{
terug terug verder verder

Uit het

kerkblad

 

Nieuw bestuur!

Tijdens de afgelopen Algemene Ledenvergadering is er een nieuw bestuur gekozen. Het bestuur bestaat nu uit:

Rutger de Haan: Voorzitter

Penningmeester: Kea van de Kamp

Secretaris: Coos Visser

 

Timen Schut en Esther Biegstraaten zijn tijdens de ALV met een mooie bos bloemen bedankt voor hun inzet.

 

Wijding tot Lezer en Wisseling EA-schap

Op zondag 5 mei zal onze Regionaris, Mgr. Peter Baaij, onze kerkgemeente bezoeken. Tijdens de H.Mis zal aan Marciano Berretta de Lezerwijding worden verleend en zal priester Wies Kuiper terugtreden als Eerst-Aanwezend Priester en zal priester Marion Uitslag-Lunshof in deze functie worden benoemd. Een belangrijke dag voor onze gemeente dus!

 

Overdenking van pr. Marion Uitslag-Lunshof op 14 april. De 2e zondag na Pasen

Vrienden,

“Twijfel daarom nooit over de opstanding”. Dat lazen we in de eerste lezing van vandaag.

Dan denken we aan de opstanding van Christus met Pasen. Dat geloven we wel. Maar dat staat niet in de tekst. Daar gaat het over “DE” opstanding. Kunnen we geloven dat wij tot hetzelfde in staat zijn? Kijk… en daar wordt het lastiger.

De leerlingen blijken dit ook moeilijk te vinden.
Christus toont zich het eerst aan vrouwen. Aan Maria Magdalena en de andere Maria. Zij herkennen hem vrijwel meteen. Ze lopen op hem toen en omklemmen zijn voeten.
Maria, weten we, staat vaak symbool voor de ziel. De ziel herkent Christus.

Daarna hebben we het verhaal van de Emmaüsgangers gehoord. Kleopas liep met nog een man richting Emmaüs. Jezus liep met hem mee, maar zij herkenden hem nog niet. Pas toen ze hem uitnodigden in zijn huis en hij het brood brak, vielen hen de schellen van de ogen. Kleopas en zijn metgezel liepen naar Emmaüs, wat “de Bron” betekent. Ze probeerden de gebeurtenissen rond de kruisiging te begrijpen. Nadat ze Jezus hebben herkend zeggen ze tegen elkaar: Brandde ons hart niet toen hij ons de schriften ontsloot?

En dan de evangelielezing van vandaag. De leerlingen hebben zich bang bibberend opgesloten uit vrees voor de Joden. De leerlingen zijn lange tijd in aanwezigheid van Jezus geweest en waren waarschijnlijk ingewijden. En toch zijn ze bang. Begrijpen ze de gebeurtenissen rond Pasen niet.
En dan gebeurt het: Christus komt binnen. Gaat in hun midden staan en zegt: “Vrede zij u”.
Iemand vrede wensen is natuurlijk al mooi, maar als Christus dit zo zegt, zou hij ook kunnen bedoelen: Klim in bewustzijn naar de plek die Vrede heet. Dit doen wij ook in de Mis: Heft uwe harten omhoog. Sommige dingen zijn alleen te zien of te begrijpen als we opklimmen in ons bewustzijn.

Voor de leerlingen is ook dat nog niet genoeg. Hij toont zijn wonden aan zijn handen en zijn zij. En dan zijn de leerlingen verheugd.

Het is dus niet zo gek dat we moeite moeten doen ons voor te stellen dat die opstanding ook voor ons bedoeld is. Ook de leerlingen van Jezus konden dit niet meteen ten volle begrijpen. Zij hadden tekenen en uitleg nodig.

En dan iets waar je zomaar overheen zou kunnen lezen. De leerlingen hebben zich opgesloten, maar Jezus komt binnen en staat in hun midden.
Christus komt dus door gesloten deuren

Christus komt door gesloten deuren. Het Christusbewustzijn sijpelt door alle kieren en naden van ons bewustzijn heen, ook al is ons begrip nog niet toereikend. Nog gesloten.
En wat wij niet in ons bewustzijn hebben, kunnen we nog niet zien. Daar moeten we op attent gemaakt worden door tekenen.

In de teksten staat hiervoor het lichaam centraal. Maria Magdalena omklemt de voeten van Jezus. Bij Kleopas en zijn metgezel brandde hun hart. Bij de leerlingen toont Jezus de wonden aan zijn handen en in zijn zij. Christus heeft zich verbonden met de aarde en toont ook de wonden in zijn lichaam. Dat hoeft hij niet te doen natuurlijk, maar is wel een teken dat hij zich tot in ons fysieke lichaam met ons verbonden heeft.

