingt Maria zelf in het Magnificat wat we als evangelielezing lazen. Deze lofzang staat niet in het lectionarium, maar er spreekt zo’n toewijding uit dat ik het jullie vandaag niet wilde onthouden. De eerste regel is: “Hoog verheft nu mijn ziel de Heer”. Het is niet de mens Maria die God looft, maar Maria is zich bewust van haar ziel en spreekt uit wat ze op dat bewustzijnsniveau ervaart. De Naardense bijbel vertaalt het met: “Groot maakt mijn ziel de Heer”. Er is bewustzijn in haar ziel van de grootsheid van God en Maria zingt het uit. En haar geest jubelt mee: “verrukt is mijn geest om God, mijn Verlosser”. Ziel, geest en dan lichaam: “Zijn keus viel op zijn eenvoudige dienstmaagd” én het bewustzijn van wat er gebeurt is: “Wonderbaar is het wat Hij mij deed”.
Een lofzang vanuit eenvoud, ontzag en getuigend van een rotsvast vertrouwen.
Dat is wat Maria ook voor heel veel mensen betekent. Een symbool van troost, steun, hoop en overgave. Een sterke vrouw die in alle beproevingen overeind bleef, zuiver van hart bleef.

Vandaag gedenken we dat deze vrouw ten hemel werd opgenomen. Haar ziel is opgenomen, teruggegaan naar wie ze vroeger was zoals het gnostische geschrift ‘de verhandeling over de ziel’ het beschrijft: “Het is gepast dat de ziel zich vernieuwt en weer wordt wie ze vroeger was. Ze ontving het goddelijk wezen van de Vader, om weer nieuw te worden en daardoor teruggevoerd te worden naar de plaats waar ze vanaf de oorsprong was.
Dat is de opstanding uit de dood
Dat is de verlossing uit gevangenschap
Dat is het opstijgen naar de Hemel
Dat is de terugweg naar de Vader”.

Dat is ook onze weg. Onszelf bevrijden uit de knevelarij van aardse verlangens, overtuigingen en veroordelingen. Leven met Maria’s toewijding als voorbeeld. Vanuit het hart troost en steun bieden aan onze medemensen, mensen de kans en de ruimte geven om te stralen, zich te ontwikkelen in dit leven. In alle eenvoud ons overgeven: Mij geschiedde naar Uw Wil.
Graag wil ik besluiten met een zeer toepasselijk gedicht van Henriette Roland Holst dat mij aangereikt werd naar aanleiding van deze bespiegeling; het heet: De zachte krachten
Henriëtte Roland Holst
(1869-1952)
De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind – dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.
De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de groote zaligheid beginnen
die w’als onze harten aandachtig luistren
in alle teederheden ruischen hooren
als in kleine schelpen de groote zee.
Liefde is de zin van ’t leven der planeten
en mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen
’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.

Amen. Pr. José Versteeg

Bespiegeling 9e Zondag na H. Drievuldigheid                                 14 - 8 - 2022
Vertrouwen in verbinding met God heeft meerdere elementen. Geloven in jezelf en geloven in je Zelf, waarbij je Zelf met een hoofdletter schrijft. En met dat laatste idee kom je al dichter in de verbinding met God. Andere elementen zijn moed en wijsheid. Waarbij je wijsheid dan kan zien als groeiende innerlijk kennis, verbonden met een helder verstand.
Stappen zetten levert groeiende ervaring op. En eventueel aanwezige overmoed, wat misschien wel nodig is om voortgang te willen maken is verbonden aan de groeiende ervaring.

Groeiende ervaring zorgt ervoor dat je vlagen van overmoed steeds meer gaat vermijden.
Groeiende ervaring is een mengeling van wat je meemaakt, en kennis en wijsheid die je in je handelen en je leven integreert. In verbinding met God gaat ook overgave een rol spelen.

Die wijsheid kent meerdere kanten. Dat wat je leest en van anderen hoort en wat je meemaakt vormt wijsheid.

Gebruik je die wijsheid als levensinstrument, dan komen de zaden op te grond, sterven en worden verveelvoudigt, de weg naar Eeuwig Leven. Sla je de wijsheid op in je hoofd en integreer je het niet in je leven, dan krijg je een hoofd als een stoffige zolder.
Dan word je misschien wel een omgevallen boekenkast.

Geïntegreerde wijsheid in verbinding met God geeft dat je je kan overgeven aan vertrouwen.
Vertrouwen is een verfijnd stuk gereedschap. Hoe ging dat vroeger bij jou? Bij mij ging wel eens iets goed en dan vroegen mensen zich verbaasd af: “hoe doe je dat?”. Dat was in een jeugdige tijd, een fase waar je geteisterd wordt door onbegrip en afwijzing van de buitenwereld. Een prijzend woord van een ander kon je eigenlijk niet hebben. Joh wat goed, hoe doe je dat? Ik had dan een standaard antwoord: ”ach ik rotzooi maar een eind weg en dan komt het wel goed.”

Het lijkt dan of je met vertrouwen werkt, maar eigenlijk geloof je ook niet in jezelf. Dat gaat dus helemaal niet over vertrouwen. Vertrouwen kan je dus zien als een voertuig, dat ingenieus in elkaar zit, Met moed, liefde, groeiende ervaring en overgave is vertrouwen een prachtig iets.
En als ondanks dat iets verschrikkelijk mis gaat, dan is zelfreflectie een middel om te ontdekken waarom God die weg voor jou op dat moment heeft aangewezen. Dankbaarheid ontwikkelen voor de beproeving waar je in zit, poetst wellicht het tragisch gevoel van lijden weg.

Laten wij in vertrouwen ons best doen, met een ferme knipoog en liefdevolle schouwing naar jezelf, als het eens anders loopt dan je hoopte. In verbinding met God, is het gebed van vandaag dan zeer behulpzaam en toepasselijk.

“O Heer, Wiens steun en leiding altijd aanwezig is, mogen wij beseffen dat wij tot in eeuwigheid verblijven onder de bescherming van Uw liefderijke voorzienigheid, zodat wij ons steeds vervuld weten met liefde en eerbied voor Uw heilige Naam.”

+Parcival

Bespiegeling 8e Zondag na H. Drievuldigheid                                          7-8-2022
Broeders en Zusters,

In het Epistel van vandaag hebben wij gelezen uit het boek van Salomo. Toen Salomo Koning van heel Israël werd had hij feitelijk alles kunnen wensen wat hij wilde, hij kunnen kiezen voor macht en onmetelijke rijkdom. Maar hij koos voor wijsheid, een bijzondere keuze die zijn leven ten goede veranderde. In de Bijbel staat daarover geschreven: “En het was goed in de ogen van God dat Salomo dit gevraagd had”. Salomo werd de meest wijze man ter wereld er was nog nooit iemand geweest met zoveel wijsheid en er zou ook nooit meer iemand komen met zoveel wijsheid. Salomo leert ons verschillende aspecten van wijsheid die je zelf kunt toepassen in je leven. Bijvoorbeeld ontzag voor God. In Spreuken staat: “Maar alle wijsheid begint bij een diep ontzag voor God. Wie geen ontzag heeft voor God wil niets van wijsheid weten”. Samen met God kunnen we echt wijs worden.

Daarnaast wist Salomo dat hij als koning niet perfect was, hij gebruikte zijn wijsheid om mensen aan te stellen die hem konden helpen met leidinggeven, ieder in zijn eigen vakgebied. Zo waren er priesters, kanseliers, schrijvers en opzichters. Salomo besteedde veel taken uit zodat hij zich bezig kon houden met één van zijn levensdoelen: een tempel bouwen voor God. Wij kunnen dit op ons zelf betrekken en ons afvragen of ook wij in staat zijn om taken waar we minder goed in zijn over te laten aan mensen die dat wellicht beter kunnen.

Een tempel bouwen gebeurt niet een-twee-drie. Het spreekt vanzelf dat hiervoor een plan van aanpak moest komen. Eén van zijn eerste acties was om een verbond te sluiten met koning Hiram van het land Tyrus. Dat land had namelijk enorm veel houthakkers die voor aanvoer van hout konden zorgen. Salomo zou in zijn plaats zorgen voor voldoende voedsel voor het huis van Hiram. Tegenwoordig zouden we spreken van goed teamwork, waarbij iedereen op zijn gebied een steentje bedraagt en ieders talenten zo goed mogelijk worden aangewend.

Tijdens de inwijding van de tempel spreekt Salomo een gebed uit waarin hij bidt om vergeving van het volk Israël en al zijn vreemdelingen. Het maakt niet uit waar de vreemdelingen vandaan komen, als zij maar de naam van God horen, zodat alle volken van de aarde de naam van God hebben gehoord en zij weten dat Hij ook hen liefheeft. Wauw, dat was voor die tijd nogal spraakmakend en dat zou het zeker ook in onze tijd zijn om een dergelijk gebed uit te spreken. Het roept tegelijkertijd de vraag op hoe onze leiders maar ook wijzelf tegenwoordig omgaan met vreemdelingen en vluchtelingen. Hoe denken wij werkelijk over hen en wat wensen wij hen toe?
Door de intieme relatie met God en met zijn wijsheid bracht Salomo het volk Israël vrede en voorspoed. Iedereen had zijn eigen taak naar zijn eigen talenten. Er werd samengewerkt en Salomo had het beste met iedereen voor. Al die, en nog vele andere kenmerken maakten Salomo tot de meeste wijze man van het universum. Salomo kende als het ware de woorden van het collecte gebed van vandaag als geen ander:” O God, Die de Wijsheid van de wijzen en de kracht van de sterken zijt, wiens schoonheid straalt door het gehele universum!
Zowel het Epistel als het Evangelie van vandaag geven met prachtige bewoordingen aan waarom ook wij ons door de wijsheid kunnen laten inspireren. Daarom zou ik ze graag nog eens willen uitspreken.
In het Epistel staat:
“De wijsheid is beweeglijker dan alles wat beweegt, ze doordringt en doorstroomt alles met haar zuiverheid. Ze is de adem van Gods kracht, de zuivere straling van de luister van de Almachtige; niets dat onrein is kan haar binnendringen. In haar schittert het eeuwige licht, in haar wordt Gods kracht feilloos weerspiegeld en zijn goedheid afgebeeld”.

En in het Evangelie:
“Werp je bekommernis op God alleen. Word niet begerig naar goud en zilver, waar je helemaal niets aan hebt, maar bekleed jezelf met de koningsmantel der wijsheid, bekroon jezelf met kennis en zetel op de troon van waarneming. Want deze behoren jou toe en je zult ze op een ander tijdstip in de hoge sferen wederom ontvangen”.

De wijsheid is kennelijk voor eeuwig. Omdat wijsheid in onze diepste bron zetelt kunnen we die altijd gebruiken en er ten volle op vertrouwen. Het is het begin en het fundament van waarachtige vrede voor onszelf maar ook voor de wereld. Laten wij bidden voor wijsheid voor onszelf en voor onze leiders dat wij en zij erdoor geïnspireerd zullen worden bij het nemen van al onze beslissingen.

Amen. Pr. Gerard Jansen

Bespiegeling 7e Zondag na H. Drievuldigheid                                     31-07-2022
“Verliest uw hart niet aan de wereld of aan de dingen van de wereld!
Want al wat in de wereld is de hartstocht en het begeren van de ogen en de macht van het geld- het komt niet van de Vader maar van de wereld.” Dit lazen wij zojuist in de eerste lezing.
Momenteel verkeren wij in een soort van onderzoekingssfeer die al 2 weken duurt.

Zowel in de Nag Hammadi lezingen in de dinsdagavond, als de afgelopen zondag, als nu, is het “hart” onderwerp van gesprek. Afgelopen zondag(standvastig dienen) hoorden wij dat ons hart moet staan in het licht van de volmaakte dag. Dan maken wij de verbinding met God. Kortom werken aan het oplossen, transformeren van de schaduw. .
Op zondag de 31e juli is het thema Toewijding aan de Heilige Geest met als verdieping: reinheid van het hart.
Daar is ie weer. De afgelopen zondag hadden wij het over het hart dat in de schaduw verdwijnt door de aanwezigheid van “vossen, wilde dieren adders enz.”
Krachten van de “tegenstrever” worden dat genoemd. Die krachten van de tegenstrever vertalen zich in gebeurtenissen in ons leven die ons op een negatieve manier bezig houden en als een net om ons heen zitten.
Het loslaten en regelmatig wegsturen van die krachten kan in onze vieringen effectief plaatsvinden bij de absolutie na het confiteor. Dan worden die krachten getransformeerd.
Het is een beweging waar wij een leven lang mee bezig zijn.
Daarom is het goed om regelmatig onze vieringen bij te wonen.
Door deze “bevrijding” wordt de toegang tot het hart makkelijker en kunnen we de verbinding met God vinden.

Het oog viel op een documentaire over Qi Gong. Genaamd Already Free.
‘Already Free’ Documentaire – REN XUE Nederland

En een website: https://www.chi-connected.com/blogs/cultivatie-van-de-vijf-hart-kwaliteiten-wu-xin
Qi staat voor levensenergie en gong voor discipline, oefening en doorzettingsvermogen.

Qi Gong is een Chinese martiale bewegingsleer, die kort gezegd verbinding maakt met het innerlijk en hierbij kan je werken aan het vinden van het “zelf”.
In deze leer wordt aanbevolen om je “hart” te openen, op weg naar verlichting. Dit wordt “hartcultivatie” genoemd.
Het hart open je door te werken aan positieve hartkwaliteiten. Dit zijn: Vertrouwen, Openheid, Liefde, Dankbaarheid, Gongjing (respectvol, nederig,eerbiedig). Gongjing is de kwaliteit waaraan je in eerste instantie moet gaan werken.
Egocentrisme, Negativiteit, Competitiedrang, Verstoppen en Vermijden, Haat, Hebzucht, Afhankelijkheid, Kritiek en Afgunst zijn in Qi Gong de elementen die als een net om ons heen zitten en het “hart gaat alleen open als wij die elementen kwijt kunnen raken“. Het is volgens de Qi Gong de bedoeling om door het samengaan van “hart” en “geest” de verlichting te bereiken. Zou je kunnen zeggen dat “Qi” in onze kerk vertaald kan worden als “Heilige Geest”? Goed om over na te denken.

In onze kerk gebruiken wij andere termen dan in het stukje over Qi voornoemd, maar voor een belangrijk deel houden wij elkaar hetzelfde voor, althans zo lijkt het sterk. Er zijn echter een aantal woorden die in allerlei levensbeschouwelijke richtingen verschillend uitgelegd worden. Kijk maar even naar de woorden: “hart”, “geest”, “zelf” en “verlichting”. Zo komt bij Qi Gong het woord “God” niet voor. Wij roepen “God” wel aan en struikelen er tegelijkertijd over, omdat het een ontzagwekkend en zo veelomvattend fenomeen is. Misschien is het in veel richtingen een dimensie te ver, iets waar je met je huidige menselijke denken toch niet bij kan. Zou je kunnen zeggen dat “Qi” in onze kerk vertaald kan worden als “Heilige Geest”? Goed om over na te denken.

Het is dus zaak om gelijkluidende woorden in uitleg te verbinden aan de leer vanwaar zij vandaan komen. Oftewel geen appels met peren vergelijken.

Toch is het kijken naar andere leren heel belangrijk en onderzoek naar de rode draad die je in al die vormen tegen komt helpt je om de weg te vinden naar de Goddelijke wetten en Waarheid. De Nag Hammadi houdt ons voor dat die weg naar de Waarheid een weg is, waarvan we nooit moeten denken dat wij de Waarheid bereikt hebben. Er is altijd weer verdieping.

Net als mindfulness helpt de Qi Gong ook mensen verder op het pad naar volmaaktheid. “Volmaaktheid” een woord dat in VKK kringen ongeveer gelijk staat aan: eenwording met God. En die “eenwording met God”, wat dat is? Net zoveel, als ieder individu met zijn eigen menselijk denken aan kan.

Bij het thema van deze zondag, Toewijding aan de Heilige Geest door Reinheid van hart, werken wij dus in feite aan een weg naar eenwording met het allerhoogste.
Als wij het net van allerlei belemmeringen van ons kunnen afwerpen en wij spreken dat verlangen uit om de Heilige Geest in ons hart manifest te laten worden, ontstaat er een intense Liefde met een hoofdletter.

Voor ons eenvoudige “zijn” is de werkelijke uitstraling van “Liefde” in denken, voelen en handelen het enige wat telt. Desalniettemin en hele klus.
Moge God ons in deze week sterken om de verbinding naar Reinheid van hart te gaan vinden en uitdiepen.
+Parcival

Bespiegeling 6e Zondag na H. Drievuldigheid                                      24-07-2022
“Zeg daarom vanuit je hart dat jullie nu reeds de volmaakte dag zijn en dat in jullie licht woont en dat nooit dooft.”

Iets zeggen vanuit je hart. Hoe doe je dat? Kan dat alleen als je echt in verbinding bent met de Allerhoogste in jezelf? Nou, dat is nogal wat. Echt in de verbinding met de Allerhoogste. Als je in liefde perspectief denkt, kan je om te beginnen zeggen dat de Allerhoogste een enorme energiecentrale is. Als je innerlijk tot bijna volmaaktheid toe verbinding hebt, is dat waarschijnlijk een heel dikke kabel met krachtstroom.
Maar vanuit het liefde perspectief is het piepkleine elektriciteitsdraadje in het systeem ook al prachtig. Ook daarvanuit kan het licht schijnen. Wat beschreven is, is dan niet voor een select gezelschap. Ook de religieus geheel naïeve dienaar kan die verbinding hebben. Wij hoeven ons echt niet alles bewust te zijn.
Met liefde perspectief bedoel ik dat een ieder die aansluiting kan en mag hebben.

In de tweede lezing komt een mooie aanbeveling:
“Luister ziel naar mijn advies: word geen nest van vossen en slagen, noch van hol voor draken en adders, geen woonplaats voor leeuwen, of een wijkplaats voor basilisken. (Een basilisk is een fabelachtig drakentype.)
Wanneer jou dit overkomt, ziel, wat doe je dan?”

In ons dagelijks leven wordt het ware licht in ons getemperd door allerlei invloeden, die aan ons gaan kleven. Nare dingen van kleine aard, kunnen door ons emotielichaam uitvergroot worden tot demonen, monsters, draken enz. Laatste staan wat er gebeurt bij nare dingen van grote aard.

Als we de eerste regel: “Zeg nu reeds dat je de volmaakte dag bent en dat het licht in je woont” goed in de oren geknoopt hebben, is het dus de kunst om in het Goddelijke Licht te blijven staan. De “volle dag” zou je kunnen zeggen. Maar door de alles wat we meemaken, gaat het licht verzwakken en gaat het schemeren en soms wordt het zelfs nacht. Nou, dan komen die wilde dieren wel. Die laten zich een smakelijk hapje, wat “emotielichaam” heet, niet ontzeggen.

Als het allemaal teveel wordt, worden we onrustig, of zelfs ziek.
Een prachtig hulpmiddel vinden wij in onze eigen liturgie. Ik zal daar in de Reflectie nader op ingaan. In de komende tijd gaan we meer aandacht besteden aan het beleven van de kerkelijke ritualen en wat je er mee kan doen.