En ons fysieke lichaam is uitstekend in staat om ons te waarschuwen. Dat gebeurt al als we angstig zijn. Dan krijgen we buikpijn. Of bij verliefdheid vlinders in de buik. Of hoofdpijn bij kopzorgen.

Maar ook onze intuïtie kan zich door ons lichaam uiten. Dat noemen we vaak een onderbuikgevoel. Waarom zou de geestelijke wereld zelf zich niet kenbaar kunnen maken in ons lichaam? Bij Kleopas brandde zijn hart. Herkent u dat? Dat u in uw hart de aanwezigheid van iets hogers voelt? Misschien de vreugde van Christusbewustzijn wat binnen sijpelt?

De opstanding is ook voor ons. Iedere Pasen herinnert ons eraan. Het gaat niet alleen om Christus die 2000 jaar geleden de opstanding liet zien. Het gaat om ons allemaal.
We sterven aan de wereld. Ruimen aardse gehechtheden op. Eigenlijk alles wat tussen ons en God in staat. Dan heeft het Christusbewustzijn ruim baan. En wanneer we alles wat tussen ons en God instaat geofferd hebben, dan kan onze innerlijke Christus opstaan.

Daar mogen we  aan werken, door heel veel levens heen. Zo lang we daar voor nodig hebben. Maar voor dit leven, hebben we het feest van Pasen nodig om aan het idee van onze eigen opstanding te wennen.
En uiteindelijk zal de hele mensheid de opstanding beleven.

Amen.

Overdenking van subdiaken Rutger de Haan op 21 april. De 3e zondag na Pasen

Lieve Vrienden,

Wie oren heeft om te horen, die hore!

In de bijbel, maar ook in de gnostische geschriften horen we het Jezus regelmatig zeggen. Je kan deze uitspraak op twee manieren uitleggen. Je kan dat wat Jezus ons zegt letterlijk nemen. Je kunt het beluisteren en dan gaan beredeneren, rationaliseren. Maar dan ontgaat je de diepere betekenis. Vaak klopt het dan ook helemaal niet wat Jezus ons zegt. Je kunt het ook met je hart beluisteren. Het in je ziel laten resoneren. Dan wordt de diepere betekenis, die achter de woorden verborgen ligt voor jezelf zichtbaar.

In de tweede lezing heeft Jezus het over hoe de wereld om ons heen in elkaar zit. Over de “Circle of Life”. Alles om ons heen heeft een van te voren vastgestelde tijd van leven. Daarna sterft het af om later weer vanaf de bron te ontspruiten. De seizoenen laten ons dat heel duidelijk zien. In het voorjaar komt alles tot leven. In de zomer bereikt het zijn hoogtepunt om dan in de herfst weer af te sterven. De winter is dan een diepe rust maar heeft wel de kiem in zich om in het volgende voorjaar de cirkel opnieuw te beginnen, gevoed door dat wat het afgelegd heeft. De natuur laat ons dat heel goed zien, maar ook wijzelf gaan ongezien zo’n proces door. Onze cellen, waaruit we bestaan komen op, bereiken hun hoogtepunt en sterven af. Elke zeven jaar steken wij ons in een volledig nieuw jasje. Het is niet voor niets dat Pasen, het feest van de opstanding en nieuw leven een lentefeest is.

Petrus vraagt Jezus wat de zonde van de wereld is. En het stellige antwoord is: Zonde bestaat niet… Nee, want in de Circle of Life gaat alles in perfecte harmonie. Er is altijd een balans. Maar het is de mens die de zonde maakt. Als wij die harmonie verstoren raken wij in onbalans en geven wij ruimte voor ziekte. Raken wij de harmonie kwijt, waardoor we keuzes maken die ertoe leiden dat we iets doen wat tegen zijn natuur ingaat. Wij als mensen hebben een vrije wil, maar dat geeft ons dus ook de mogelijkheid om uit de pas te raken. Die vrije wil noemt Jezus “Begeerte”. Die begeerte is gebonden aan de materie en die materie is alles om ons heen wat buiten de Circle of Life staat. Die ons afleidt van wie we werkelijk zijn. Het is een goed gevulde bankrekening, een mooi huis, de nieuwste smartphone, die ene mooie auto, de mooiste kleding en ga zo maar door, vul het zelf maar in… Dat al deze dingen er zijn is een gegeven, maar hoe wij ermee omgaan is veel belangrijker. Is voor ons een huis alleen een veilig onderdak waar wij ons thuis voelen en onszelf kunnen zijn? Of willen wij onze naaste ermee aftroeven. Hebben wij een smartphone om mee te communiceren met onze naasten via alle verschillende kanalen die dit apparaat ons bied? Of zijn we trots op onszelf dat wijzelf er een hebben die meer mogelijkheden beidt dan de ander? Gebruiken wij onze auto om ons van A naar B te brengen? Of pimpen wij hem op met sportvelgen, een geluidsinstallatie en nog meer luxe waarmee we weer kunnen pochen bij iedereen die het maar horen wil? Willen wij per sé in de duurste merkkleding rondlopen of is een shirtje, gekocht bij de Hema of C&A ook goed genoeg?