Éen stukje wil ik je niet onthouden. In onze Heilige Eucharistie zeggen wij heel kort na het begin het Confiteor. Dit is het moment om alle zorgen, ellende, zonde, traumatische ervaringen, als het waren aan te bieden om dit te laten transformeren in positieve energie en om het achter je te laten.
Je kunt elke keer voordat je naar de mis gaat, voor je zelf een verzameling van aspecten maken, of te wel. Stop al die wilde dieren maar bij elkaar in een mand en biedt die mand na het zeggen van het confiteor aan. Je doet er afstand van. Alles wat er aan je kleeft.
Na het Confiteor houdt de priester een moment van stilte en bezinning en daarna volgt de Absolutie. De vergeving van de “zonden” of hoe je dat ook wilt noemen. In feite, als je dat confiteor bewust mee doet en daarna de absolutie ontvangt, kunnen wij daadwerkelijk het licht helderder laten branden. Wij ontvangen dan namelijk extra kracht om sterker te zijn om te voorkomen dat wij weer van alles aan ons laten kleven,.
Gezuiverd ga je je in de loop van de Mis voorbereiden op de Consecratie en de Heilige Communie.

Als wij een standvastige dienaar willen zijn, is het bewust deelnemen aan het Confiteor en de Absolutie een krachtig element. Het Confiteor vinden wij ook terug in eigenlijk alle vieringen en in het bijzonder in de biecht (die soms op verzoek afgenomen wordt) en het Sacrament van heling. Vergeven is zuiveren. Regelmatig zuiveren is heel belangrijk en het is goed als dat op een regelmatige basis gebeurd.

Zo mogen wij het licht van de volmaakte dag gaan aanschouwen in verbinding met God.
+Parcival

Bespiegeling 5e Zondag na H. Drievuldigheid 17-07-2022
Als je de eerste lezing leest, dan zou je kunnen concluderen dat wij ons moeten losmaken van het lichamelijke. In de oude lezingen spreekt men van “je losmaken van het vlees”. Lichamelijk, vlees, materie. Je zou kunnen zeggen het zoveel mogelijk beperken van dat wat onze begeerten en lagere driften betreft. Is dat een handreiking naar het hogere? Naar de geest? Een handreiking naar God?
Misschien is het wel zo dat er ergens onderweg van het vlees naar de geest een omslagpunt is. Het punt waar wij God, en God óns de hand reikt. Op zo’n moment begint het licht op de Goddelijke wetten werkelijkheid te worden.

Tja, en als men zich als zodanig gaat gedragen, worden er tegenkrachten actief. Als je niet meer leeft conform de grootste gemene deler, kan die deler heel groot en gemeen worden.
Je wordt als individu dan object van discriminatie, spot, mogelijk jaloezie, minachting.
Men kan je mishandelen, vervolgen. Er kan zelfs strijd uit ontstaan. Waar is dan de vrede?
Maar als je bewust bezig bent om die handreiking met God tot stand te brengen, kom je in contact met die innerlijke Vrede, met een hoofdletter.
En die verbinding is een heel krachtig element. In die verbinding volg je de weg die Hij voor jóu heeft aangewezen. Leuk he? Daar ga je helemaal zelf over. Dan raakt geen kwaal je aan en dan voel je je gezegend.
En in die zegening ontstaat er een groot stuk bewustwording. Dat is een groeiproces in de geest.

In mijn vroege pubertijd , is er een tijd geweest dat mijn ouders niet meer in de kerk kwamen. Er was wel religieus besef, maar door allerlei omstandigheden was er kennelijk een grote boosheid.
Ik herinner mij dat oom Anton op bezoek kwam, helemaal uit Beilen. Een in en in gelovig man. Mijn moeder gaf hem een kop soep en voordat hij begon te eten vouwde hij zijn handen en bad. Toen oom Anton vertrokken was, ontplofte mijn vader. De houding van oom Anton triggerde hem en bracht hem terug in de sfeer van hel en verdoemenis, waar mijn vader in opgegroeid was en waar hij afstand van genomen had.
Bidden voor een kopje soep. Wat overdreven !.
Op het moment dat oom Anton juist op weg was naar een meer geestelijk aspect, zakte mijn vader weg in het normale dagelijkse, in de materie, de minachting en de boosheid.
Tja, dan ontstaat er frictie. Gelukkig ontplofte mijn vader pas toen oom Anton weg was.

Als ik in mijn gevoel terug ga, oom Anton aanschouwend, ervoer ik juist zegening en vrede.
Ik was het als jonge puber, uiteraard niet met mijn vader eens.( Later werd hij veel milder en genuanceerder.)

Dan kom je op het punt van de Nag Hammadi “Let erop dat jullie niemand misleiden door te zeggen: “Zo is het”, want de Zoon des mensen woont in jullie binnenste.
Volg die Zoon. Die Hem zoeken, zullen Hem vinden.”

Het beeld van de “minachter” kan heel stellig en intimiderend overgebracht worden. In het beeld van mijn vader was oom Anton slachtoffer van angst en dwang.
“Als je niet bidt, ga je naar de hel”. De dwang van zijn vroegere kerk speelde mijn vader parten.
En hij durfde te stellen dat zijn beeld het juiste was. “zo is het”.
Maar ik zag in oom Anton een man die gewoon dankbaar was dat hij een kop soep mocht ontvangen. En in die dankbaarheid voelde hij een verbinding met God.

De boodschap van dit verhaal is, dat als wij in ons diepste innerlijk de aanraking met God voelen, wij ons automatisch buiten de grootste gemene deler plaatsen. Onderzoek alles en behoudt het goede.

Als iemand zo duidelijk “zo is het” uitdraagt, is het per definitie een alarmbel voor de ander. Wat is het belang, de angst, de onzekerheid van de boodschapper? Als je ingaat op die elementen, wordt het tijd om in je eigen innerlijk te duiken.
Leuk dat er gezegd wordt “zo is het”, en fijn dat je, als je zelf in de geest gaat in de verbinding, het een en ander er toch anders uitziet. En dat volgende, heb je kans dat je al uit de maat loopt. De kennelijke macht van de ander ontkrachtende. Ineens moet ik denken aan Johannes de Doper.
Uiteindelijk ging zijn hoofd eraf. Volgens mij was de consequentie dat het loslaten van het intellect (je hoofd eraf), dat hij onbelemmerd de verbinding met God kon krijgen. Hij was anders. Iemand waar vanuit de grootste gemene deler gezien “iets mee was”. Hij volgde zijn innerlijk en werd gezegend.

De bezoekers van onze kerk zijn ook mensen die op zoek zijn naar die identiteit waarbij je per definitie niet helemaal hoort bij de grootste gemene deler.
Een club van mensen waar “iets mee is”. Mensen die, vooral al pogend een beter mens te zijn, bij ons een veilig plekje vinden, op zoek naar die Handreiking. Wat een zegen dat wij dat elkaar toestaan.
Kom maar eens naar de Nag Hammadi-avonden. Zelden hoor je van één van de deelnemers zeggen: ”zo is het”. Ik wens je veel Vrede en Geluk in onze kleine kerkgemeenschap.                  +Parcival

Bespiegeling 4e Zondag na H. Drievuldigheid 10-07-2022
Broeders en Zusters,

Zoals we weten, leven wij als mensen op aarde om de evolutie te vervolmaken, om het Koninkrijk van God op aarde te realiseren. Evolutie draait om eenwording met het Goddelijke. De essentie van evolutie is unificatie en het beginsel van unificatie op het aardse plan van manifestatie is Liefde. Evolutie beoogt om alle dingen één te maken, en er is geen kracht groter en sterker dan de Liefde om dat te verwezenlijken. God is één. Liefde maakt één, daarom kunnen we in waarheid zeggen: “God is Liefde”.
Wie Liefde uitdrukt, brengt de Geest die één is tot manifestatie. Afgescheiden zijn is feitelijk als dood zijn; als wij niet meer in staat zijn om lief te hebben sterven we feitelijk. Daarom spoort Jezus ons zo aan om vooral lief te hebben en om voor het leven te kiezen. Het Epistel van vandaag zegt het ook zo mooi:

”Niemand kan geven zonder Liefde”. De Liefde eigent zich niets toe, waarom zou ze ook, alles is al van haar. Zij zegt niet ”dit is van mij” of “dat is van mij” maar ”het is van jou”. De Liefde maakt dat we kunnen groeien. Het Evangelie van Johannes laat Jezus zeggen: “dit is mijn gebod, dat ge elkaar liefhebt, zoals Ik u heb liefgehad gehad.

Vaak vragen we ons af hoe het mogelijk is om iedereen lief te hebben, we hebben immers allemaal gevoelens en het is mogelijk dat wij totaal geen gevoelens van Liefde voor iemand kunnen opbrengen. Paulus heeft in Korintiërs uitgelegd wat Goddelijke is. “De liefde is geduldig, zij is vriendelijk, de liefde is niet jaloers, de liefde pronkt niet, zij doet niet gewichtig, zij handelt niet ongepast, zij zoekt niet haar eigen belang, zij wordt niet verbitterd, zij denkt geen kwaad…” Er wordt hier totaal niet over gevoelens gesproken, die worden juist terzijde geschoven.

“Als je vriendelijk bent tegen mensen, en goed voor ze bent, niet jaloers op ze bent en ze niet tot aanstoot bent, dan hou je van ze, en het maakt niet uit wat je gevoelens je vertellen. Dan ben je volledig gehoorzaam aan Jezus’ gebod.”

Dit geeft ons het fundamentele inzicht om ongeacht wat je gevoelens ook zijn, elke persoon te kunnen liefhebben op dezelfde manier als Jezus deed. Tot slot nog een zin van Paulus over de Liefde, omdat m.n. hij er zo veel en zo mooi over heeft geschreven, en deze zin wellicht de essentie van hetgeen Jezus bedoelt uitdrukt:

“Zij bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen. De liefde vergaat nooit.”
Amen. Pr. Gerard Jansen

Bespiegeling 3e Zondag na H. Drievuldigheid                                     3-07-2022
Broeders en Zusters,

Als wij in staat zijn om onze blik te verruimen dan kunnen we beseffen dat er een natuurrijk mogelijk is dat hoger in evolutie staat dan het mensenrijk, eigenlijk op dezelfde wijze waarop het mensenrijk hoger staat dat het dierenrijk en het dierenrijk hoger staat dan het plantenrijk. Als we die gedachte volgen dan is het heel logisch dat er tussen de mens en God nog een eindeloze hiërarchie bestaat van geestelijke wezens die verder zijn gevorderd dan de mens en die feitelijk dichter bij God staan. Immers de mens is in zijn huidige staat nog lang niet volmaakt, hij heeft nog een lange weg te gaan. En als deze hogere wezens niet zouden bestaan zou er dan niet een enorme leegte bestaan tussen God en mens? Zuiver wetenschappelijk gezien kan het bestaan van Engelen uiteraard niet worden aangetoond. We kunnen ze immers niet met onze zintuigen waarnemen, ze kunnen derhalve niet worden gemeten of worden gedefinieerd volgens wetenschappelijke criteria. Onze voorgangers in de VKK, Leadbeater en Hodson hebben helderziend de Engelen tot in detail beschreven. Met name hun aanwezigheid tijdens de H. Mis is en overige diensten. Velen van ons ervaren eveneens hun aanwezigheid in de kerk.

Het bestaan van Engelen wordt al duizenden jaren in Heilige geschriften beschreven. Sumeriers, Mesopotamiërs en de oude Egyptenaren beeldden al wezens met vleugels af. In het oude testament komen ze o.a. voor in Genesis, Richteren, Galaten, Elia. Ezechiël en Zacharia. Ook in het Nieuwe Testament komen ze veelvuldig voor, het bekendste verhaal is wellicht het bezoek van Gabriel aan Maria waarin hij de geboorte van Jezus aankondigt. Bovendien is überhaupt veelvuldig sprake van bezoeken van Engelen aan mensen, tijdens deze bezoeken wordt altijd gezegd dat zij door God zijn gezonden om een boodschap te brengen of om een genezing te laten plaatsvinden.

Als we in de VKK een H. Mis opdragen, wordt tijdens de Asperges gebeden tot onze Heilige Vader om Zijn heilige engel te zenden. Na de 2e wieroking bidden wij: “laat Uw Heilige Engelen ons omringen”. Na de consecratie bidden wij: “En wij bidden U, dat Gij door Uw Heilige Engel onze offerande wilt doen brengen naar Uw altaar”. En In de dienst van heling bidden wij om de genezende Engel en bidden wij om bijstand van de aartsengel Raphael.

In de tweede lezing van vandaag over de Oorsprong van de Wereld komen de 72 engelen voor. Deze staan voor alle legers van gedachten, krachten en activiteiten van het gehele universum, de macrokosmos, maar ook die in de mens aanwezig zijn, de microkosmos. De Kabbala leert dat uit de Grote Naam van God 72 zogenaamde “ademtochten” emaneren. Deze heilige ademtochten bestieren en activeren het leven van alle schepselen.

In het Evangelie van Lucas wordt Zacharias door het lot aangewezen om in de tempel het wierookoffer op te dragen. Tijdens dit offer verschijnt een Engel des Heren aan de rechterzijde van het Wierookaltaar. Het is de aartsengel Gabriel. Gabriel verkondigt bij Zacharias de geboorte aan van Johannes de Doper, zijn vrouw Elisabeth geeft geboorte aan hem. Dit ondanks het feit dat beiden oud waren en Elisabeth volgens zeggen onvruchtbaar zou zijn. Wat betekent dit? Wellicht de boodschap dat niets onmogelijk is als men rechtschapen is en volkomen vertrouwt op God en de werken van de Engelen.

Engelen zijn boodschappers en arbeiders van God. Indien de mens zich spiritueel ontwikkeld dan kan hij de aandacht trekken van Engelen. Het is uiteindelijk mogelijk dat mensen en Engelen volkomen samenwerken, het doel van deze samenwerking is de vervolmaking van de schepping.

De grote kunstenaar Michelangelo zei: Ik zag een Engel in het marmer en beeldhouwde tot hij vrij was. Wij kunnen deze metafoor op onszelf betrekken, ook wij kunnen zoals een beeldhouwer net zolang aan onszelf werken totdat we zijn geworden tot wie we werkelijk zijn. Dan zijn we gereed om de hulp van de Engelen te ontvangen om vervolgens de werken van God in deze wereld tot een goed einde te brengen.
Amen. Pr. Gerard Jansen

Bespiegeling 2e Zondag na H. Drievuldigheid                                             26-06-2022
Afgelopen Woensdag 22 juni was het feest van de Heilige Albanus, de schutspatroon van onze kerk over de hele wereld. Ter gelegenheid hiervan, ontvangt iedere aanwezige een rode roos. Albanus staat symbool voor religieuze vrijheid. Albanus stierf in 209 in Engeland. Hij was een universeel denker en vond dat iedereen recht moest hebben om zijn eigen Godsbeleving en religie te hebben. In de Romeinse tijd verborg hij andersdenkenden en daarom werd hij ter dood gebracht. Het recht hebben op- en het uitoefenen van een eigen Godsbeleving en respect voor de religieuze uiting van andersdenkenden is in de Vrij Katholieke belevingswereld erg belangrijk. Vandaar dat de aansluiting met de H. Albanus gevoeld wordt. Het symbool van Albanus is de rode roos. Deze wordt tijdens de H. Eucharistie uitgereikt.

De rode roos is ook het symbool van de goddelijke intelligentie die door de peroonlijkheid heen straalt. Die goddelijke intelligentie vindt haar uitdrukking in het volmaakte “medegevoel” of “compassie”.
Het verbindt ons automatisch met de ander en dat in de sfeer van de ander begrijpen door liefde.

Albanus stelde de ander boven zichzelf. Hij is hierdoor Heilig verklaard. We hebben twee soorten heiligen.

De heiligen die heilig verklaard zijn door mensen en de heiligen die niet heilig verklaard zijn, maar die uiteindelijk “heel” geworden zijn door het doorleven van vele incarnaties.
De mensen die door mensen heilig verklaard zijn, zijn als voorbeelden voor ons.

Wij spreken in onze taal altijd over het “offer”: dat je brengt en uiteindelijk heeft Jezus zich ook geofferd. Hij is tegen weerwil van alles het pad van de volmaaktheid opgegaan en dan moet je regelmatig doen of laten wat een ander liever links laat liggen.

Toch dekt ook het Nederlandse woord “offer” de lading niet. Het komt zwaarmoedig over. Het Engelse woord is “sacrifice”, het Franse woord “sacrifier”. En “sacre” of “sacred” betekent weer heilig. Als wij dan het evangelie lezen dan kom je dichter tot God door het offer, of is het soms door jezelf heilig of “heel” te maken. En “heel” word je dan als je een instelling krijgt van “niet mijn wil geschiedde, maar de Uwe”.

Deze zondag heeft ook als thema God als Licht.
Het gebed geeft precies aan hoe wij die innerlijke roos kunnen laten groeien:
O Vader van Licht, in Wie totaal geen duisternis is, moge onze harten zó door de heerlijkheid van Uw liefde worden verlicht, dat wij als lichtende bakens zijn in de stormachtige zee van het leven.
En dat vermoeide en door stormen voortgedreven zielen door ons geholpen mogen worden de haven te vinden waar rust hen wacht in het eeuwig stralende licht van Uw heilige tegenwoordigheid.

Is het je wel eens opgevallen dat heel veel van onze gebeden gericht zijn op het ondersteunen van de ander? Dat geeft eigenlijk al aan dat onze kerk een kerk van dienen is. Een kerk van werkers. Een kerk waar je door het doorleven van de ceremoniën kracht en inzicht vindt om inderdaad een lichtend baken te zijn.
En wat een vreugde is het dan om met zijn allen hiermee bezig te zijn en dit te mogen doen. Pure genade. Amen +Parcival

Bespiegeling Pinksteren                                                                          5-06-2022
Broeders en Zusters,
In het Evangelie van Johannes staat de zin: “Ik zal de Vader vragen jullie een andere helper te geven, die voor altijd met jullie zal zijn, de Geest van waarheid”.

Dat vraagt ook de apostel Petrus toen hij de andere leerlingen bij zich riep en met hen bad “Onze heer Jezus Christus waarborg voor onze rust, schenk ons een geest van inzicht opdat ook wij wonderen mogen verrichten. Toen werden Petrus en de apostelen ziende en werden ze vervuld van de Heilige Geest en ieder van hen verrichtte genezingen.

De vervulling van de Heilige Geest, wat is dat en waarom zou dat ook voor ons nog belangrijk kunnen zijn?
Jezus heeft vlak voor Zijn Hemelvaart Zijn leerlingen opgedragen om naar Jeruzalem te gaan en daar de verdere gebeurtenissen af te wachten.
Letterlijk zegt Hij: “Verwacht daar de vervulling van de belofte van de Vader, die gij van mij vernomen hebt. Want Johannes doopte met water, gij echter zult met de Heilige Geest gedoopt worden niet lang na deze dagen.
Als zij in Jeruzalem samen zijn, klinkt in het huis een geluid alsof er een machtige wind waait, alle ruimten worden ermee vervuld. Er verschenen boven in de zaal vlammen als vurige tongen. Dezer komen naar beneden, verdelen zich oven de hoofden van de aanwezigen en dalen op ieder van hen neer.

De Bijbel zegt dan: “En zij werden allen van de Heilige Geest vervuld en begonnen te spreken in andere talen zoals de Geest het hun gaf zich te uiten”.

Wat kunnen wij hier zien gebeuren? Een groep mensen is zoals de bijbel zegt eendrachtelijk bijeen. Eendrachtelijk betekent één in het dragen van elkaar en elkaars verdriet. De ziel van de een leeft als het ware in de ziel van de ander en voelt daarin mee. Zij zijn zeer sterk op elkaar betrokken, bidden samen en voelen zich door alles wat er gebeurd is zeer nauw met elkaar verbonden. Door deze diepe en innige verbintenis treedt als vanzelf een kosmische wet in vervulling, die van God in Zijn werkzame kracht. De werking van de Heilige Geest, de arm en het zwaard van God in de wereld.