En toch zegt Jezus tegen ons: “Houdt goede moed”. Want als je de moed even verliest hoef je alleen maar om je heen te kijken om dan vanzelf de Circle of Life weer te zien. Alles komt op, bereikt zijn hoogtepunt en sterft af. Geboorte, dood en Opstanding….

Om die Circle of Life te kunnen benoemen hebben wij alles een naam gegeven. Wij geven namen aan ons bekende vormen in de natuur. Als ik mijzelf in de spiegel bekijk zie ik een “mens”, of om nog preciezer te zijn een “blanke, west-europees”. Om mij te onderscheiden van alle die andere blanke west-europese mensen heeft mijn familie de naam “de Haan” aangenomen en mijn ouders op hun beurt hebben mij Rutger genoemd. Dat is de naam waarmee ik “gekend” ben in deze wereld.

De eerste lezing roept ons op om voor alles hierop te mediteren: Wat is de naam? Hoe worden wij gekend in de wereld? Wat is onze oorsprong? Wie heeft ons onze naam gegeven? In onze meditatie worden wij opgeroepen om in onze geschiedenis te zoeken waar we vandaan komen. Want daar waar we vandaan komen keren we ook weer naar terug. De eerste lezing noemt deze oorsprong de “Soevereine Naam” Het is de Naam die niet door iemand gegeven is om gekend te worden, maar er was, is en altijd zijn zal. Die naam is onuitsprekelijk. Maar Hij heeft ons Zijn Zoon gegeven om ons te leren over dat onuitsprekelijke.

Dat onuitsprekelijke is een “Plaats van Rust”. Het is die plek waar de tijd stilstaat. Een plaats waarvan je niet kunt zeggen dat het in de bloeiperiode is of in de nadagen van zijn bestaan. Het is die plek in de Circle of Life waar je de circel verbind met zijn begin. Want op het moment dat je dat gedaan hebt is er geen begin meer en ook geen einde. Het is net als 24.00 uur die tegelijkertijd 00.00 uur is. Dat is het moment van opstanding. Alles in volledige harmonie.

Zo meteen wordt de dienst van Heling gegeven aan hen die dat verzoeken. Wat de dienst van heling wil doen is juist die harmonie, die door onze vrije wil in onbalans kan zijn geraakt herstellen. Het exorcisme wat aan de zalving voorafgaat spreekt over “de Naam die boven alle namen verheven is”. De zalving vindt plaats op de kruin-, voorhoofd- en keelchackra. De drie chakra’s die ons willen verbinden met de hogere wereld. Bij de handoplegging vragen wij Christus om bij wijze van spreken onze klok te resetten en onze even te plaatsen in die “Plaats van Rust”. Zo is de Dienst van Heling dus een heel mooi middel wat ons ten dienst staat.

En dus sluit ik af met de woorden die Jezus regelmatig tegen ons zegt: “Wie oren heeft om te horen, die hore!”

 

 

 


 

Het Onze Vader

In de afgelopen maanden zijn in het Ankerpunt de verschillende bedes van het Onze Vader behandeld. Dit zijn steeds korte bespiegelingen op de bedes. Hieronder vindt u alle bespiegelingen achter elkaar.

Onze Vader die in de Hemelen zijt

In het “Onze Vader” bidden wij elke keer zeven bedes tot onze Vader, God in de hemelen. Maar wat willen wij uitdrukken met de term “hemelen”? We zeggen “hemelen” en niet “in de hemel”. We richten ons gebed dus niet tot God die vanuit de hemel op ons neerkijkt, alhoewel God ook daar “te vinden” is. God is transcendent en immanent. God werkt als het ware twee kanten op. Van boven naar beneden (transcendent) en van beneden naar boven (immanent). God werkt in de gehele schepping. En daar duidt de term “hemelen” op. Denk maar aan de uitdrukking “in de zevende hemel zijn”, wat een stand van extase wil beschrijven. Zo beginnen we dus het “gebed van de Heer”; God die wij overal om ons heen en in ons kunnen vinden, altijd nabij is…

Uw Naam worde geheiligd

In de eerste bede van het Onze Vader geven wij aan dat de Naam van God geheiligd wordt. Twee woorden komen hier naar voren die onze aandacht vragen. Wat bedoelen we met “Naam” en wat bedoelen we met “heiligen”?

In de gnostieke geschriften staat geschreven dat wij gekend zijn met onze naam. Onze naam geeft ons onze betekenis, ons wezen, onze werkelijkheid. Dit geldt ook voor de naam van God. Als we dus de Naam van God aanroepen, welke aardse naam we daar ook aan willen koppelen, hebben we het dus over het wezen, de werkelijkheid van God. De Naam geeft dus de betekenis om God te kennen. God’s nabijheid dicht bij ons.

Met het werkwoord “heiligen” willen we aangeven dat iets heel belangrijk voor ons is. Heiligen houdt heel-maken, eenworden in. Als wij iets heiligen dan plaatsen wij dat buiten de aardse dualiteit. Iets wat geheiligd is kan niet geraakt worden door tegenstrijdigheden maar leeft in volledige vrede met zichzelf.

De bede “Uw Naam worde geheiligd” wil dus zeggen dat wij God kennen, dat Gods werkelijkheid en Zijn betekenis voor ons in ultieme eenheid en vrede met zichzelf verkeerd.

Uw Koninkrijk kome

De tweede bede van het Onze Vader is bijna een wens. We spreken de hoop uit dat ooit Gods Koninkrijk mag komen. Al 2000 jaar zijn Christenen aan het hopen dat dat uiterlijke koninkrijk op aarde wordt gesticht en eerlijk gezegd is deze bede volgens mij de reden voor menig oorlog geweest. Maar hebben we het hier over een uiterlijk of een innerlijk koninkrijk? In de gnostieke geschriften lezen we: “het Koninkrijk is in u en buiten u” (logion 3 Thomas-evangelie). In u en buiten u, dat klinkt als het hermetische “zo boven zo beneden”. Het Koninkrijk buiten is niet zozeer een aards koninkrijk met een koning aan het hoofd maar een collectieve gemoedstoestand die vanuit het innerlijk (het koninkrijk in u) moet worden gereflecteerd. Dus niet zozeer een wens maar vooral een opdracht voor ons. Dit is naar mijn mening ook de reden dat de stichter-bisschoppen deze bede “Adveniat Regnum Tuum” als wapenspreuk hebben genomen voor de VKK. Wij als leden van de kerk zien het als onze taak om het hemelse koninkrijk op aarde mogelijk te maken door ons geloof in de levende Christus aller eeuwen.

Uw wil geschiede, zowel in de hemel als ook op de aarde

Wat is Gods wil? Het klinkt heel hoogdravend om te zeggen dat je weet wat Gods wil is. Dit roepen geeft meestal aan dat je verlangt van een ander dat ze jou gekozen pad moeten volgen, dat dat leidt tot verlossing. Als wij uitgaan van het orthodoxe standpunt, van alleen een transcendentale God, dan is de mens tot niets in staat en overgeleverd aan de grillen van God. Dan zijn ziektes en (natuur)rampen het gevolg van de wil van God. Maar het tweede deel van deze bede: “zowel in de hemel als ook op aarde” zou dan impliceren dat deze twee het tegenovergestelde zijn. Op aarde wordt je op de proef gesteld en als je een (goed)gelovig leven hebt geleid dan vind je in de hemel rust en gelukzaligheid. Het tegenovergestelde standpunt, als je alleen uitgaat van de immanente God dan is niet de mens slecht maar het leven op aarde. Dan zijn ziektes het gevolg van het je afkeren van God en zijn natuurrampen een gevolg van een niet in harmonie zijnde schepping. Maar hoe zit het dan met het tweede deel van deze bede? In de hemel als ook op aarde? Dit lijkt in tegenstrijd te zijn. De hemel is het paradijs wat we willen bereiken, maar hoe zit het dan op aarde?

Ik denk dat het geheim zit in de combinatie. God is immers zowel transcendent als immanent. Gods wil uit zich zowel in het transcendente en in het immanente. Op aarde kunnen we de hemel al ervaren en de hemel is niet los te zien van de aarde.