De apostelen moesten het ineens zonder Jezus doen en waren in de war en verweesd. Totdat de Heilige Geest hen letterlijk vervulde en er een geest van nieuwe creativiteit ontstond, die hen letterlijk een nieuwe taal deed spreken, en taal die iedereen verstond en waar iedereen bij aan kan haken. Niet een taal van politici en bestuurders, niet die taal van uitsluiting, maar een diep verbindende taal van een nieuwe gemeenschap die over grenzen heen gaat.

De leerlingen zitten nu allemaal vol met bruisende ideeën en zijn overtuigd dat het mogelijk is om samen een nieuwe en betere wereld te maken. De Vader heeft hun een helper gezonden!

Zonder de Heilige Geest verdort de schepping, verkilt de liefde en dooft het geloof langzaam uit. God heeft de schepping niet aan zijn lot overgelaten. Hij onderhoudt en vernieuwt de levenloze natuur, de planten, de dieren en de mens door Zijn Geest. Zo is Hij actief en creatief betrokken op en verbonden met Zijn schepping. Hij geeft inzicht en wijsheid aan mensen. Hij geeft talent om te musiceren, te dichten, te beeldhouwen en te schilderen. Hij zorgt voor levensheiliging, Hij transformeert ons van binnenuit en geeft ons geestelijke gaven.

De Heilige Geest zal nooit ophouden om ons steeds opnieuw creatieve ideeën aan te reiken. Ideeën die ons in staat zullen stellen om aan een betere wereld te werken. Hoe meer wij de Geest ervaren, hoe meer wij ervan doordrongen raken dat alles met alles is verbonden .
Broeders en Zusters.

Vandaag is het Pinksteren, het grote Feest van de Heilige Geest. Vandaag vieren we dat het de Heilige Geest is die God in de wereld werkzaam laat zijn. Wij zijn in God en God is in ons en de kracht die ons één maakt is de Heilige Geest

Amen.  Diaken Gerard Jansen

Bespiegeling Hemelvaart                                                                        26-05-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Afgelopen zondag hebben we het gehad over plaatsen van rust, van heiligheid. En hoe die te bereiken. Vandaag hebben we het over DE plaats van rust en heiligheid. De plaats die voorbij gaat aan het bruidsvertrek. Geen vorm, geen identiteit, geen “ik” meer.
Eenheid met Al wat er is, en als alles één is, ís er geen identiteit meer, alleen een potentie van vorm door uitkristalliseren van energie. Ons begin en eindpunt. Zoals de proloog het zei: Er was ruimte; in het ENE ontstond de WIL tot Scheppen, waarna de Ruimte zich beperkte tot VORM.
En Valentinus schrijft aan Rheginus dat je de weg daarnaartoe niet moet zoeken in kennis en antwoorden, maar in geloof. Valentinus bedoelt hier niet het zelfonderzoek. We hoorden vorige week al dat Jezus zelf gezegd heeft: Gezegend de mens die de sleutel tot deze kennis heeft gevonden en de strijd met zichzelf is aangegaan. Jezelf leren kennen en accepteren is een voorwaarde voor de verlossing van de aardse gebondenheid. Valentinus bedoelde hier kennis verzamelen over Gods plan, denken te weten wat er gaande is. Daarvan zegt Valentinus dat het een kwestie van geloof is. Geloof in de liefde van God en in de dragende kracht door de Heilige Geest. Wie niet geloofd kan niet worden overtuigd. Geloof gebeurt met het hart en niet met het verstand.

En net als zondag horen we hier dat onze harten moeten opengaan, luisteren naar de hymnen uit de hemel. Niet dirigeren vanuit onze aardse kant wat we willen horen, geen selectief luisteren of een denken dingen al te kennen en te begrijpen, maar luisteren en vol ontzag, nederig beseffen hoe het is, wie wij ten diepste zijn. Ontkleden en aankleden met andere energie, de energie van de oneindige Liefde. En daarmee volgen wij de weg van Christus, we staan op uit onze aardse beslommeringen en willen, zoals het offertorium lied straks zo prachtig omschrijft, in ons leven de schoonheid van Gods vrede tot uitdrukking brengen. De stille zachte stem van kalmte ademt door de hitte van ons verlangen en brengt koelte en balsem. Drievoudig gezegend zijn wij omdat wij door de Zoon zijn aangekondigd nog voor wij er waren. Wij kunnen kanalen zijn voor Gods Liefde op deze aarde.

In de tweede lezing hoorden we Christus zeggen: want vandaag moet ik mijn plaats innemen aan de rechterhand van de Vader. Wat betekent eigenlijk die rechterhand van de Vader?
In Jesaja 41:10 lezen we: “Wees niet bevreesd, want Ik ben met u, wees niet verschrikt, want Ik ben uw God. Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn rechterhand die gerechtigheid werkt.” Een duidelijk tekst die laat zien wat God met Zijn rechterhand doet. Hij wekt er gerechtigheid mee en Hij ondersteunt de mens.
En ook in Psalm 118:15-17 gaat het over de rechterhand van God: “De rechterhand van de Heere doet krachtige daden, de rechterhand van de Heere is hoogverheven, de rechterhand van de Heere doet krachtige daden. Ik zal niet sterven maar leven.”
Als je aan de rechterhand van God zit zal je niet sterven, maar léven.

De Hemelvaart van Christus is de totale losmaking van alle aardse zichtbaarheid. Tot nu toe verscheen Christus nog steeds aan de leerlingen en vanaf nu niet meer. De leerlingen krijgen de opdracht om te wachten op toerusting door de H. Geest. En dan verwijderd Christus zich van hen en wordt ten hemel opgenomen. En de leerlingen aanbaden hem en keerden met grote blijdschap naar Jeruzalem terug, Zij hielden zich op in de tempel en verheerlijkten God, zo zegt het Lucas evangelie (lc 24: 49-53)
Stilte, leegte en aanbidding. Daarom begonnen we vandaag met de proloog vanuit stilte en gaan we straks eindigen met de epiloog en gaan we weer terug naar de stilte. We begonnen in stilte, leegte, waarna alles ontstaat en na vergroting van bewustzijn gaat alles weer op in de leegte.

Wij zijn ooit ontstaan, dat is logisch anders waren we nu niet hier en onze taak is het bewustzijn te vergroten voor onszelf om daarmee onze medemens te kunnen dienen en elkaar verder te helpen op deze weg naar onze eigen hemelvaart, het bruidsvertrek en het opgaan in de stilte van het Al-Ene. Wat Jezus op de wereld bracht kan alleen voortleven als de leerlingen, en dus ook wij, handen en voeten geven aan de boodschap. Als wij die boodschap van Liefde geloven en voor- en doorleven. In feite worden wij op deze Hemelvaartsdag geroepen als leerlingen om de bevrijdende blijde boodschap van Liefde uit dragen in de wereld. En wij mogen verwachten dat wij over 10 dagen, met Pinksteren gesterkt worden hierin door de Heilige Geest.
Laten we onze harten openen, God eer brengen en ons klaarmaken de komende 10 dagen om met Pinksteren de volheid van de Heilige Geest te ontvangen.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 5e zondag na Pasen                                                              22-05-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Tussen de Domkerk en het academiegebouw van de universiteit van Utrecht ligt een kruidentuin.
Het is een stille plek. Midden in het roerige centrum van Utrecht met om de hoek hét uitgaansstraatje voor vooral studenten vol gezellige kroegjes is er een plek van rust. Ik ging er in mijn studententijd graag heen en kwam er tot rust. Ons kapelletje in Naarden op dat heerlijke landgoed is ook zo’n stille plek. Zodra ik de kapel binnenkom is het fileleed en de ergernissen over wegpiraten verdwenen en wordt ik rustiger. Herken je dat? Dat er plekken zijn waar je tot rust, tot jezelf kan komen? Een mooi stuk natuur kan ook die rust geven. Misschien is het je eigen huis wel. Er valt een last van je schouders, je gezicht ontspant tot een glimlach.
Heel fijn natuurlijk dat die plekken er zijn, echter dit betekent ook, dat als we die plekken zo ervaren, er andere plekken zijn waar we die rust niet kunnen ervaren. Plekken waar ons eigen egootje met ons op de loop gaat, onze overtuigingen en emoties spelen dan de hoofdrol.
En dan vragen de leerlingen in de eerste lezing: ”wat kunnen wij doen om zeker te zijn dat ons werk volmaakt zal zijn”? En de Heer antwoordt:” wees voorbereid in het aangezicht van alles”.
Wees voorbereid in het aangezicht van alles, oftewel: wees voorbereid onder alle omstandigheden. Of nog anders gezegd: Laat je voorbereiding, je afstemming niet afhangen van de situatie waar je je in bevindt. Daar zou je een hele leuke praktische oefening van kunnen maken: Eens een week of misschien zelfs maar een dag proberen om alles wat er op je pad komt met een glimlach te aanvaarden. En dan niet een opgeschilderde grimas, maar een glimlach vanuit het hart. Want zegt de lezing: “gezegend is de mens die de kennis gevonden heeft en de strijd met zichzelf is aangegaan”. Gezegend zijn wij als wij onszelf willen onderzoeken, de strijd aan willen gaan met onze overtuigingen, onze gehechtheden en gewoontes. Niet om onszelf te verwerpen of te doden, maar onszelf te aanvaarden in wie wij zijn.
Na de doop is dit de verlossing, het tweede vertrek in de tempel, het Heilige van het Heilige. En als de verlossing volmaakt is kunnen we met Christus opstaan en het bruidsvertrek binnengaan, het Heilige der Heilige. De eerste lezing beschrijft dat prachtig in de laatste zin: “Hij doodde niet, noch werd hij gedood, maar kwam zegevierend tevoorschijn.”
In de zin die volgt op deze laatste zin in het boek van het Gesprek met de verlosser vraagt een leerling: “Vertel me Heer, wat is het begin van de weg”? Hoe starten wij op deze weg? En het antwoord is heel duidelijk: “De Heer antwoordde: Liefde en Goedheid”. Niets meer (én niets minder) hebben wij nodig om te beginnen dan Liefde en Goedheid.
De basis voor de Liefde en de goedheid zit in ons geloof. Het geloof in de Liefde van God. De Liefde die zichtbaar is gemaakt op deze aarde in Christus. Jezus Christus heeft ons laten zien hoe wij kunnen uitstijgen boven onze eigen beslommeringen. Hoe wij als mens op deze aarde, in onze menselijke gedaante verlossing kunnen vinden en het bruidsvertrek binnen kunnen gaan.
Van harte geloven en niet het ongeloof. Dat is wat Jezus de leerlingen verweet toen hij aan de elf verscheen. Onze lezing gebruikt de zin: Hij maakte hun een verwijt van hun hardnekkig ongeloof. Toen ik de statenbijbel er bij pakte kreeg ik de zin: Hij verweet hun hunne ongeloovigheid en hardigheid des harten. Het was niet alleen het ongeloof dat de leerlingen verweten werd, maar ook het verharden, het verstarren van hun harten. Zij zaten vast in het verdriet en de angst. Dan is er geen ruimte meer voor die glimlach die van binnenuit komt.
Het is een mooie opdracht voor deze week: met een hart vol liefde en een glimlach op de lippen het leven aanvaarden zoals het komt.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 4e zondag na Pasen                                                             15-05-2022
Dierbare Zusters en Broeders in Christus,

Vandaag de vierde zondag van Pasen. Én de zondag van de oosterse kerken én de zondag dat Titus Brandsma Heilig wordt verklaard. Het Paasfeest is voor veel mensen al weer een maand geleden, verleden tijd, de aandacht is weer vooruit gericht, misschien al richting de zomervakantie.
En wij vieren nog steeds Pasen. De tijd na Pasen is net zo lang als de quadragesima, namelijk 40 dagen. 40 dagen bereiden wij ons voor op het Paasfeest en 40 dagen lang nemen wij de tijd om de indrukwekkende gebeurtenis in te laten dalen. Volgens de bijbel is Christus gedurende die 40 dagen regelmatig aan zijn leerlingen verschenen. Pas op Hemelvaartsdag, als de verrezen Christus ten hemel vaart, wordt de paastijd afgesloten en de paaskaars gedoofd.

In beide lezingen van vandaag wordt gesproken over sacramenten: doop, zalving, eucharistie, verlossing en bruidsvertrek. En er wordt gesproken over drie plekken van bewustzijn: het heilige, het heilige van het heilige en het heilige der heilige.
Het leuke van al een aantal jaar meedraaien in het maken van bespiegelingen en elk jaar de lezingen weer bestuderen en jezelf afvragen waar nu over te spreken is, dat je ook inderdaad elk jaar de lezingen bestudeert en er elk jaar toch weer iets anders uitpikt en ergens anders de nadruk op komt te liggen.

Wat me deze keer opviel aan de eerste lezing was dat het “Heilige” gebouw van de doop in het westen staat, Het Heilige van het Heilige gebouw van de verlossing in het zuiden en het Heilige der Heilige, het gebouw van het bruidsvertrek, in het oosten. En de beschrijving geeft aan dat we via de doop en de verlossing uiteindelijk het bruidsvertrek binnen kunnen gaan. Van west naar zuid naar oost. Dat is linksom, tegen de klok in. Volgens deze plattegrond lopen we de weg tegen de klok in naar hereniging. En dat staat haaks op wat veel wordt gedacht en gepraktiseerd: namelijk dat zuivering, iets afzonderen van de buitenwereld en zelfs het draaien van chakra’s altijd moet gaan met een rechts omgaande beweging, met de klok mee. Ook aan het altaar gebruiken wij vaak de rechts omgaande beweging bijvoorbeeld bij het afzonderen van de kelk en bij het zegenen van voorwerpen, maar bij het wieroken van het altaar gebruiken we ook beide draaiingen. Het zette mij aan tot nadenken. Zoek ik er teveel achter? Heeft dit een betekenis? En zo ja wat dan? Ik praat er graag over na tijdens de koffie straks.
Twee weken geleden had ik het al over de 3 delen van de tempel: de voorhof,
Het heilige; volgens Filippus de doop: Dit is de eerste fase van ons bewustzijn, waar iemand zijn misstappen inziet, berouw toont, zichzelf in liefde accepteert en genade vind. Waar de doop met water ons schoonwast en voorbereidt op de hereniging met God. Het is ook de eerste stap in onze eigen viering: de besprenkeling met wijwater aan het begin van elke viering.
Het tweede vertrek is Het heilige van het heilige, volgens Filippus de Verlossing. Het is de verlossing door de zalving door de Heilige Geest: In het Oude Testament was de 'zalving door de Heilige Geest' de belangrijkste voorwaarde om God te dienen - ongeacht of je een profeet, een priester of een koning was. Geen menselijke kwalificatie zou een vervanging voor deze aanraking door de Geest kunnen zijn. Ook Jezus trad niet naar buiten in Zijn openbare leven zonder eerst de Heilige Geest te hebben ontvangen. Het heilige van het heilige symboliseert ons innerlijk. Hier gaat het om de tweede fase van ons bewustzijn: de doop in de Heilige Geest. We mogen beseffen dat het Licht van God altijd in ons schijnt en dat wij de medemens kunnen dienen vanuit de stimulerende kracht van de Heilige Geest.
Het derde vertrek is Het Heilige der Heilige en volgens Filippus is dit het bruidsvertrek, de hereniging. In de tempel was het heilige der heilige de woonplaats van de glorie van God. Het Heilige der Heilige was afgescheiden van het tweede vertrek door een voorhang en mocht slechts één keer per jaar bezocht worden door de hogepriester.
Het was in het Heilige der Heiligen altijd heel donker. Maar als het voorhangsel scheurt wordt het licht. Als dit gordijn scheurt wordt de toegang tot de glorie van God ontsloten. Door het offer van Jezus Christus werd het Heilige der Heiligen voor de mens toegankelijk en kan iedereen Gods glorie naderen.
Tijdens de voorbereiding stuitte ik op een lezing gegeven door Titus Brandsma (die vandaag heilig verklaard wordt) in 1930. Het was bij de opening van een tentoonstelling over de oosterse kerken en hij betreurde de af gescheidenheid tussen de kerken. Echter het stukje uit de lezing kan je ook toepassen op onze eigen bewustzijnsontwikkeling.
Citaat:
“Men lacht soms om ons streven naar Hereeniging. Men noemt het een utopie. Wij hebben echter het woord van Christus zelven, dat ons vertrouwen geeft en ons streven niet alleen rechtvaardigt, maar dit streven tot plicht maakt voor allen, die er iets voor kunnen doen. God wil nu eenmaal de uitbreiding van zijn Rijk, ook de eenheid er van door menschelijke medewerking.
Wij hopen en vertrouwen en gaan blijde onzen, tot nu toe vrij engen weg. Die weg zal zich verbreeden. De zwakke strooming naar Hereeniging zal sterker en sterker worden. En zelfs al beleven wij het niet, dan nog zullen we dankbaar het woord naspreken van den grooten Kardinaal Mercier, dat wij het een voorrecht achten, de vervulling van de bede en de belofte des Heeren te hebben mogen voorbereiden, stappen te hebben mogen doen, misschien slechts kleine pasjes, om nader te komen tot dit doel”.

Met kleine stapjes mogen wij, vanaf de doop, ons bewustzijn ontwikkelen door ons als mens bewust in te zetten voor het verwijderen van alle ballast, de verlossing van alle gehechtheid om uiteindelijk op te gaan tot het bruidsvertrek, de hereniging met God.
Het heilige der heiligen zit binnen in ons allen en daar woont God. Diegenen die hier bij God wonen zijn bevrijdde mensen, bevrijd van het zoeken naar de eer van mensen, bevrijd van het volgen van menselijke leiders. Ze zijn ook bevrijd van beledigd worden, van klagen en mopperen en van bitterheid en afgunst. Ze zijn nu vrij om anderen en zichzelf lief te hebben, zoals God ons liefheeft, ongeacht of ze liefde in ruil terug ontvangen of niet. Moge wij zulke mensen zijn.
Amen. Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 3e zondag na Pasen                                                               8-05-2022
Broeders en Zusters,

Wij hebben zojuist de Brief van Paulus aan de Colossenzen gelezen. Colosse was een stad in de Romeinse provincie Asia, gesitueerd in het huidige Turkije. In de stad woonden indertijd veel Griekse kolonisten en Joden. Epafras een medewerker van Paulus heeft aldaar een Christen gemeente gesticht. Waarschijnlijk heeft Paulus de brief geschreven tijdens zijn gevangenschap in Rome, in dat geval is de brief circa in het jaar 61 na Christus geschreven.
Paulus had van Epafras vernomen dat de Colossenzen er nogal wat dwaalleringen op nahielden, en zou er zelfs sprake zijn van uitwassen, wat die precies zijn geweest is niet helemaal duidelijk, maar uitgaande inhoud van de gehele brief moet het een mengeling zijn geweest van Judaïsme, Gnosticisme, ascese en engelenverering. Paulus brengt door zijn schrijven Christus en diens zuivere boodschap weer voor de mensen van Colosse voor het voetlicht. Jezus Christus is voor de christen alles, zegt Paulus, hij is God, Heer en de enige Verlosser. De absolute nadruk ligt op de loutere toewijding aan Christus.

In de tekst staat de integrerende zin: Want in Christus is de godheid in heel haar volheid lijfelijk aanwezig, en in Hem hebt gij deel aan die volheid. Daarmee wordt bedoeld dat Jezus onmiddellijk nadat Hij was gedoopt voor 40 dagen in de woestijn verbleef en daar drie beproevingen doorstond, de “spreekwoordelijke” duivel zou Hem hebben aangevallen op Zijn drie ambten: Koning, Profeet en Priester. In die verzoekingen kunnen de verleidingen van de moderne mens herkend worden. Jezus weerstond ze glansrijk en vanaf dat moment bedienden de Engelen Hem en kon Hij beschikken over de complete hiërarchie van Hemelscharen die vanaf dat moment voor Zijn werk op aarde ter beschikking stonden. Na Zijn terugkeer uit de woestijn begint feitelijk Zijn openbare leven van prediking en voert Hij Zijn eerste wonder uit, dat van de verandering van water in wijn tijdens de bruiloft te Kana, en vervolgens die tot en met Zijn zevende wonder, dat van de opstanding uit de dood van Lazarus. Maar Paulus geeft ons uitdrukkelijk mee dat wij in Hem ook deelnemen aan die Volheid, ook wij kunnen door Jezus voorbeeld na te volgen de Christus in ons bereiken. Dat zal niet zonder slag of stoot gaan, ook wij moeten symbolisch die tocht door de woestijn afleggen en daarin op geheel eigen kracht uiteindelijk de verleidingen van de wereld moeten zien te overwinnen.

Het Evangelie van Maria Magdalena is een tekst die de moderne wereld erg aanspreekt, met vindt het zelfs terug in het boek de Da Vinci Code van Dan Brown. Jezus zou Maria Magdalena een bijzondere voorkeursbehandeling hebben gegeven. Petrus was het hier blijkbaar niet helemaal mee eens en stelde dit bij Jezus aan de kaak. Jezus gaf daarop echter aan dat Maria Magdalena waardig genoeg werd bevonden om de bijzondere openbaringen te ontvangen. Daarmee zou Maria een echte ingewijde zijn geweest en daarmee was zij wellicht zelfs de meest begaafde leerling van Jezus.
In het Evangelie wordt gesproken over overspel, dat dienen wij niet letterlijk te nemen. Met de zonde van overspel wordt hier bedoeld dat wij totaal zijn vergeten dat we uit de geestelijke wereld komen. Het wordt ons vaak ook niet gemakkelijk gemaakt. De materie is immers verleidelijk en roept vele begeertes op. Het is dan ook eigenlijk volkomen logisch dat Petrus aan Jezus vraagt wat de zonde van de wereld is. Jezus geeft aan dat de natuur van de materie slechts tot haar eigen natuur kan terugkeren, dit betekent feitelijk dat de materie “an sich” niet kan transformeren, geen hogere staat kan bereiken, dus indien men zich volkomen op de materie zou verlaten zou men aan het einde van de dag met lege handen staan en feitelijk niets hebben bereikt. En toch kunnen wij als mensen slechts in de materie, in dit leven op aarde, ons hogere zelf bereiken, het is onze opdracht dat wij de opstanding reeds in ons leven dienen te bewerkstelligen.
Teilhard de Chardin heeft een hymne geschreven over de materie, daarin staat de volgende prachtige en inspirerende zin:
‘Zonder jou, zonder jouw hevige prikkels, zonder de kracht waarmee je ons opdrijft, zouden wij in ons leven nergens toe komen, stilstaan, in kinderlijke onwetendheid blijven, zowel over onszelf als over God.’

Het is Jezus zelf die ons aanspoort om moedig tegenover de verschillende naturen te staan. Tegenover de materie, het aardse, en tegenover geest, de spirituele wereld. Wat is dan die moed waar Jezus het over heeft? Moedig zijn betekent dingen doen die anderen niet doen of niet durven te doen, om de lef te hebben om ten volle je eigen weg te volgen en om je daarbij niet af te vragen wat anderen of de wereld daar van zouden vinden. Het is ook de absolute moed om de Christus in jezelf te volgen en om al het andere los te laten. Johannes zegt in deze context: “De Liefde laat geen ruimte voor angst”. Hij heeft het hier uiteraard over de Goddelijke Liefde met een hoofdletter L.
Zowel Paulus als Maria Magdalena benadrukken het belang van geestelijke verdieping en roepen op om een spiritueel leven te leiden, beide lezingen van vandaag getuigen daarbij van het diepe geloof en vertrouwen dat het Christus is die ons leidt, indien wij ons volledig voor Hem openstellen.
Amen. Diaken Gerard Jansen

Bespiegeling 2e zondag na Pasen                                                                    1-05-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Twee korte lezingen hoorden we vandaag, echter wat staat er veel in. Vooral de eerste prikkelde mij.
En dan speciaal deze twee zinnen: Hij is gekomen niet door water alleen, maar door water en door bloed. Want er zijn drie getuigen, de Geest, het water en het bloed en deze drie stemmen overeen.
Wat wordt hier gezegd?
Ik vond een uitleg van Calvijn die zegt dat hij er niet aan twijfelt dat water en bloed zinspelen op de oude rituelen van de wet die door Christus zijn vervuld. Met water en bloed worden de rituelen die heiligheid en gerechtigheid aanduiden, samengevat. Water wijst op het afwassen van onreinheid en bloed wijst op verzoening. Deze symbolen waren afschaduwingen van wat Christus volmaakt zou doen: ons reinigen en met God verzoenen. De meest gangbare uitleg is volgens Calvijn dat water verwijst naar het water waarin Christus werd gedoopt en dat bloed verwijst naar het bloed dat Hij heeft uitgestort. Het water verwijst dan naar de Jordaan aan het begin van zijn publieke optreden en het bloed naar Golgotha aan het einde ervan.
Dit sluit aan bij de brief aan de Hebreeën van Paulus (hfst 9). Daarin legt Paulus uit dat Christus de hogepriester is van het nieuwe verbond. Het oude verbond schreef een aards heiligdom voor met een tent met een tafel met toonbroden en achter dit eerste altaar het eerste voorhangsel. Achter het eerste voorhangsel de ark en de stenen tafelen van het verbond en met wierook. De priesters hielden hier de eredienst. En daar weer achter de tweede voorhang, de plaats waar de hogepriester slechts één keer per jaar naar binnen ging met bloed dat hij opdraagt voor de tekortkomingen van het volk. Bloed van een dier. Daarmee werden de mensen voor de wet geheiligd en wettelijk rein. Christus is de hogepriester van het nieuwe verbond en heeft zijn bloed gegeven voor de mensen. Het aardse heiligdom was een symbolische afbeelding van het hemelse heiligdom en Christus heeft dat heiligdom bereikbaar gemaakt voor alle mensen. Een nieuw verbond.
Hiermee hebben we omschrijvingen wat water en bloed zouden kunnen beteken. Er staat echter ook de Geest bij. En daar lazen we in de tweede lezing iets over. Christus komt binnen terwijl de deuren gesloten zijn. Het is niet de mens Jezus die binnen kwam, maar de Geestelijk gestalte van Christus.
En het eerste wat hij zegt tegen de angstige leerlingen: Vrede zij U. Een wens, een bede om de angst in de ogen te kijken en er meester over te worden en vrede te ervaren in de hele situatie. En dan blaast Christus over de leerlingen en daarmee ontvangen zij de Heilige Geest. De leerlingen hadden de doop, de reiniging met water meegemaakt, ze hadden met verbijstering de kruisiging zien gebeuren en pas als die beide zijn doorleefd is er ontvankelijkheid voor de Geest.
Ook in ons kerkelijk jaar is dat de volgorde: eerst de doop, dan goede vrijdag en Pasen en dan pas Pinksteren. Als we ons reinigen met water en de aardse verbondenheid laten sterven dan is er ruimte voor de Heilige Geest. Het bloed representeert het leven, het is de drager van het leven door het lichaam, maar het is niet het leven zelf, dat is de Heilige Geest, de adem Gods.
De eerste lezing zegt het als volgt: Want er zijn drie getuigen, de Geest, het water en het bloed en deze drie stemmen overeen. En dit is de zin van het getuigenis: God heeft ons eeuwig leven gegeven in Zijn Zoon. Wie de Zoon heeft, heeft leven gevonden, wie de Zoon van God niet heeft, heeft ook het leven niet.

Het is nogal wat, wat er hier voor ons als weg naar het eeuwige leven beschreven wordt: reinigen met water, verzoenen met het aardse leven en ontvankelijk worden voor de Geest. Als dit lukt geeft dit Vrijheid. Vrijheid als een staat van welzijn zonder gebondenheid of onderdrukking van jezelf, van een ander of van materiele goederen door gedachten of daden. Vrijheid is een kracht, een kracht die het universum en alles daarin in ultieme harmonie samenbrengt en verbindt.
Dat is de weg, die Jezus Christus ons voorgeleefd heeft en die wij proberen na te volgen. In vrede zijn met jezelf en met de ander op deze aarde en spiritueel bewustzijn zo ontwikkelen dat vrijheid ontstaat.
Elk jaar weer met Pasen krijgen wij de kans ons hierop te bezinnen en het steeds dieper in ons door te laten dringen. Tot ook wij volkomen vrede vinden in God en vervuld van de glans van het eeuwige licht een vlekkeloze spiegel worden.
Ik zou graag willen besluiten met het morgengebed van Mgr. A.G. Vreede voor deze week:
Heer, ik voel U in mijn wezen,
Heer, ik voel U in mijn hart,
Heer, ik voel mij als genezen,
Heer, verdwenen is mijn smart.
Zijt Gij dan Heer in mij verrezen
Of ben ik in U opgestaan?
Hoe dit ook zij, God zij geprezen Voor het wonder, dat Hij heeft gedaan.
Mogen wij de Paastijd en de tijd erna zó beleven.

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling beloken Pasen                                                                           24-04-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Voor ons is het vandaag beloken Pasen, maar in de orthodox katholieke kerken is het vandaag pas Pasen. De oorzaak daarvan is het verschil in gebruik van de Juliaanse of de Gregoriaanse kalender.
Het orthodoxe Pasen is onlosmakelijk verbonden met de icoon van de nederdaling van Christus in de onderwereld. Hij vertrapt met Zijn voeten de poorten van de hel en trekt Adam en Eva uit het graf omhoog. In de oosters-orthodoxe kerk is deze icoon de verbeelding van de opstanding van Christus uit zijn graf. En ik vond het beeld zo mooi dat ik er graag wat dieper op inga.
Het woord icoon komt van het Griekse eikoon en betekent beeld. Een icoon is een beeltenis van Jezus, Maria of heiligen en feesten. Ze worden in de oosters-orthodoxe kerk gebruikt en vereerd in de kerk, maar ook thuis. De icoon is niet zomaar een afbeelding van een heilige, maar is de heilige zelf.
Dat juist deze icoon van het afdalen in het dodenrijk de orthodoxe verrijzenisicoon is, vindt zijn oorsprong in het paastriduüm. Voorafgaand aan Pasen ontruimen we het altaar op witte donderdag, waarna we de kruisiging herdenken op goede vrijdag en op stille zaterdag ligt het Lichaam van Jezus in het graf. Voorafgaand aan Pasen is er eerst het leeg maken van het altaar, alleen de essentie blijft over. In de goede vrijdagviering ervaren we dat niet alleen de materiele banden, maar ook de intermenselijke banden verbroken worden en dan lijkt het of uiteindelijk alleen een levenloos lichaam over is. Dat lichaam wordt begraven.

Pasen kan niet zonder Stille Zaterdag, de dag van het begraven zijn. Als er één plaats is, waar Jezus’ tijdgenoten God niet verwachten, dan was het wel in het dodenrijk. Het dodenrijk was in het toenmalige wereldbeeld een grauwe en kille plaats waar de rusteloze zielen van de overledenen ronddwaalden. Die plaats zat diep verborgen, letterlijk onder-de-wereld. Je kon nergens verder weg zijn van God, die hoog boven de hemel troonde, dan daar.
En op Stille Zaterdag is Jezus begraven, dood, aanwezig in dat dodenrijk. Maar Christus is niet dolend aanwezig zoals de andere zielen in dat rijk.
We zien op de icoon hoe Christus Adam en Eva de hand reikt en hen uit het graf trekt. De Verlosser staat op twee dwarsbalken, het zijn de opengebroken poorten van de onderwereld.
Adam en Eva staan symbool voor de mens die moeite heeft in het omgaan met verleidingen.
Adam en Eva vertegenwoordigen de mensheid die van leven naar dood gaat. Ze staan voor onze ontvankelijkheid voor dwalingen, weg van het Licht. En in die duisternis daalt Christus af. Hij is mens geworden als Adam en heeft in Zijn leven en sterven laten zien hoe wij kunnen leven in het Licht. Door Zijn dood aan het kruis, het symbool van het afleggen van alle aardse gebondenheid heeft Christus de weg naar God zichtbaar gemaakt voor ons. In de bijbel staat dat beeldend beschreven als de voorhang voor het allerheiligste die scheurde. Door het scheuren wordt het allerheiligste is zichtbaar, het allerheiligste is toegankelijk geworden voor álle mensen. Christus was mens én Zoon van God. Hij vertegenwoordigt de mensheid die van dood naar leven gaat. De verrijzenis van het Goddelijke Licht in ons. De wedergeboorte zoals de eerste lezing het noemt.

De Icoon laat beeldend de bevrijding zien van de mens door Christus uit het zelfgecreëerde duister naar het Licht. En elke Pasen opnieuw mogen we ons daar voor open stellen en dat beleven. De bevrijding uit onze zelfgecreëerde duisternis naar het Licht. De bevrijding van ons innerlijk stralend Licht, dat haar bron vindt in de Vader en nu door de Zoon bevrijd is. En 50 dagen na Pasen vieren we de neerdaling van de Heilige Geest. Als we ons na het Paasmysterie bewust voor die Geest openstellen en haar ook willen ontvangen, dan hebben we niet alleen de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest ontvangen, maar dan hebben we de Vader en de Zoon en de Heilige Geest zelf ontvangen.
Moge de vrede van Christus met ons zijn op onze weg naar volledige overgave in het Licht.

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Pasen                                                                                          17-04-2022
Lieve vrienden,
Ik begin met de volgende bijbeltekst, Openbaringen 15.
" En ik zag een glazen zee met vuur vermengd, en de overwinnaars van het beest en van zijn beeld en van het getal van zijn naam, staande aan de glazen zee, met de citers Gods.
En zij zongen het lied van Mozes, de knecht van God en het lied van het lam, zeggende: Groot en wonderbaar zijn uw werken, Here God, Almachtige, rechtvaardig en waarachtig zijn uw wegen, Gij Koning der volken." Tot zover.

Alle lagere dingen (het Beest) die de mens beheersen moeten overwonnen worden en alles wat dit lagere vertegenwoordigt ook. Je kijkt er naar (het beeld) en het komt overal op je pad (het getal). Het komt in vele vormen. Eerst als dit overwonnen is, komt alles tot rust en kan je vertoeven en gebruik maken van de Goddelijke energie". De rust die de zee waarvan de golven tot bedaren zijn gekomen , uitstraalt en het vuur dat de energie vertegenwoordigt staan symbool voor de overwinning en geestdrift om het goede uit te stralen.
De weg die wij te gaan hebben gedurende vele levens, is een weg naar de Goddelijke volmaaktheid. Dingen gaan goed, en dingen gaan niet goed. Voor het goede worden wij bekroond voor het niet-goede worden wij niet bekroond. Wij mogen dit laatste overdoen tot wij het kunnen. Het Paasmysterie sluit prima op dit verhaal aan.

Soms is het prettig om dingen heel beeldend te vertellen.
Het is een mooie dag, zoals altijd. God en zijn zoon zitten samen op een bankje en staren met een lekker kopje warm hemelwater in de hand mijmerend voor zich uit over de glazen zee, waar de zangers een stukje verderop bezig zijn met hun voortdurend concert, een concert wat nooit verveelt en wat de zindering van het eeuwige Zijn weergeeft.
Er ontstaat een gesprek. “Weet je”, zegt God, “ik heb de evolutie in gang gezet en de mensheid is daaruit voortgekomen. Het is een onderdeel van het grootste eeuwige Licht wat aan het ontstaan is.” Zelfs het kleinste atoompje heeft hierin een verantwoording gekregen. Wordt uiteindelijk een lichtstraal en straal het heelal in en dan zó ver, dat de stralen uiteindelijk gebundeld worden tot één groot licht. Dat is zo groots, dat de mensen dát God gaan noemen, terwijl ik als mensengod nu voor hen werkelijkheid ben, maar eigenlijk een illusie. Verder weg dan boven mij zullen en kunnen de mensen het niet begrijpen.
“Ja” zei de Zoon“, als ik nu naar de mensheid kijk met alle verwarringen die er zijn en alle verdeeldheden, zal het weer nodig zijn om een bewustwording teweeg te brengen. Een stap in de richting van de geest en een losmaken van de materie, van het fysieke“
“welnu” zegt God, ik wil je wat laten zien”. Ze lopen samen na de kant van de glazen zee en ze kijken in de diepte. In één blik kijken ze in de harten van alle mensen. Het uitzicht manifesteert zich als het binnenste van een lege grot.
“Aaah zegt de zoon, dat is mooi, wat een glans in die grot, wat een lichtende stilte”. Als mensen dát zouden kunnen ervaren, dat het Licht van de Stilte in hun hart zit, dan houdt de kommer, kwel en het verdriet op.”
“Precies” zegt God, als ze mij in hun hart vinden, dan worden ze één met mij en met alles wat er is”. De zoon knikt instemmend. “Hoe gaan wij dit doen? Kan ik hier iets in betekenen?” God denkt na en kijkt zijn zoon aan. Hij zegt dat de mensheid op weg is de volmaaktheid en het uiteindelijk doel Christus genoemd zal worden. Er moet echter iemand gaan incarneren die ze laat zien hoe je je moet gedragen om een Goddelijk volmaakt mens te zijn. Dat moet een beweging worden.

En de mensen op aarde die door dit idee aangeraakt worden zullen die persoon moeten dragen als een lichtstraal. Een leider die zijn werk doet, moet gedragen worden door de mensen. En als het goed is, neemt hij besluiten die gedragen worden door de mensen.

En als het werk van die leider voltooid wordt, gaan de ondersteuners mee en gaan uiteindelijk samen met die leider op in één groot licht. De mensen die besluiten mee te gaan, zullen zich gaandeweg losmaken van de behoefte naar het fysieke en verlangen naar het grote Licht.
Met de geboorte van die ene mens die mee moet gaan werken om dát te bewerkstellingen, zullen de mensen de weg naar hun hart, naar die lichtende grot vinden en uiteindelijk bevrijd worden van het rad van leven en dood.

Het is even stil daar aan die oever van die glazen zee. God kijkt zijn zoon aan met een liefdevolle blik. God heeft een beker met kostbare lichtdrank in zijn handen en gebaart zijn zoon er een slok van te nemen. De zoon weet genoeg, hij kijkt ernstig. “Vader laat deze beker aan mij voorbij gaan, maar niet mijn wil geschiedde, maar de Uwe.”

God geeft de beker en zegt: ”ik wens je een gezegende reis en als ik je aan het einde weer de beker aanreik, zal ik je weer terugzien”. Dan neemt de zoon een slok en loopt de Glazen Zee in. Er stijgen nevelen op en hij verdwijnt uit het zicht.

Hij wordt als baby geboren in een grot in Bethlehem. Hij heet dan Jezus.
In de grot zijn dieren en mensen aanwezig. Het fysieke en materiële manifesteert zich. Dan voltrekt zich de geschiedenis zoals wij die kennen en het ons verteld is. Aan het eind van het verhaal wordt Hem de beker weer voorgehouden en Hij neemt weer een slok.

Op een goede dag is het heel vroeg in de ochtend als hij de ogen opslaat.
Hij ligt in een grot en is in doeken gewikkeld.

In tegenstelling tot de eerste keer dat hij in doeken gewikkeld lag, is het intens stil. Stil en ondanks de donkerte heel licht.

Hij voelt zich gelukkig en bevrijd. Hij loopt naar de uitgang en op het moment dat hij daar is, wordt een grote steen die de uitgang verspert door een engel weg gerold. Hij loopt de tuin in en ontmoet Maria Magdalena en de andere Maria. Zij omklemmen zijn voeten en het mysterie heeft zich voltrokken.

Hij heeft hen getoond dat je als lichtdrager van de Allerhoogste door Gods Licht te dragen kan ontsnappen aan het rad van leven en dood.
Dat je, door Gods Stilte te vinden in je eigen hartheiligdom, kan leren om uiteindelijk op te gaan en één te worden met Hem.
Je kunt je voorstellen dat je dan oprijst uit de nevelen van de glazen zee, om voor Zijn aangezicht te verschijnen. Amen +Parcival

Bespiegeling 6e zondag van quadragesima, Palmzondag                              10-04-2022
Als Palmpasen voorbij is, vinden jouw takjes een plaatsje. Op jouw meditatieplekje, achter een schilderijtje, bij een foto of waar je maar wilt.
Uiteindelijk zie je het takje langzaam verdorren. Teken van verarming? Het zou je wat mistroostig kunnen maken. Alle glorie die er in dat takje zit verdwijnt langzaam. Opeens zag ik tijdens een H. Mis op Palmpasen in Amsterdam iets anders gebeuren. En dat is zo aardig als je uit de vrije hand preekt. Dan komen er vaak heel onverwacht ideeën op.

Jezus kwam Jeruzalem binnen op een ezeltje. En de mensen waren uitzinnig van vreugde.
Ik moest de hele dag al aan Johannes de Doper denken. Die de mensen doopte aan de rivier de Jordaan. De Jordaan staat voor de Goddelijke gedachtestroom die van hoofd naar voeten gaat. Die stroom is er voor iedereen. Voor de hele rijken van geest tot de hele armen. Voor iedereen is er in die stroom een plekje. Of je nu in het hoofd van Jezus zit, of in de hoeven van de ezel. En het is allemaal goed. De palmbladen waar mee gezwaaid werd en die op de grond gelegd werden zijn wensuitingen van geestelijke rijkdom en geluk, van welvaart. De kleren die op de weg gegooid worden geven aan dat je alles wilt delen met degene die ingehaald wordt. Door over de kleding en de palmtakken heen te lopen verbind de gast zich ook met de mensen die hem ontvangen. Je kunt je voorstellen dat het binnenhalen van een "Koning" op deze manier iedereen opheft. Er ontstaat actie, energie. Zo'n grote energie dat iedereen zich daar aan kan laven en zich ermee kan vullen. Op weg naar onze eigen Goddelijk Koningschap krijgen wij gelukkig niet de hele Palmboom. Dit zou te veel zijn. Wij hebben oneindig de tijd om dit Koningschap stapje voor stapje te bereiken. Het kleine takje wat wij gekregen hebben is net genoeg voor onze eigen ontwikkeling. Het takje doet ons herinneren aan de hele rijke gaven die wij gekregen hebben. Denkend aan het heilig Koningschap waar Jezus ons in voorging, mogen wij ons iedere keer als wij het takje zien, verheugen en weer een beetje rijkdom tot ons nemen. En nu komt het: naar mate het takje meer verdort hebben wij meer tot ons genomen. Dan geeft verdorring geen mistroostig gevoel meer, maar kunnen wij blij zijn met de gaven die stukje voor stukje tot ons komen.
Als je dit dan leest, gaat het eigenlijk ook over ons eigen leven en de mensen om ons heen.
Ik wens je nog heel veel geluk met het Palmtakje in de komende periode tot aswoensdag.
Pr. P. van Gessel
De Stille Week.
Pasen is het feest van de geestelijke wedergeboorte. In ons kerkelijk jaar ėėn van de belangrijkste vieringen. Als mens zijn wij aan het werk en door vallen en opstaan bezig aan onze weg naar de Goddelijke Volmaaktheid. Anders gezegd: wij volgen allemaal een diep verlangen naar eenwording met God. Op de een of andere manier is dit ergens begonnen. Wij willen allemaal een "beter" mens worden. Kennelijk vinden wij onszelf dus niet goed genoeg. Wat is "beter"? Wat zijn onze voorbeelden? Verdraagzaamheid, liefde, het begrijpen van onze medemens, vrede stichten, onderscheidingsvermogen. Dit zijn naast vele anderen allemaal eigenschappen die wij in onszelf willen ontwikkelen.
Op deze weg is Jezus ons voorgegaan. Hij is als zoon van God voor ons het voorbeeld van persoonlijke uitdrukking van het Goddelijk volmaakt mensprincipe. Een voorbeeld dat wij met vallen en opstaan proberen te volgen. Een heel lange weg en het is voorstelbaar dat wij in één leven dit niet kunnen redden. Verreweg de meesten in onze kerkgemeenschap geloven dan ook in reïncarnatie. Voor het bereiken van Goddelijke Volmaaktheid is een lange reeks van levens nodig. Om te leren ultieme kwaliteiten in onszelf te ontwikkelen, moeten wij vaak offers brengen. Liefde betrachten, bijvoorbeeld, is leuk naar mensen toe die wij aardig vinden. Maar als het iemand betreft die ons wat aangedaan heeft wordt het al gauw wat minder.
Liefde en offers brengen ons nader tot elkaar. Nader tot elkaar komen betekent God steeds mee tussen ons in en bij ons vinden. Wij leren God inwonend in ons en in de ander herkennen.
Het is hierom, dat het Heilig Avondmaal gehouden werd. Het is hierom dat wij het in de kerk nog steeds vieren. Het brood staat voor het geestelijk brood. Door dit samen te eten vieren en gedenken wij de eenwording met elkaar en met God.

Jezus stond voor de Goddelijke principes.
Als je stand wilt houden om deze principes te handhaven, wordt je vaak niet meer begrepen en kom je helemaal alleen te staan. Je volgt dan je eigen eenzame weg. En lijden valt je ten deel. Vallen, opstaan, vallen, opstaan en tenslotte val je niet meer.
Levens lang werken wij eraan om te ontsnappen aan het rad van leven en dood.
Jezus werd niet meer begrepen, hij werd verraden en men ontkende hem.

Om dat ultieme offer te brengen zoals hij dat deed, is zoveel moed en vertrouwen nodig, dat dat alleen kan als je alle fasen van ontwikkeling doorlopen hebt. Je bent dan in staat om je aan God over te geven. De eenzaamheid en de angst is dan zo groot, dat het ondraaglijk is.
In vroeger jaren en ook nu nog begeren mensen het om als martelaar de geschiedenisboeken in te gaan. Er werd zelfs geprovoceerd om maar martelaar te kunnen worden. Men meende dan Jezus na te volgen. Echter, de eenzaamheid van de hof van Gethsemane was zo groot, dat niemand dat aan kan. "Laat deze beker aan mij voorbij gaan, maar niet mijn wil, maar de uwe geschiede". Volledige overgave was het thema.
Als elk begeren verdwenen is, kan men ook niet meer in een lichaam leven. De kruisiging vindt dan plaats. Het opgeven van de gehele persoonlijkheid. Het kruis staat symbool voor het gevoelsbewustzijn. Het verticale deel symboliseert de Goddelijke doorstroming van Goddelijk leven. Het horizontale deel staat voor de kracht van de menselijke begrenzing, het lichamelijke.
Na het sterven aan het kruis volgt de grote Stilte. Stilte met een hoofdletter is dieper dan de zee, er is geen grens aan, Het is onpeilbaar. De Stilte kunnen wij soms voelen voorzover het voor ons als individuele sterveling dragelijk is. Als de Stilte onpeilbaar diep is, brengt het vanuit het duister nieuwe creativiteit voort. Er ontstaat nieuw Licht. Dit Licht is Goddelijk en Heiligmakend. Het is de opstanding. De verrijzenis. De dood is overwonnen. Het is dan Pasen.

De gebeurtenissen die hierboven geschetst zijn, vormen in onze kerk de "Stille Week". Elk jaar weer keert dit terug. Elk jaar kunnen wij in de kerkdiensten die gehouden worden ons bezinnen op de gang die Jezus ging. Wij kunnen in dit licht onze eigen weg zien en werken aan de Goddelijke Vervolmaking in ons.
Stapje, voor stapje. Bij een goede bezinning en het bijwonen van de diensten kunnen wij heel veel leren en stappen zetten op ons eeuwig leerproces.

De kerkdiensten worden gehouden op Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Pasen.
Op Witte donderdag gedenken wij 's-ochtends de instelling van het Heilig Sacrament, het Heilig Avondmaal. Dit jaar worden ook de oliën gewijd in onze kerkgemeente. 's-avonds vindt de ontluistering van het altaar plaats. De geopende tabernakel staat dan symbool voor de leegte en de eenzaamheid in de Hof van Gethsemané. Op Goede Vrijdag vindt de verering van het Kruis plaats en op zaterdagavond is het Stille Zaterdag. Hier wordt 's-avonds de ceremonie van de Wijding van het Vuur gehouden. Een prachtige dienst waar het nieuwe leven vanuit vele kaarsen opvlamt. Op zondag is het dan Pasen. +Parcival

Bespiegeling 5e zondag van quadragesima, Nederigheid                            3-04-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Het thema van deze vijfde zondag van de veertigdagen tijd is nederigheid. De hele veertigdagen tijd is een tijd van bezinning. Op de eerste zondag was het thema zelfonderzoek, daarna beheersing van de tong, de derde zondag was het inzicht, vorige week was het geestelijke verkwikking (zondag laetare, de roze zondag) en dan nu nederigheid. In deze thema’s zit een zekere opbouw; door zelfonderzoek kom je een heleboel te weten over jezelf, dat inzicht kan er toe leiden dat je bewuster nadenkt over wat je uitspreekt. En dat uitspreken geldt dan voor het uitspreken naar en over anderen, maar ook hoe spreek je over jezelf. Door bewust te luisteren naar wat en hoe je spreekt ontstaat inzicht. De geestelijke verkwikking van vorige week brengt dit inzicht op een hoger niveau, het vergroot de wijsheid. En een vergrote wijsheid brengt een vergrote nederigheid met zich mee. Dit is natuurlijk een prachtige opsomming van alle thema’s en hoe het idealiter zou kunnen werken, maar hoe brengen we het in de praktijk?

Elk mens wordt geboren met talenten, die je in de loop van je leven mag ontwikkelen. De lezingen van vandaag vertellen mij dat ik díe talenten gekregen heb die bij mij passen, dat ik gevoed word om die talenten te gebruiken ten dienste van anderen en dat dat voor ieder van ons gebeurd. Daarom hoeft niemand zich vóór te staan op wat hij/zij kan of doet. Idealiter werkt iedereen met de talenten die hij/zij gekregen heeft ten dienste van de ander en kunnen wij in alle nederigheid en vol ontzag toekijken hoe prachtig het geheel functioneert. Dat vergt egoloosheid en de ander net zo belangrijk laten zijn als jij. Door zelfonderzoek ben je in staat om te ontdekken welke talenten je hebt en welke je kan ontwikkelen. Dit geeft zelfkennis. Die talenten heb jij gekregen, daar heb je niets voor gedaan en door goede voeding heb je ze kunnen ontwikkelen. Het is aan jou hoe je die talenten wilt gebruiken, zet je ze in ten dienste van anderen of houd je ze alleen voor jezelf. Door de beheersing van de tong; dat is het besef hoe spreek je over jezelf, over je talenten en over anderen en hun talenten en het daardoor verkregen inzicht groeit de wijsheid. En nederigheid groeit naarmate de wijsheid toeneemt. Persoonlijk denk ik dat zuivere nederigheid niet aan te leren is, dat is iets dat ontstaat door toegenomen wijsheid. Maar een bescheiden standpunt in nemen en de ander en zijn talenten net zo belangrijk vinden als jezelf, is iets wat wel aan te leren is. Dat heeft alles te maken met respect voor een ander en zijn of haar kwaliteiten. Ik denk dat er over het woord nederigheid heel wat te filosoferen is.

Nederigheid is voor mij het besef dat we als mens God niet kunnen doorgronden en dat we als mensen onder elkaar ieder onze eigen kwaliteiten hebben waarbij de één niet meer of beter is dan de ander, sterker nog we hebben elkaar nodig want we kunnen niet zonder elkaars kwaliteiten. Dat is die prachtige metafoor dat wij allen samen het ene lichaam van Christus vormen.
Niemand is beter, belangrijker of onmisbaarder dan een ander. Wat is nu een punt of een komma in een tekst? Een punt stelt niets voor, is een klein opdondertje en gebruikt zeer weinig inkt, onaanzienlijk. Echter een geschreven verhaal wordt een woordenbrij zonder punten en komma’s. Ook een ouderwets mechanisch uurwerk kan geen radartje missen, hoe klein ook. Ieder doet er toe en heeft zijn of haar eigen taak.
Op een management site over krachtig en effectief leiderschap kwam ik een 5 omschrijvingen tegen over nederige mensen en die wil ik graag met jullie delen.
- Nederig zijn betekent dat jij een kalm accepterend zelfbeeld hebt dat niet overgevoelig is voor bedreigingen van het ego.
- Nederige mensen kennen zichzelf goed. Ze nemen verantwoordelijkheid wanneer ze dingen verkeerd doen.
- Ze staan open voor nieuwe inzichten, zowel over zichzelf als de wereld om hen heen. Ze maken zich er geen zorgen over dat ze misschien afgaan, en mede doordat ze die stress niet hebben, leren ze beter.
- Ze hoeven hun ego niet zo sterk op te poetsen waardoor ze ruimte hebben in hun geest om oprecht blij te zijn als het goed gaat met anderen.
- Nederige mensen vinden dat iedereen dezelfde intrinsieke waarde heeft. We zijn allemaal gelijk, niemand is beter dan een ander.

Vandaag is ook Passie zondag, van ouds her richten de laatste twee weken van de quadragesima zich vooral op het lijden en sterven van Jezus Christus. Waarbij de passietijd vooral wordt vertaald als lijdenstijd. Passie komt van het Latijnse woord 'passio' en dat betekent hartstocht. Volgens Wikipedia is passie een intens verlangen of enthousiasme voor iets of iemand. Wat wij uiterlijk zien in de passietijd is het lichamelijke lijden van de mens Jezus, die vanuit Zijn Passie, vanuit Zijn hart ons de weg naar God wil laten zien. In alle nederigheid, in volledige overgave laat Hij alle gehechtheid aan het aardse los vanuit Zijn Passie, Zijn Liefde voor God en de mensheid.
Speciaal in de passietijd krijgen we de mogelijkheid om het leven en sterven van Christus mee te beleven. We krijgen de mogelijkheid opgenomen te worden in de Passie van Christus zelf. Zo gaan we op weg naar binnen, naar de aanraking door de Goddelijke kracht. We kunnen ons steeds meer bewust worden van het zich ontvouwende Goddelijke bewustzijn in onszelf en in de ander.
Ik wens ons een inspirerende passietijd toe met aandacht voor het nederige.
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 4e zondag van quadragesima, Geestelijke verkwikking 27-03-2022
Deze zondag is eigenlijk een heel kleurrijke zondag met meerdere aspecten.
Als je kijkt naar de 4e zondag van Quadragesima, dan zie je dat het een roze zondag is. Laetare. De andere roze zondag zien we aan het einde van het kerkelijk jaar, Gaudete. Rode zondagen met een licht tintje. In een paarse periode speelt nederigheid, zelfonderzoek, onderscheidingsvermogen, beheersing der tong, liefde en zelfvergetelheid een rol. Allemaal zaken die je ertoe bewegen het hoofd te buigen. Maar als je verder wilt gaan is een extra stukje rode energie van de Heilige Geest wel belangrijk.

De 4e zondag van Quadragesima heeft dan ook Geestelijke verkwikking tot thema. Dat voelt energiek en lekker fris. Een mooie lentegedachte. In deze week hebben wij ook als aandachtspunt de aartsengel Gabriël (de boodschapper) die het geheim van de menswording van Christus openbaarde. En samen daarmee Maria Boodschap. De aartsengel Gabrïel kondigt aan dat Maria een zoon zal krijgen die Zoon van de Allerhoogste genoemd wordt.

Al mediterend op de teksten schoot mij één woord te binnen. “Aanraking”.
En het verhaal wat we zojuist gelezen hebben heeft daar alles mee te maken. Een verhaal wat je, als je het symbolisch bekijkt heel kortgezegd kan uitleggen als het verhaal van de mensheid.
In de microkosmos van ons eigen zijn zie je dat dit verhaal zich voltrekt.

Maria kan je zien als de vormgevende van de Heilige Drie-eenheid. Het vrouwelijk aspect van de Godheid. Zij wordt aangeduid als “een zee van maagdelijke stof, waar alles uit voort gebracht wordt.
Een zee die Stil is, als een vlekkeloze spiegel. Als de Heilige Geest als een wind over de wateren waait, ontstaat er energie en beweging. Misschien wel het “zachte suizen” van de Stilte.

Stel je voor dat dát in je binnenste gebeurt. En dan ineens komt die boodschapper. Misschien zegt hij niet eens wat, maar toont hij zich als een “ingeving” die in je opkomt en zich langzaam ontvouwt. Dat is die “aanraking”. En Gabriël lijkt dan ook weer datgene te doen wat die Heilige Geest doet. Blazen op de maagdelijke stof, zodat het in ons tot beroering komt.

Een idee wat bij een individuele mens ontstaat in het klein, maar ook in de hele mensheid.
Die ingeving gaat ons langzaam aan klaarmaken om in onszelf waarlijk te ontdekken dat wij aangeraakt zijn om de weg naar de Allerhoogste te gaan.

Opgaan naar Zijn altaar om één te worden met die grote Goddelijk Volmaakte Mensgedachte, (de Christus) waarvan je kunt zeggen dat Jezus ons daarin voorgegaan is en ons getoond heeft dat je die volmaakte eenwording kan bereiken door de weg te volgen die Hij voor jou heeft aangewezen.

De manifestatie en het ons realiseren dat wij die weg gaan, is de Zoon die in ons geboren wordt.
Dat hele kleine knaapje, dat in een lange reeks van incarnaties uiteindelijk zijn doel zal bereiken.

Onze innerlijke overgave, na dat innerlijk bezoek, het beeld dat uit de golven van Goddelijke maagdelijke stof ontstaat, wordt werkelijkheid voor ons en dat willen wij volgen. De bewustwording van die zuivere weg, neemt de moed weg om te protesteren of een andere kant op te kijken. Dan gá je die weg! En dan kan je maar één ding zeggen: ”mij geschiedde naar Uw woord”. En dát is dan de juiste houding die ons voorbereidt op het inwijdingsverhaal van Pasen, met het aandachtspunt van volgende week (Passiezondag) in het verschiet: Nederigheid. Amen.
+Parcival

Bespiegeling 3e zondag quadragesima, inzicht, mensenkennis 20-03-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Heb je misschien ook vorige week via de WhatsApp die foto binnen gekregen van de wolken-engel boven Kiev? En of het nu wel of niet met fotoshop is gemaakt, het is een beeld van troost. Of misschien heb je een oproep gekregen voor gezamenlijk gebed voor vrede? Heel veel mensen hebben naar aanleiding hiervan liefdevolle gedachten gestuurd naar diverse oorlogsgebieden en gebeden om vrede.
En of het helpt? Dat ligt er aan wat je er van verwacht.

Een vriendin van mij werd in juli gediagnostiseerd met kanker. Van de week mocht ik een heel mooi berichtje van haar ontvangen dat ze “schoon” verklaard is na alle chemo en immunotherapie. Toen ik haar een bloemetje bracht om haar te feliciteren zei ze, dat ze had gevoeld dat er veel mensen voor haar gebeden hadden en dat het zo bijzonder was dat te ervaren. Het had haar geholpen alle behandelingen op een zeer positieve manier te verdragen.
De kracht van gebed en de kracht van Liefde. Zo groot.
Mensen op de vlucht en zieke mensen halen mededogen in ons naar boven.
Echter wat Christus van ons vraagt is dat mededogen, die Liefde niet alleen te sturen naar duidelijk zichtbaar behoeftige mensen, maar naar iedereen om ons heen, vriend en vijand en zeker ook naar onszelf.
Als ik eens een dag heel bewust let op wat ik denk en zeg vind ik een berg oordelen en veroordelingen naar anderen en naar mezelf. De beste manier om onze eigen schaduwkanten te leren kennen is te letten op wat ons het meest stoort in een ander. Onze omgeving spiegelt ons op een hele mooie manier wat er in onszelf nog hapert.

En de oplossing ligt dan niet in zelfbestraffing of zelfveroordeling omdat je het nu nóg niet geleerd hebt, maar in accepteren dat “het is wat het is en het was wat het was en het zal zijn wat het zal zijn”.
Zien en accepteren dat er pijnlijke plekken zijn en dat die plekken bij jou horen. En dan Liefdevolle energie sturen naar die plekken waar het pijn doet, het fysieke lichaam, die heftige emoties of de starre overtuigingen. En liefdevolle energie omhult de pijnlijke plek als een mantel, maakt ze toegankelijker, hult het in helende energie. Vanuit acceptatie dat die plekken er zijn en met díe liefdevolle energie kunnen de plekken helen en kunnen wij als mens doorgroeien.
Dat is ook wat Jezus in het evangelie zei tegen de vrouw: Heeft niemand u veroordeeld? Ook Ik veroordeel u niet. Haar werd liefdevolle energie gegeven waarmee ze in kon zien dat dit een schaduwkant was én dat die mag helen.
Door zo onze eigen pijnlijke kanten te schouwen, zien we ook veel makkelijker dat een ander, net als wij, vaak reageert vanuit pijn of angst uit het verleden. Dat opent de weg voor begrip om mét Jezus te zeggen: ik veroordeel u niet, ga in vrede. Begrip en liefdevolle energie sturen helpt de ander op weg om ook door te groeien.
In de morgengebeden van bisschop Vreede stond het deze week prachtig omschreven naar aanleiding van de evangelie lezing van vorige week:

Ik zal mijzelf steeds kennen aan mijn daden
Want van een goede boom is steeds de vrucht gezond
Mijn woorden zullen steeds mijn hart verraden
Want uit de overvloed mijns harten spreekt mijn mond.

Laten we deze dienst bidden om inzicht en ons hart bewust openstellen voor de liefdevolle energie van Christus en de hele komende week die liefde vanuit ons hart laten stromen naar de wereld én naar onze eigen pijnlijke plekken.
Moge dat zo zijn,

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 2e zondag quadragesima Beheersing van de tong               13-03-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Hebben jullie dat ook? Dat gevoel dat de wereld een stuk complexer is geworden? Een wereld waarin wat wij betitelen als goed en kwaad allebei uitvergroot worden. Er is dreiging, oorlogsgeweld en lijden, maar er is ook een enorme drang en uiting om te helpen, te ondersteunen en op te vangen. Er worden woorden gesproken die angst aanjagen én woorden die de pijn verzachten. En ik sta aan de kant en vraag me vaak af wat ik hierin kan betekenen.
Wat kunnen wij nog meer doen dan geld en goederen schenken en opvang faciliteren? Toen ik daar over nadacht kwam ik uit bij de oproep tot gebed, gedaan door bisschop Peter Baaij, alsmede ook door paus Franciscus.
Wat onze kracht als christenen nu vooral is, is het gebed. Ik heb een oud boekje uit 1947, geschreven door bisschop Vreede, het heet ‘morgengebeden’ en er staan heel inspirerende gebeden in voor elke dag. Daarin beschrijft hij dat bidden het verheffen van de ziel is tot God. Het is het ontstijgen van de wereld en hare warreling zoals hij het beschrijft. Bidden is het in verbinding stellen met Christus onze Heer, de Incarnatie van Gods Liefde voor de mensheid. Bidden is de weg die voert tot hogere vormen van geestelijke gemeenschap.
En juist daar is in deze tijd behoefte aan: gemeenschap vorming, eenheidsontwikkeling en beseffen dat wij als mensen niet zonder de ander kunnen.
Bisschop Peter Baaij schreef dat al met mooie woorden in de landelijke nieuwsbrief. Als wij samen bidden vormt zich een kracht die uitgaat boven wat iemand alléén vermag.
In een gebed geven we altijd eerst aan tot wie we willen bidden; tot God, Christus, Maria of een Heilige. Door deze zogenaamde adressering richten we onze aandacht op een bepaalde energetische kracht en of we die kracht nu buiten ons zoeken of zoals bisschop Vreede aanbeveelt binnen in ons eigen bewustzijn zoeken, is afhankelijk van onze eigen bewustwording. Belangrijk is dat we bewust afstemmen op die kracht en beseffen dat het een levende stromende kracht is die kan werken als een draagkracht. Een kracht die functioneren kan als draaggolf voor onze energie. Daarmee ontstijgen we het kleine ego en alle besognes van de wereld. Aangesloten op die Kracht kunnen we onze wens uiten. Een wens om zegen, bijstand, moed of inzicht in de uitdagingen van ons leven. Door vanuit liefde en dankbaarheid te bidden sluiten we aan op de Wijsheid en wordt ons inzicht gegeven. Persoonlijk ben ik er van overtuigt dat een oprecht gebed altijd verhoord wordt. Niet omdat er iemand aan de andere kant van de telefoonlijn grote macht, een grote beurs of veel daadkracht heeft, maar omdat bidden ons eigen bewustzijn veranderd en de ziel opheft tot God. Wij gaan als atomen anders trillen, als licht anders stralen waardoor we anders, meer gericht op barmhartigheid en liefde in de wereld staan. En omdat trillingen altijd trillingen opzoeken om mee te harmoniseren verandert onze omgeving mee met onze frequentie, met ons licht.

En als we samen bidden dan versterken we elkaar en is één en één drie in plaats van twee. We stralen ons licht uit en tillen elkaar op en worden daar een eenheid. Dat is de kracht van samen bidden. Laten we proberen onze tongen en monden zoveel mogelijk het goede en de zegeningen te laten spreken in deze extreem “warrelige tijden”.
Daarom zou ik graag willen besluiten met nogmaals twee collecte gebeden van vandaag samen te bidden.
Het eerste is het gebed dat gedurende de hele quadragesima gebeden wordt om in de wereld te staan vanuit dankbaarheid en besef van onze goddelijke oorsprong en uit te stijgen boven ons kleine ego.
En het tweede is ons gebed om zegen en liefde voor alle betrokken bij het oorlogsgeweld. Aan welke kant van de grens dan ook. U vindt de gebeden op uw stoel. Ik heb er een dagopening bij gezet van Marcel Weemaens die mij (bij toeval?) onder ogen kwam en mijn hart raakte.
Laten wij nu samen bidden:

Wees met ons, Heer, bij al onze handelingen, en sta ons voortdurend bij, opdat wij in al onze daden, begonnen, voortgezet en beëindigd in U, Uw heilige Naam mogen verheerlijken. Amen

Almachtige God, die de sterkte zijt van allen en zonder Wie niets sterk, niets heilig is, wij bevelen in Uw liefde allen aan, die op dit ogenblik door geweld en oorlogsdreiging in grote nood zijn gebracht. Wij bidden U hen te troosten en te verlichten en hun geduld te schenken in hun lijden. Ook bidden wij U diegenen, die door hun ambt zijn geroepen maatregelen te treffen en de juiste beslissingen te nemen, wijsheid en kracht te geven, hen bij te staan, te sterken en te zegenen.
Door Christus onze Heer. Amen

Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling 1e zondag van Quadragesima, Zelfonderzoek                         6-03-2022
Broeders en zusters,

Vandaag is het de eerste zondag van de veertig (40) dagen tijd. De 50 dagen tijd is afgelopen woensdag is begonnen met de viering van Aswoensdag. Het is de tijd van 40 dagen voor Pasen en vormt de voorbereidingsperiode op dat grote feest. Het is bij uitstek een periode van bezinning. Net als in de Adventsperiode hebben de zondagen van de 40-dagen tijd een thema. Vandaag is het thema “zelfonderzoek, in de volgende zondagen van de Quadragesima zijn deze, “Beheersing van de tong”, “Inzicht” en “Laetare”. De afgelopen 3 zondagen waren zogenaamde “Rode” vieringen en brachten ons de Wijsheid, het Heiligmakende en het vuur van de Liefde van de Heilige Geest.
Gesterkt door het vuur van de Liefde, en omdat ons bewustzijn Wijs en Heilig is gemaakt kunnen wij vol met goede moed beginnen aan het onderzoeken van onszelf.
Zelfonderzoek leidt tot zelfkennis. Reeds in het oude Griekenland vond men zelfkennis de belangrijkste stap naar Goddelijk bewustzijn. Boven de tempel van Apollo In Delphi stond de tekst “Gnothi Seauton” gebeiteld, dit betekent “Ken U Zelve”. Let wel: dit stond boven de tempel en niet erin. Het is alsof wordt gezegd: om deze tempel waardig te kunnen betreden dient u uzelf eerst te hebben onderzocht en uzelf te hebben leren kennen. De kennis van de Goddelijke mysteriën ving aan met zelfonderzoek en zelfkennis.

Elke zondag aan het begin van de Heilige Mis, vragen wij aan God om voor ons een Goddelijke Engel te zenden om een tempel te bouwen voor de uitstorting van Zijn Kracht en Zegen. Wij kunnen de Engel helpen door van te voren bij onszelf te rade te gaan en te onderzoeken hoe wij zelf kunnen bijdragen aan dit werk. De tempel kan door onszelf worden verfraaid indien onze intenties onderzocht en zuiver zijn. Dit onderzoeken heeft niets van doen met het verliefde turen van Narcissus naar zijn spiegelbeeld of met gebiologeerd staren naar de eigen navel. Plato zei al dat wie zichzelf wil kennen in de Spiegel van een andere ziel moet kijken. Alleen in samenspraak met de ander ontdekken wij wat mens-zijn voor ons betekent. In de Spiegel van de ander kunnen wij onszelf zien in onze werkelijke hoedanigheid.

Als wij onbevooroordeeld in die onbevlekte spiegel kunnen kijken, dan kunnen wij ontdekken dat wij als die ander zijn en dat God ook in de ander woont. En dan zouden wij met Paulus kunnen uitroepen: “ Wij willen niets liever dan God welgevallig zijn” en “wij geven niemand enige aanstoot, in alle omstandigheden proberen wij ons te gedragen als dienaars van God: rein, met kennis van zaken, geduldig, tegemoetkomend, terwijl wij streven naar heiligheid, liefdevol in alle oprechtheid, eerlijk in de prediking, sterk door Gods kracht, gewapend in de Geest.

In het Evangelie van Thomas wordt gezegd dat het koninkrijk Gods niet buiten ons is te vinden. Wij kunnen er niet heen reizen, de auto of het vliegtuig kunnen ons er niet heen brengen. En het Koninkrijk ligt ook niet in de toekomst. Het Koninkrijk ligt in onszelf, maar ook in andere mensen, zoals we zojuist hebben gezien. Wie in staat is om het daar te ontdekken zal zien dat onmiddellijk de hele wereld veranderd en dat je het Koninkrijk echt overal kunt zien, in de kosmos in de natuur en in alle mensen die je ontmoet. De originele Koptische tekst van het Thomas Evangelie zegt hierover: “Het Koninkrijk is in je binnenste en in je oog”. Het Nieuwe Testament heeft het over de spreekwoordelijke balk in je oog, als je die verwijdert dan zul je een andere wereld zien, een wereld die verbonden is met de diepste gesteldheid van je binnenste.

Broeders en zusters. Wij zijn onderweg naar het grote Paasfeest. Wij beginnen vandaag met het onderzoek naar onszelf als een grote stap naar zelfkennis. Het onderzoeken van onszelf maakt het mogelijk om jezelf en anderen te aanvaarden wie we werkelijk zijn en zal ons in staat stellen om liefdevol naar onszelf en naar anderen te kunnen kijken.

Moge de 40-dagen tijd voor ons geïnspireerd en vol met Liefde en Licht beginnen.

Amen. Diaken Gerard Jansen

Bespiegeling Quinquagesima, Heilige Geest als het vuur der Liefde       27-02-2022
Dit wordt een verhaal over juist oordeel, oorzaak en gevolg en liefde.
In de eerste lezing van de Nag Hammadi het geheime boek van Jacobus wordt gesproken over “Petrus en “ik”. Die “ik” is dan Jacobus.

“We hoorden met onze oren en zagen met onze ogen het rumoer van oorlogen en trompetgeschal en een hevig tumult.”
Dit is het gebied waar wij ons in het dagelijks leven tussen bevinden en het is ook een gebied waar je het uiterlijke ziet, maar het leren zien van het innerlijk en wat het teweeg brengt, een deel is van ons leerproces. Aan het begin van het groeiproces zal je wellicht het geweld en de agressie zien en als je vordert, zie je ook het lijden en de uiteindelijke consequenties. En op een nog wat hoger niveau kan je zien wat je eraan kunt doen.

“En toen wij van deze plaats verder naar boven reikten zonden wij ons bewustzijn verder omhoog.
En we zagen met onze ogen en hoorden met onze oren hymnen en zegeningen en gejubel van engelen. En hemelse machten zongen lofliederen en ook wij jubelden mee.”
Je ziet wat je kunt doen om het lijden te doen ophouden en dat inzicht maakt je blij en als je dat alles ontdekt hebt, kan je heel gelukkig zijn.

Echter, er is een maar: Met de eenwording met de kennis die we hebben opgedaan,
willen we één worden met God, maar dát lukt even niet, zo blijkt uit het verhaal van Jacobus.

“Hierna wilden wij onze geest naar de Majesteit omhoog zenden. Maar toen wij nog hoger rezen mochten wij niets meer zien of horen, want de andere leerlingen riepen ons en vroegen ons: 'Wat hebben jullie van de Meester gehoord? En wat heeft hij tegen jullie gezegd? En waar is hij heen gegaan?”
Wij mochten niets meer zien of horen. De andere leerlingen die iets later op het pad gezet zijn, zijn nieuwsgierig en aangezien wij aan hen verbonden zijn, zullen wij ze moeten helpen om ook verder te komen op het op het pad. Want je spreekt niet over hij of zij als individu, maar over de mensheid.
Vervolgens toonden de gevorderden zich misnoegd ten opzichte van hen die dat niveau nog niet bereikt hadden.

“Jacobus wenste de gevorderden hun wrevel niet op te wekken. Hij zond ik ze ieder naar een andere plaats.
Zelf echter ging hij naar Jeruzalem, biddende dat hij deel zou mogen uitmaken van de geliefden, die nog zouden verschijnen.”
Wie was die Jacobus en wat zegt de metafysische bijbelwoordenboek over zijn naam?
Jacobus vertegenwoordigt het vermogen van juist oordeel in het individuele bewustzijn.

Wij noemen dit vermogen ook wel rechtvaardigheid en onderscheidingsvermogen.
Het is die kwaliteit in ons dat omtrent een kwestie een zorgvuldige afweging maakt en dan een conclusie neerlegt.

In onze lagere emoties en gevoelens neigt oordeel tot voorzichtigheid, angst, kritiek en veroordeling. Dit gebeurt, wanneer het zijn conclusies trekt uit de effecten van gebeurtenissen in het bestaan. Het “gevolg”.

We moeten daarom getrouw het spirituele aspect van dit vermogen bevestigen en altijd de leiding en het goede oordeel zoeken als spiritueel licht en begrip.

Even simpel gezegd: Dan trek je de conclusie op basis van gevolg én oorzaak. Dat geeft ook meteen ruimte voor de liefde.

Diegenen die dus op het niveau van diep inzicht in “oorzaak en gevolg” zijn beland, zullen dit moeten praktiseren om uiteindelijk diegenen die alleen met “gevolg” bezig zijn verder te helpen en niet anderen die dat nog niet kunnen, minachten. Zo help je de mensheid niet vooruit.

Jacobus had in de gaten dat een klasje van alleen gevorderden geen soelaas biedt.
Vorderingen kan je niet maken door samen alleen maar in je eigen clubje gezellig bezig te zijn.

Vorderingen maak je als je dieper gaat om in je zelf te komen. Jacobus ging naar Jeruzalem.
Metafysisch staat die plaats voor de hoogste plek in je bewustzijn. Iedereen ging naar een andere plaats.
Hieruit kan je de boodschap opvatten dat je de mensheid alleen verder kan helpen als je op weg gaat naar je hogere zelf.

Het grote bindmiddel in dit verhaal is het aspect liefde. En het thema van deze week is de Heilige Geest als vuur van Liefde.
Het gaat ook om drie zondagen van de Heilige Geest. De thema’s “wijsheid”, “helen” en “Liefde”, vormen de driehoek waarin wij de vurige Goddelijke drijvende kracht in ons kunnen vinden om al een heel klein deeltje de mensheid te leren omhoog te stuwen, tot wij allen wél kunnen opgaan in Zijn Majesteit. +Parcival

Bespiegeling sexagesima, de Heilige Geest als heiligmaker                          20-02-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

De corona variant is overgegaan van een levensbedreigend virus voor een relatief grote groep mensen naar een virus dat bij de meeste mensen een mild ziekte verloop heeft. Toch houdt de regering vast aan de QR code, de corona pas en toegangsbeleid, dat is de waarheid van de regering. Een beleid dat veel mensen buitenspel zet die vanuit hun eigen waarheid niet gevaccineerd willen worden. Er is ook een groep mensen die van mening is dat er een heel complot, een greep naar de macht, achter deze pandemie zit. Wat is waarheid en wijsheid in deze situatie?
Vanmorgen begonnen we de eerste lezing met de zin: De waarheid verscheen en al haar uitvloeisels herkenden haar. Want ieder die de waarheid liefheeft, heeft de Heilige Geest ontvangen. Daar staat meteen een enorm struikelblok. Want wat ís die waarheid? Zou het niet fijn zijn als er één duidelijke waarheid was én dat we die allemaal herkenden?

Of vergelijk ik nu appels met peren? In onze wereld zijn, naast de waarheden over de pandemie, een heleboel andere “waarheden” te herkennen. Kijk alleen maar naar de verschillende religieuze stromingen binnen het christendom, waarbij iedere stroming toch het idee heeft het bij het rechte eind te hebben, de waarheid in pacht te hebben. Zelfs bij iets simpels als een voetbal wedstrijd zijn er mensen die beter weten dan de trainer of de spelers hoe er gespeeld moet worden. Hun waarheid. Het eigen gelijk of de eigen waarheid speelt in heel veel situaties.

Maar ik denk niet dat dat is wat de lezing bedoeld. De lezing werd genomen uit het boek: Het evangelie der waarheid en dat gaat een stapje verder dan onze oppervlakkige beleving. Dit evangelie werd geschreven door Valentinus en wordt door Quispel het kroonjuweel van de gnosis genoemd. Dit evangelie brengt de nieuwe boodschap, dat Jezus Christus door zijn daden er voor gezorgd heeft dat voor ieder mens de mogelijkheid geopend werd om in zijn diepste wezen de Christus en daarmee de weg tot de Vader te kennen. Zodat hij daardoor verlost kon worden. Dat is een waarheid die ver uitstijgt boven al onze wereldse waarheden. In de evangelielezing beschrijft Jezus hoe we die staat van verlossing kunnen bereiken: “Gij zult de Heer uw God liefhebben met geheel uw hart, geheel uw ziel, geheel uw verstand en geheel uw kracht. Dit is het eerste gebod! Het tweede, hieraan gelijk, is dit: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf”.

Het gebod is vrij duidelijk. Wat houdt ons dan tegen om dit gebod ook na te leven en de Christus in ons te ontdekken?
Of misschien moet ik om-denken: wat geeft ons de gelegenheid om dit gebod ook daadwerkelijk uit te gaan voeren?
Dat is die wereld om ons heen. De wereld, de mensen en situaties om ons heen geven ons een kans om te zien wat er in ons binnenste nog geblokkeerd is, waardoor we de Christus in ons niet altijd ervaren.
En we hebben een prachtig instrument gekregen om deze blokkades af te breken, op te lossen. De Heilige Geest, de adem van God.
Vandaag horen we dat de Heilige Geest de heiligmaker is. Het begrip 'heilig' heeft te maken met heel(heid).
Het aspect van de Heilige Geest dat we vandaag als thema hebben is dus het aspect van heling, van heelheid. De Heilige Geest daalt in de vorm van vurige tongen neer op de apostelen bij het pinksterfeest en onze rode vieringen die in het teken van de Heilige Geest staan zijn meestal ook vurige diensten. De Heilige Geest werkt als een louterend vuur. Als het verzengende vuur van een goudsmid. Alle ongerechtigheden worden met hoog vuur verbrand en het zuivere goud of zilver blijft over. Als wij door de omgeving gespiegeld onze blokkades hebben opgemerkt, dan kunnen wij die opdragen aan de Heilige Geest om ze te louteren, te heiligen, te verbranden in het heilig vuur om daarmee de weg naar God in ons te openen. Dat maakt ons heel.
Dat het zo moge zijn,
Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Septuagesima (Wijsheid)                                                         13-2-2022
Lieve mensen,
Soms zijn lezingen zo duidelijk, dat je daar eigenlijk niets meer aan toe te voegen hebt. Eigen woorden lijken dan tekort te schieten.
Toen ik deze bespiegeling maakte, was het rond 6 uur in de ochtend. Je hebt wel eens van die dagen dat je al vlak voor zonsopgang wakker wordt en je wakker ligt, niet wetende waarom.

Zondagavond heb ik de lezingen en gebeden van 2 augustus opgezocht en gelezen.
En dan, rond half zes in de ochtend word ik wakker en het thema wijsheid en goud speelt door mijn hoofd.
Net zoals veel mensen bezit ik wat goud (niet genoeg om inbrekers te interesseren). Er hangt een zweem van oude herinneringen omheen. Als je pogingen doet om in het “nu” te leven, realiseer je je dat het verleden door allerlei invloeden je een vertekend beeld geeft en dat de toekomst meestal anders uitpakt dan je gedacht zou hebben. In het “nu” wordt het goud een bergje zand. Het ligt, het doet niets. Je kunt het verkopen en de opbrengst voor iets nuttigs gebruiken. Ja, ja probeer maar eens iets nuttigs te verzinnen dat losgekoppeld is van de begeerte.
Wanneer zou “begeren” mogen en wanneer niet? Geef je het weg aan iemand en moedig je dan diens begeerte aan?
In de lezingen van vandaag staat Wijsheid recht tegenover begeerte en aardse bezittingen. Er is echter een interessant aspect in het gebed van deze week: ”wij vragen om ons hart zó open te stellen voor de geest van wijsheid en begrip, dat wij steeds onze kracht mogen vinden in God.“
Er schuilt ook nog een doel in het gebed: “dat wij door onze daden de schoonheid van een heilig leven mogen tonen.”
Wijsheid verbonden met kracht, met energie. Als we het gebed echt tot ons nemen en ons ermee verbinden, zou dat wel eens heel bevrijdend kunnen werken.
Als wij onze innerlijke door God geïnspireerde kracht gebruiken in het licht van de wijsheid, wordt het “goud” (lees: onze door begeerte gevoede bezittingen in de ruimste zin des woords) een bergje zand.
En dan? Met genoeg zand ontstaat er een woestijn. Vele grote denkers en ingewijden hebben tijden doorgebracht in de woestijn. Die woestijn kan je ook symbolisch zien. De grote leegte, waar behalve eten en drinken niets meer belangrijk lijkt. Mensen die in een periode van spirituele stilstand verkeren(wij kennen allemaal zulke perioden) verkeren eigenlijk in de woestijn. Daarmee kan je twee kanten op gaan. Je loopt er van weg en de interesse naar spirituele ontwikkeling valt weg, je verdort, óf je accepteert het en je gaat de innerlijke stilte in en na een periode van leegte stel je je open voor
grote spirituele groei.
In de eerste lezing lazen wij: “ik beminde de Wijsheid meer dan gezondheid en schoonheid, ik verkoos haar boven het licht, want zij schitterde zonder ophouden.”
Dan wordt die symbolische berg zand van de woestijn Goud met een hoofdletter, wat schittert zonder ophouden”, boven het licht. Als je het aardse “goud” aanwent om door daden de schoonheid van een heilig leven te tonen, transformeert het dus tot Goud met een hoofdletter. Je zou kunnen zeggen dat daar het geheim van de innerlijke bevrijding zit en tevens de verbinding met de Wijsheid. Het doel is toekomst. De weg er naartoe is het “nu”.
Ik wens je een goede reis. +Parcival

Bespiegeling 5e zondag na driekoningen (Trouw en toewijding)                 6-2-2022
Dit verhaal zal ongetwijfeld anders zijn dan op zondag 6 februari. De eerste dienst na de bisschopsconsecratie. Het is woensdag 2 februari. De officiële dag van Maria Lichtmis.
Als ik klaar ben met schrijven ga ik thuis de H. Mis opdragen. Ik word om 6 uur in de ochtend wakker met keelpijn. Het zal niet waar zijn! Is het ontsteking of vanwege het feit dat ik gisteren te gulzig een stuk kaas achter in de keel kreeg, wat pijn deed. Covid? Kan haast niet. Mies en ik zijn zó voorzichtig geweest de laatste weken.
Gauw de zelftest gedaan. Pfffft niets aan de hand. Beetje water drinken en koffie en al gauw is de pijn verdwenen. Ik zit lekker in mijn energie. Klaar voor 5 februari. Niet gespannen, maar een beetje ongeduldig. Deze week duurt lang voordat het zover is. Ik voel mij een beetje als een Zeeuwse knol. Die moet je laten werken en bewegen, anders wordt de knol onrustig, ziek zelfs. En deze knol wil aan de slag.
Gelukkig zijn er genoeg menners in de buurt om het binnen proporties te houden.

Onder het luisteren naar Le Carnaval des animaux van Saint-Saëns begin ik te schrijven.
Het eerste deel van de lezingen, het epistel, is treffend voor wat er innerlijk met ons gebeurt als wij ons openstellen voor Goddelijke invloed. Het wordt in een notendop uitgelegd als je tussen de regels door leest. Dát kan je echt iets noemen wat bij de VKK hoort. De letter van de lezingen is één ding, maar “tussen de regels door” is iets wat gemiddelde VKK’ers, als die al bestaan, prettig vinden. Het raakt je eigen unieke beleving aan. Een kostbaar goed, leidend tot universele verdraagzaamheid.

Op 6 februari zal alles anders zijn. Alhoewel echt goed voorbereid heb ik waarschijnlijk geen notie van wat mij en de kerkgemeenschap (want die gaan mee in die consecratie) gaat overkomen en hoe de uitwerking zal zijn. Preken vanuit de Geest voorzegt nu niet wat op 6 februari de sfeer zal zijn. Er zullen jonge mensen in de zaal zijn. Daar zal ik mij zeker op richten. Al komen ze maar één keer, als ze er zijn, zal het heel belangrijk voor ze zijn wat ze horen.
Het is ook het toekomstbeeld van de kerk, de VKK. Decennia lang heb ik alle inzet moeten plegen om heel veel mensen bij te staan in de overgang van het tijdelijke naar het eeuwige.
Naast die belangrijke taak is aansluiting met jongeren heel belangrijk.
Hoe ouderwets het ook kan overkomen, de liturgie past in de moderne tijd als je de mystieke verbinding daarmee kan leren maken. We zullen zeker de transitie in gaan zetten om dat voor jongeren duidelijk te krijgen.

Het nieuwe licht van Kerstmis, dat begon op de eerste dag van de Advent (met een paarse periode), is met de geboorte van het Nieuwe Licht, Jezus, tot volle wasdom gekomen op Maria Lichtmis (de witte periode). 2 februari dus.
Met dát Licht in ons innerlijk lantaarntje kunnen we tot de volgende Advent onze weg in dit jaar vervolgen. Laat ons inzetten op het bouwen van een mooie balans van baby tot hoogbejaard.
Op 6 februari en 13 februari zijn er wat kinderen aanwezig. Ze zullen merkbaar betrokken worden bij de Heilige Mis. Je zou dat als rommelig kunnen beschouwen, maar ik nodig iedereen uit om het te zien als een sprankelend element van Gods zegen dat over ons uitgestort wordt.

Maria, die volgens de wet van Mozes gereinigd werd, staat symbool voor de oerkracht van de Goddelijke Moeder, die het nieuwe leven de kosmos in stuwt met een stroom van ongekende licht-liefdekracht.
Laten wij dat Licht mede uitdragen en ons vurig en trouw aan Zijn dienst wijden.

Amen + Parcival

Bespiegeling 4e zondag na driekoningen                                                 30-01-2022
Dit is een bespiegeling uit 2018, aangezien ik momenteel in een iets andere stroom zit, wil u deze overweging toch niet onthouden.

Jezus beklimt met Petrus, Jacobus en zijn broer Johannes de berg Tabor en aldaar ontmoet hij Mozes en Elia. Petrus biedt aan om 3 tenten voor hen op te zetten. Meteen na dat aanbod komt er een stem uit de hemel: “Zie hier mijn zoon in wie ik welbehagen heb, luister naar hem”. Dan komt Jezus in een schitterend licht te staan. Tegen de leerlingen zegt hij: “vreest niet,” en vervolgens zegt Hij hen deze gebeurtenis met niemand te delen, totdat “de Zoon des mensen” is opgestaan.

Je kan zeggen dat op dit moment Jezus in het volledige Christusbewustzijn geplaatst wordt. Kortgezegd: de verpersoonlijking van de Goddelijk volmaakte mens. Hiermee vangt dus ook zijn werkelijke opdracht aan.

Als je het hele verhaal opzoekt in de Metaphysical Bible Dictionary vind je een aantal zaken die tot nadenken stemmen.
Allereerst al de betekenis van de namen en waar zij voor staan.
De berg Tabor staat voor: “een hoge plaats in het bewustzijn, waar zeer verheven gedachten aanwezig zijn”.
Dan zien we Mozes, die staat voor: “de Goddelijke wetmatigheid”, datgene wat in het universum is vastgelegd. Je kan ook zeggen dat het staat voor de Oorzakelijkheid.

Elia nu, staat voor het geestelijk onderscheiden van de Waarheid.
Mozes en Elia vertegenwoordigen de twee processen waardoor het beeld van de “gezuiverde mens” in het echte leven moet worden getoond.
De eerste is het Mozesproces of evolutionair proces van de natuur waardoor er een gestage opwaartse trend van alle dingen is.
Dit evolutionaire proces is onderdeel van een geestelijk plan voor de verlossing van het menselijk ras in zijn gevallen staat.
(in de evolutie komt de mens als hoog intelligent wezen uit de bron en gaan in vele levens op weg en daalt af in de diepste krochten en moet de weg naar het hoogste geestelijke terug vinden).

Het andere proces, waaraan Elia verbonden is, zoals gezegd, het vermogen van de profeet Elia, of geestelijk “de onderscheider van de Waarheid”, om voorwaarden te laten veranderen op het mentale vlak, om te zijner tijd uitgewerkt in de substantie te zijn. Hij zet dus het geestelijke in de stof.
Daarom wordt ons in de les verteld dat Elia eerst moet komen en alles herstellen. De geest moet eerst recht gezet worden door spiritueel inzicht. dan het beeld van de “Gezuiverde mens” getoond worden.

In het verhaal van de Verheerlijking van Onze Heer wordt, vrij vertaald, gezegd dat Johannes de Doper de reïncarnatie van Elia is. Elia, die op de berg Hermon hevig vuur, storm en schuddende aarde ervoer tijdens zijn Godservaring. Aarde, Lucht en Vuur. In zijn incarnatie als Johannes d Doper bracht hij het waterelement in zicht en je zou kunnen zeggen dat met de Transfiguratie het Etherelement verbeeld wordt. Daar kom ik later op terug, want hier is het denkvermogen in geding.

Jezus vertegenwoordigt metafysisch: “het Hogere Zelf in de mens”, hij is in zijn hoge staat niet meer gevoelig voor verleidingen. Hij overwint de “tegenstrever”. “Tegenstrever” is een interessant onderwerp om een keer apart te behandelen. Er zitten vele interessante aspecten aan. Jezus vertegenwoordigt de hoogste vorm van Goddelijke Liefde.

Petrus vertegenwoordigt: “het vermogen om standvastig vertrouwen/geloof te hebben.”
Jacobus staat voor: “onderscheidingsvermogen en gerechtigheid”
Johannes vertegenwoordigt: “het vermogen om in Liefde positief te handelen.”
Je kan je voorstellen dat de drie Petrus, Jacobus en Johannes een drieheid vormen: Kracht, Wijsheid en Liefde. Maar wel in een stoffelijke uitdrukking.

Jezus, Mozes en Elia vormen ook een drieheid, maar dan de hoge geestelijke uitdrukking daarvan. Jezus als liefde aspect, Mozes voor de Goddelijke Wet, de hoogste vorm van wijsheid, en Elia voor de energieke kracht van uitdrukking van de waarheid en de verbinding van de geest naar de stof.

Petrus stelt voor om drie tabernakels op te zetten en voert dit idee van een substantie-manifestatie voor elk uit. Maar de ideeën van Petrus in dit proces waren niet doordacht. Vandaar de begeleidende stem uit de wolk: "Dit is mijn geliefde zoon: luister naar hem". Het lijkt een ingreep van God.

Petrus heeft een vage voorstelling van wat er gaande is en hij wil handelen, door het opzetten van de tenten/tabernakels maar hij is onvoldoende geïnformeerd. Hij heeft geen idee waar dit alles over gaat. Hij heeft die schitterende ervaring van verlichting nog nooit gehad en ziet maar ten dele. Het neerzetten van een gebouw zonder de bestemming te weten is niet handig. Als je voor het eerst een tijger ziet en je weet niet wat een katachtige is, kan je je afvragen wat het effect is, als je hem spruitjes voert.

Wat je hier ziet gebeuren kan uitgelegd worden als het zichtbaar worden van de activiteiten van Elia als Johannes de Doper. Johannes de Doper wordt onthoofd. Geeft dit de uiteindelijke beperking van het denkvermogen aan?
Het loslaten van het denkvermogen creëert de ruimte om het ware te kunnen schouwen. Dat is dan de verbinding tussen de stoffelijke driehoek Petrus-Jacobus-Johannes en de geestelijke driehoek Mozes-Jezus-Elia.
Als je dit beschouwt kan je vanzelf in het midden van die driehoek het Alziend Oog zien opdoemen. Vanuit die kracht kan de stem van God gehoord worden.

Jezus gaf een opdracht aan de Zijn volgelingen:
"Niemand vertellen wat ze hadden gezien, behalve wanneer de Zoon des mensen uit de dood zou zijn opgestaan". Met de kennis die we nu hebben, betekent het we “deze mentale beelden” niet als “echt” zullen beschouwen, en er dus eigenlijk niet over moeten spreken. Noem het de consequentie van het hebben van een denkvermogen, dat in de stof een handig instrument is, maar in de Geest de zaken aardig kan vervormen.
(“Deze mentale beelden" verwijst naar visioenen, dromen en alles wat we zien in onze hoge momenten van verlichting.)

Ze vertegenwoordigen ideeën die alleen kunnen worden begrepen als ze worden getoond in de “opgestane mens”.
Dat nu, is waar wij als mensheid naar op weg zijn en wat bij het beklimmen van de berg, die wij Eucharistie noemen iedere zondag weer versymboliseerd wordt en dat wij met het opgedane geestelijk voer weer in de wereld kunnen neerzetten, want die 2 driehoeken zijn vertegenwoordigt in ons diepste en Hoogste Zelf.
Amen. + Parcival

Bespiegeling 3e zondag na driekoningen                                                  23-01-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Heb je dat ook wel eens, het gevoel dat er over je gesproken wordt en je weet niet precies wat ze zeggen, maar het voelt niet lekker? Ze kunnen het beter rechtstreeks tegen jezelf zeggen, dan kán je er ook nog wat mee. Beetje machteloos wordt je er van, onzeker misschien ook. De twee lezingen van vandaag geven heel duidelijk aan hoe wij ons zouden moeten gedragen in onze omgang met anderen. En hoe fijn zou het zijn als mensen zo met elkaar omgaan: elkaar in liefde spiegelen op ieders gedrag, woorden en handelen.
Vorige week hadden we het over het op één lijn brengen van ons denken met het denkvermogen van Christus. Meetrillen op het denken dat liefde als basis frequentie heeft.
En ik werd getriggerd door een zin in de evangelielezing: “wat een goddeloze vreest, overkomt hem, een rechtvaardige ontvangt wat hij verlangt”.
In de opleiding die ik gevolgd heb als energetisch therapeut heb ik geleerd te kijken naar mijn omgeving. Wat spiegelt mijn omgeving mij? Valt het op dat er vooral mensen met heel veel haast in mijn omgeving zijn? Dan kon het wel eens zijn dat ik erg haastig door het leven ga. Zijn er veel mensen met een kort lontje in mijn omgeving? Dan kon het wel eens zo zijn dat er ook een kort lontje in mij zit. Of zijn er veel angstige mensen in mijn buurt? Dan kon het wel eens zijn dat ikzelf vanuit angst leef. Dat wordt dan verklaard door de trillingen/ de frequenties die jezelf uitzend. Zend ik zelf haast, opgefoktheid of angst uit, dan voelen mensen met dezelfde eigenschappen zich thuis in mijn buurt: we stralen hetzelfde type trillingen uit en dat harmonieert. Dit komt voor mij overeen met het eerste deel van die zin: “wat een goddeloze vreest, overkomt hem”. Wat je uitzend, dat zie je terug in je omgeving.
Zenden wij vanuit onszelf liefde, harmonie en vrede uit, dan gaat ook de omgeving mee in die frequentie.
Er is een heel bekend experiment van Dr. Masaru Emoto, een Japanse wetenschapper, bekend van het boek ‘De verborgen boodschap van water’. En of het nu wetenschappelijk bewezen is of niet, in dat boek beschrijft hij talrijke experimenten met water waarbij hij het water steeds tot vijf graden onder nul bevroor, zodat hij met een microscoop de ijskristallen kon fotograferen om het effect van de experimenten vast te leggen.
Emoto heeft kristalstructuren van bevroren schoon bronwater water onderzocht. Het had een zuivere kristalvorm. Leidingwater en vervuild water had een vervormde, verbrokkelende kristalstructuur. .
Niet alleen de helderheid van het water bepaalde de zuiverheid van de kristalstructuur; muziek en andere geluidstrillingen, zelfs woorden en emoties, hadden een effect op de vorming van de kristallen. Emoto ging experimenteren met geluid, bijvoorbeeld met klassieke muziek en rockmuziek. Bij de klassieke muziek van Mozart werden prachtige waterkristallen gevormd, bij luide rockmuziek trad in de waterkristallen vervorming op.
Water bleek ook ontvankelijk voor meditatie, gebeden en helende energie die vanaf grote afstand via gedachtekracht (denken) werd gezonden.
Het experiment breidde zich uit met het uitspreken van woorden. Bij woorden als ‘liefde’ en ‘dankbaarheid’ vormde het water harmonische structuren. Bij woorden als ‘haat’ en ‘woede’ trad er vervorming en verwarring op, viel de structuur uiteen. Emoto heeft honderden woorden getest, maar ‘liefde’ en ‘dankbaarheid’ gaven de mooiste kristallen.
En als je dan bedenkt dat een mens voor 70% uit water bestaat……..
Dan lijkt het me duidelijk wat ons te doen staat. Laten we vooral liefde en dankbaarheid laten overheersen in onze gedachten, ons handelen en ons bidden. Onze gedachten en ons denken op één lijn brengen met het denkvermogen van Christus. Meetrillen op het denken dat liefde als basis frequentie heeft. En daarmee de omgeving mee laten trillen in die liefdevolle frequentie.

En toen ik dat geschreven had dacht ik dat ik een leuke bespiegeling geschreven had. Echter er bleef iets hangen uit die zin: “Wat een goddeloze vreest, overkomt hem, een rechtvaardige ontvangt wat hij verlangt”. Ieder mens vreest wel eens en kan ook wel volharden in die vrees, maar maakt dat hem of haar een goddeloze? Wat betekenen die twee woorden goddeloze en rechtvaardige hier? Ook gezien de context denk ik dat hier bedoeld wordt dat een goddeloze of een dwaas waarover ook in het evangelie gesproken wordt iemand is die juist níet wil afstemmen op de frequentie van Christus. Die niet zijn gedachten en handelen wil afstemmen op het denkvermogen van Christus dat Liefde als basis frequentie heeft. Een rechtvaardige is dan iemand die misschien wel afdwaalt van de goede gedachten en handelen, maar oprecht bereid is om zich terecht te laten wijzen, bereid is tot vergeven en vergeving ontvangen. Vanuit het rotsvaste vertrouwen in Gods oneindige liefde.

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Driekoningen                                                                      16-01-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

We leven in de kerstcyclus. In deze kersttijd vieren we drie openbaringen: Vorige week hebben we de eerste openbaring van de Heer gevierd. De drie koningen die door de ster op weg gingen symboliseerden het bekend worden van de geboorte van Jezus in de wereld. De wereld werd op de hoogte gebracht van de fysieke geboorte van een heel bijzonder mensenkind. De doop van de Heer, het thema van vandaag is de tweede openbaring: God maakt bij de doop openbaar dat Jezus zijn Zoon is, zijn veelgeliefde. Sommigen zien in dit moment de transformatie van Jezus in de Christus. De Geest Gods daalt neer op het lichaam en belevendigd dit. Het derde feest van openbaring is het eerste wonder dat Jezus verricht op de bruiloft in Kana waar het water veranderd werd in wijn. Jezus treedt zelf in de openbaarheid. Misschien mag je zeggen dat hier de ziel van Christus in de openbaarheid komt. Na het lichaam en de Geest spreekt nu de ziel.
Het tweede thema van vandaag, dat van de zondag na driekoningen past goed bij die openbaringen: gemeenschap. De 3 openbaringen vinden plaats in gezelschappen, in gemeenschappen, ze zijn bedoeld als openbaringen aan mensen die dat willen en kunnen zien dat hier een wel heel bijzondere gebeurtenis plaatsvind. Ik kwam tegen dat in het internationaal recht “gemeenschap” een benaming is voor de wereldbevolking als een samenhangend geheel dat gericht is op de vervulling van gezamenlijke doelstellingen als vrede, veiligheid, recht en samenwerking. Net zoals iedereen een deel is van het lichaam van Christus en wij samenwerken aan vrede, rechtvaardigheid en liefde voor elkaar. In Christus vormen wij één lichaam, één gemeenschap. Nog een “toevalligheid” : De komende week is de week van gebed voor de eenheid van christenen die wereldwijd wordt gevierd vanaf morgen. Het thema van de week voor gebed voor de eenheid is dit jaar Licht in het duister n.a.v. Mattheüs 2. En wat staat er in Mattheüs 2?: het verhaal waar het bij ons deze week ook over gaat: de doop van Jezus. De geest daalt neer op Jezus en het Licht dat met kerst op de wereld kwam mag in volle wasdom schijnen. Licht brengen in de duisternis. Komende week worden wij door de organisatoren opgeroepen om te bidden voor eenheid. En wat is eenheid juist in deze tijd belangrijk! De oproep om te bidden voor eenheid ondersteun ik dan ook volledig. Om met hun eigen woorden te spreken: “Laten we de kracht van gebed niet onderschatten en samen God zoeken, op welke plek we ons ook bevinden”.

In de eerste lezing kwamen we weer de geschenken tegen net als bij de driekoningen vorige week en bij juist handelen in de laatste week voor kerst. In de viering begint het consecratiegebed met de zin: “Deze offerande hebben gediend als een zinnebeeld en kanaal van onze liefde en toewijding tot U, o God”. En daarna kan de priester kiezen uit twee verschillende volgzinnen. Heel bewust kies ik steeds voor de zin: “nu verbreken wij de band met ons en met al het lagere”.
Tijdens het offertorium hebben wij uitgesproken dat wij onze geest, ziel en lichamen schenken, ze zijn dus niet meer van ons. We verbreken alle gehechtheid er aan. Dat doe je ook als je een geschenk geeft. Jij koopt het geschenk en zolang je het niet weggegeven hebt is het van jou. Echter zodra je het iemand geeft, is het niet meer van jou. Het behoort de ander toe. Je verbreekt alle verbindingen met het geschenk, anders zou het jou energetisch nog toebehoren. Zo is het ook met onze geschenken. We dragen ze op aan God. En tijdens de consecraties worden onze geschenken geheiligd, gezuiverd en begeesterd. De communie is het geschenk van Christus aan ons. Na onze offergave krijgen wij nu een heel groot geschenk. Door de communie delen wij in het lichaam en het Licht van Christus. Wij consumeren de hostie en die wordt deel van ons lichaam. Daarmee delen wij in het lichaam, het Licht van Christus. En het kan ons niet meer worden afgenomen ook, het wordt een onscheidbaar deel van onszelf. De gemeenschap met Christus. En wat doen wij met dat geschenk? Kunnen wij het geschenk volledig ontvangen, stellen we ons er voor open? Of krijgen we het alleen in bruikleen zoals de eerste lezing beschreef.
Leadbeater beschrijft de doop van de Heer als het symbool van de tweede inwijding. De eerste inwijding is de geboorte, de tweede is de uitstorting van kracht, de doop met de Geest. Volgens Leadbeater wordt dan het denken van de mens in één lijn gebracht met het denkvermogen van de Christus. Iedere gedachte heeft invloed. Niet iedereen preekt of spreekt voor groepen, maar iedereen verspreid wel zijn gedachten trillingen. Het is onze taak onze gedachten in lijn brengen met Christus. En wat mij betreft mag je dit doortrekken naar: ieder gebed is een trilling en heeft invloed.

Door de neerdaling van de Geest werd duidelijk dat Jezus het levend geworden Woord is, de zoon van God. Hij wordt degene die de weg heeft voortgeleefd voor ons naar God. Hij die al verlost was en zich nu openbaart in de wereld kwam in de wereld om anderen te verlossen. En dat is meteen ook onze taak: hoe meer ons bewustzijn opengaat, hoe meer wij één gemeenschap worden in het lichaam van Christus, hoe meer wij dienaar kunnen zijn voor anderen. Het Christus Licht is geopenbaard in onze wereld door Jezus. En wij vieren elke zondag dat wij leven in gemeenschap met Christus, dat wij deel hebben en zijn van dat Licht.
Moge dat zo zijn,

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Driekoningen                                                                      09-01-2022
Dierbare zusters en broeders in Christus,

Driekoningen of de openbaring van de Heer. De geboorte van het Licht in de wereld wordt wereldwijd bekend gemaakt of geopenbaard door een ster. En drie magiërs, drie mensen die bekend waren met de standen van de sterren en planeten komen op de ster af. Het is voor hen een teken. En ze vinden het kind en geven het geschenken. Dit verhaal heeft veel verschillende aspecten om een bespiegeling over te kunnen houden. Wat betekent die ster? Was het een fysiologisch verschijnsel of niet? Waren er 3 magiërs en waarom dan dat getal 3? Als Herodes zo benieuwd was naar dat kind waarom stuurde hij dan niet iemand met de magiërs mee? Dan had hij niet hoeven zoeken. Waarom goud, mirre en wierook als geschenken?
Vandaag wil ik me eens concentreren op het schenken zelf.
Als je iets aan iemand geeft dan zegt dat iets over jouw waardering van de ander. Wát je schenkt, dat zegt iets over jezelf.
Er waren drie magiërs en ik laat nu even in het midden of het er wel drie waren, het enige dat de bijbel ons vertelt is dat er drie geschenken waren. Die drie Magiërs volgden een ster vanuit het oosten omdat die ster volgens hen de geboorte van een koningskind aankondigde. Ze gaan op pad zonder te weten waarheen en zonder te weten wat ze zullen aantreffen. De ster is hun enige leidraad. Wel nemen ze hun schatkist mee.
Laten we ons eens voorstellen dat wij die magiërs zijn. Ook wij zijn op pad gegaan, we hebben een Licht gezien of ervaren en geloven dat dat Licht de moeite waard is om te volgen. We zijn op weg gegaan zonder dat we precies weten waar naar toe en wat we uiteindelijk zullen aantreffen op ons pad. De magiërs gaan na een lange reis naar de plaatselijke koning omdat ze denken dat hij vast zal weten waar het koningskind is, maar de koning weet het niet. Hoe vaak gaan wij op ons pad er van uit dat een ander beter weet dan wijzelf waar we het Licht moeten vinden. Herodes wist het niet en de magiërs volgen weer het Licht dat ze oorspronkelijk ook zagen.
Ze vinden de plek waar het Licht geboren is en de tekst in het evangelie zegt dat ze hun schatten tevoorschijn haalden. In de Naardense bijbel, die zo veel mogelijk de oorspronkelijke taal vertaald staat dat ze hun schatkisten openden.
Hier staan een paar heel belangrijke dingen bij elkaar: de magiërs zijn blijven zoeken, met hun oorspronkelijke ster/ licht als richtlijn en net zolang tot zij de bron vonden en herkenden. En dan openen ze hun schatkisten.
Ook wij mogen ieder op zijn eigen manier de weg lopen en blijven zoeken naar de bron van het Licht dat we waargenomen hebben en ook wij mogen dan onze schatkisten openen.
Als de magiërs het kind zien weten ze dat ze een bijzonder kind gevonden hebben. Ze vallen op hun knieën en brengen het hulde. Hiervoor waren zij op weg gegaan, ze herkennen het Licht, het goddelijke in het kind. De geschenken die ze geven vertellen over hun ontzag, ze openen niet alleen de schatkist en geven dure geschenken. Ze openen ook de mooiste schatkist: hun hart om het volledig te geven aan dit koningskind.
En als wij bij het kind of bij God of bij de bron komen wat schenken wij dan?
Als wij onze schatkisten ofwel onze harten openen, wat zit daar dan in?
Zit daar tijd? Gehechtheid aan materiele zaken?, wrok, jaloersheid? Liefde, barmhartigheid, Licht?
En wat schenken wij aan het Christuskind?
En dan ben ik weer terug bij de bespiegeling van een paar weken geleden. Als wij schenken aan Christus of aan God kunnen wij dan onszelf volledig wegschenken? Volledig. Geest, ziel en lichamen? Wetende dat wij zijn wie we zijn. Inclusief onze eigen-aardigheden en blinde vlekken. Durven wij bij en in dat Licht te ZIJN, gewoon wie we zijn, zonder voorwaarden, zonder oordeel en zonder terughoudendheid. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat we de blinde vlekken blind moeten laten. Uiteraard is het niet de bedoeling dat we stilstaan en blijft het streven om dóór te ontwikkelen en de zelfkennis en het bewustzijn te vergroten om daarmee ook onze dienstbaarheid naar de mensheid te vergroten. Onze gaven aan God zeggen iets over onszelf. Wat en hoe schenken wij aan God?
Mogen wij in vol vertrouwen onszelf schenken aan God.

Amen Pr. Jose Versteeg

Bespiegeling Nieuwjaar                                                                           2-1-2022
Het Nieuwe Licht straalt naar voren en gaat ons voor het jaar in.
Met Kerstmis is het ontbrand door het samensmelten van de lichten van de vier zuilen van Advent en het houdt een belofte in.
Ik vond een stukje dat ik schreef in 2013 en dat ik enigszins heb aangepast aan deze tijd.
We leven in een tijd waar heel veel verandering is, waar gebruikelijke dingen die gewoon leken wankelen. Het gaat vooral over ziekte, begeerte, materie en uitsluiting. Het wordt mooi geregeld. Wij zullen als mensheid tot inzicht moeten komen. Een mooi woord: “In zicht”. Zicht in het diepste in onszelf.
Wankele schreden op het pad naar vergeestelijking? Het lijkt wel zo te zijn. Dingen die vanzelfsprekend waren worden veel betrekkelijker. Veel van wat we hadden aan vastigheid, is verdampt. Hebben we meegedaan aan de situatie waarin we de laatste tijd verkeren? Direct of indirect wel. Een goed moment om met zijn allen eens de “Wetten van Karma” te bestuderen. Wij moeten onze lessen leren. Leren we de les niet voldoende, komt de les nog een keer langs, en nog een keer en nog een keer. Oorzaak en gevolg. Geen straf voor ons handelen, dat is oude kerkelijke koek, nee, wel consequenties. Tot we het begrijpen en door hebben hoe het werkelijk zit en dan er nog naar handelen en het dan ook nog vastleggen in ons denken.
Delen we genoeg met onze broeders en zusters? Werken wij aan begrip en tolerantie?
Leren we dan eindelijk om onze naaste lief te hebben? Dat is een thema waar de wereld de komende periode nog flink mee aan de slag zal moeten. Een megaklus zou je kunnen zeggen. Alles beschouwen met Liefde. Weer komt het langs. Het lijkt zo eenvoudig, maar het is ongelooflijk moeilijk. En als je kijkt wat er gebeurt in de wereld hebben we er niet meer helemaal de hand in. Dat is het begin van loslaten en een aanzet van een grotere geestelijke bewustwording. Het lijkt wel of we een handje geholpen worden en we kunnen er niet echt iets tegen doen. Het gevoel van alle zekerheid en gezondheid lijkt schijn. Laten we de schoonheid van het universum dat ín ons is eens bekijken. Een ongelooflijke schoonheid die we in de tempel in onszelf kunnen vinden als we samen de H. Mis opdragen. Zelf denk ik altijd: “als je dat hebt, heb je iets anders nauwelijks meer nodig”. Maar ja, helaas zijn het de verleidingen en ook egoïsme die dat gevoel al weer vrij gauw beperken. Verleidingen waar we slachtoffer van zijn. Als we na de Mis thuis komen, zien we alweer wat er moet gebeuren. Heel veel zaken die met onze onzekere situatie te maken hebben. Onze belemmeringen steken dan al weer gauw de kop op. Slachtoffer? Welnee. Kanshebber! Wordt van slachtoffer een kanshebber en van kanshebber een kantelaar. Problemen en uitdagingen kan je kantelen. Dat wil zeggen, kijk er eens heel anders naar. Met liefde anders naar de dingen kijken.
We kunnen knokken om te behouden wat we hadden, maar we kunnen ook besluiten om de nieuwe wereld van geestelijke rijkdom binnen te stappen. Dat wordt een mooie wandeling het komende jaar. Wie loopt er mee? Ik wens u een prachtige wandeling toe en namens bestuur en geestelijkheid een goed en inspirerend 2022 toe.
+ Parcival

Bespiegeling Kerstmis                                                                        25-12-2021
Als ik deze bespiegeling maak, is het zondagavond en de lockdown is weer ingegaan. Hoeveel zullen er nog volgen en hoe zet je nu nog een mooi Kerstfeest neer.

Ik moest denken aan een gesprek dat ik met (mijn) Mies had over de retraite die ik had. Ik vertelde haar nog wel even in januari naar Florence te willen omdat ik in 1967 in de crypte van de San Miniato Al Monte daar mijn priesterroeping kreeg.
Ik werd vervuld met liefde en licht en sindsdien gaat er, lijkt het wel, automatisch een stroom door mij heen naar de mensen met wie ik omga. Dat warme gevoel werd heel normaal voor mij, maar pas toen ik al heel lang priester was, realiseerde ik mij dat die gebeurtenis wel eens het begin van een ontwikkeling geweest kan zijn.

Ik vroeg Mies: ”zal ik teruggaan naar de crypte en een aantal dagen daar gaan mediteren?”. Het antwoord was redelijk kort: ”nee, als het goed is, zit die in je hart”. Ik was even stil en je gelooft het of niet, maar ik was er meteen in die crypte..
Als ik denk aan al die mensen die met Kerstmis vanuit geloof of sentiment of voor de warme sfeer naar de kerk willen en nu niet kunnen, lijkt het crypteverhaal best wel een goede aanbeveling.
Zou het zo zijn dat wij er op allerlei manieren in de huidige tijd op gewezen worden dat wij de weg naar ons hart moeten vinden? Zit er een verborgen boodschap in al die gebeurtenissen?

Dat eenzaamheid dicht bij die Goddelijke kern in ons hart niet bestaat? Dat angst er niet is en dat de warmte bij de werkelijke aanraking ons het geluk schenkt waar wij zo naar op zoek zijn? Zeker in deze rare tijden?

Natuurlijk hebben wij regelmatig hulpmiddelen nodig om helemaal in die innerlijke kern te komen. Natuurlijk helpt het bezoeken van bepaalde plaatsen ons om “open” te gaan, maar als we de werkelijke zoektocht naar binnen gaan maken, is al dat uiterlijke gezwerf niet meer nodig.

Alhoewel, de combinatie van een bezoek aan de kerk, samen met het zoeken naar de weg naar binnen, is natuurlijk al een mooi begin en dat heb ik zelf ook nog nodig.

Maar er zijn dus mensen die willen en niet meer kunnen. En wat met de mensen die nog wel kunnen, maar niet meer willen? Wat is daar mee gebeurd?
En dit alles wordt in deze tijd pijnlijk duidelijk.

Inmiddels ontwikkelt zich bij mij en de andere geestelijken van onze kerk de vraag of de saamhorigheid die we missen niet op een andere manier gestalte moet krijgen. Maar wat dan?
Kerstmis staat met de geboorte van Jezus voor de geboorte van het Nieuwe Licht. Een dikke uitnodiging om stappen te zetten om “ kinderen van God” te worden, zoals beschreven in Johannes.

Niet uit bloed, noch uit begeerte van het vlees of uit de wil van een man, maar uit God geboren.
Laat al die fysieke gedachten maar achter je en ga op weg naar je hartheiligdom. Daar waar de Liefde met een hoofdletter straalt.

De huidige tijd is een nieuwe realiteit. De realiteit van intense bewustwording. Eenvoudiger gezegd, het Nieuwe Licht verlicht het pad van het je bewust worden dat het misschien, heel misschien wel eens verstandig wordt óm te gaan werken aan de bewustwording.

Laten wij dit komende jaar gaan nadenken hoe wij stappen kunnen zetten om ook degenen die niet meer kunnen komen in de verbinding op te nemen.

Noem een paar ideeën: Een livestreamkapel bouwen. Digitale beeldschermgesprekken. Een veel intenser pastoraat dat niet alleen op een priester neerkomt, maar waarbij wij elkaar ook onderling ondersteunen. In sommige KG’s gebeurt dit in andere helemaal niet. En als het de ene KG niet lukt, laat deze dan hulp vragen bij de ander.
Als wij als individu willen meedoen aan de uitstraling van dat Nieuwe Licht, dan is dát wat ik zojuist noemde een mooie uitdaging. Een Nieuw Licht dat zich ontvlamt in een nieuwe realiteit. De realiteit van het hart. Ik wens je, mede namens geestelijkheid en bestuur een gezegend en mooi ingekeerd Kerstfeest en een sprankelend 2022 toe.
+Parcival

 

 

 

 

 

 

 


Kerkgemeente Naarden St. Michael and All Angels Meentweg 9, 1411 GR Naarden