Geef ons heden ons dagelijks brood

De vierde bede is de eerste die gericht is op ons. De eerste drie waren nog gericht op God. Drie keer “Uw” en drie keer “ons” met een afsluitende bede. Nu gaat het dus om ons en we beginnen met het dagelijks brood. Natuurlijk kun je dit letterlijk opvatten. Geef ons iedere dag onze boterham. Maar volgens mij moeten we hierbij dieper gaan. Het brood staat symbool voor alles in ons leven wat ons voed. Zoals het manna de Israëlieten lichamelijk en spiritueel voedde in de woestijn tijdens de uittocht uit Egypte word dat in het “Onze Vader” ook bedoeld. Alles wat ons voed, lichamelijk, onze dagelijkse boterham, maar ook spiritueel. Wij vragen daarbij dat dit dagelijks, dus elk moment in ons leven, als wij dit nodig hebben mogen ontvangen. Met het woord “heden” wordt naar mijn mening bedoeld dat wij af en toe heel veel vragen, maar dat we niet altijd op onze wenken worden bediend. Elke dag krijgen we een nieuwe kans en mogen we onze zelfgenoegdheid loslaten. Elke dag mogen we met een schone lei beginnen.

En vergeef ons onze schulden, zoals wij ook vergeven onze schuldenaren

In de vijfde bede draait alles om vergeving. En we worden er direct op gewezen dat vergeving twee kanten op werkt wil het écht invloed hebben in ons leven. We vragen aan God om onze schulden te vergeven, maar dat kan alleen als wij onze schuldenaren, onze naasten, ook vergeven. En dit gebeurd dan op dezelfde manier, op hetzelfde niveau. Pas als we dat gedaan hebben komt ook God met een bevestiging dat we “goed” gehandeld hebben.

Maar wat houdt het woord “vergeving” dan precies in? Volgens mij is vergeving het loslaten van je ego-gerichte actie of handelen en het terugbrengen van de harmonie. Je bewust worden van het “foute” handelen om de natuurlijke staat van Bewustzijn weer de ruimte te geven. Weer bewust terugkeren in de harmonie van eenheid die we met elkaar vormen. Dit is allesbehalve makkelijk. Het uitspreken is de makkelijke eerste stap, maar er naar handelen en vooral het invoelen is dat niet. En ik denk dat daar deze bede voor bedoeld is. We vragen aan God om hulp en ondersteuning om ook deze tweede stap tot een succes te maken.

Maar we moeten ook onszelf niet vergeten. Ook wij kunnen “schuldenaren” ten opzichte van onszelf zijn. Ook wij worden opgeroepen om onze misstappen die we gezet hebben te vergeven. Ook hierbij staan we niet alleen en komt God ons te hulp, zolang en wanneer we en maar om vragen.

En leid ons bij verzoekingen en bij het omgaan met het kwaad

Het mooiste zou natuurlijk zijn dat we nooit om vergeving hoeven te vragen, dat we volledig in harmonie met onszelf, onze medemens en met God leven. We zijn hier op aarde om te leren en we worden af en toe op de proef gesteld. We worden in het leven geconfronteerd met onrecht, moeilijkheden en daarbij wordt van ons gevraagd een keuze te maken. We worden telkens weer voor de keuze gesteld wat wij rechtvaardig vinden. Laten we dat dan van ons afglijden of nemen we een standpunt in wat daar tegen in gaat. We worden telkens weer gevraagd om om te gaan met wat wij beschouwen als het kwaad. We leven nu eenmaal in de dualiteit en dat brengt met zich mee dat er altijd goed en kwaad zal zijn. Daar moeten we mee leren leven, het heeft geen zin om dat te ontkennen.

We vragen dan ook in deze bede om hulp en ondersteuning van God. De oorspronkelijke bede, zoals deze nog door vele christenen wordt gebeden: “Leidt ons niet in verzoeking, maar verlos ons van het kwaad”, heeft net een andere benadering. Als we vragen om niet in verzoeking te komen en ons te verlossen van het kwaad dan leren we daar dus ook niet mee om te gaan omdat we onszelf er buiten plaatsen. Als het “kwaad” dan toeslaat komt het harder aan omdat je minder in staat bent om de klappen op te vangen. Als je vraagt dat verzoekingen en het kwaad jou niet kan raken dan kun je er ook niet van leren en heeft het leven als leerproces geen waarde. Dan ontken je de dualiteit. Maar als we oprecht hulp vragen zal God ons daarbij helpen.

Want van U is het Koninkrijk en de Kracht en de Heerlijkheid, in alle eeuwigheid

De laatste bede keert weer terug bij God. Het is bijna een bevestiging van de tweede (Koninkrijk), de derde (Uw wil geschiede) en de eerste bede (Uw Naam worde geheiligd). En dat dus tot in eeuwigheid. Met eeuwigheid wordt bedoeld dat het buiten de tijd om bestaat. Niet voor een jaar, niet voor een eeuw, maar niet bereikbaar zolang je het met tijd wil meten. Zo wordt het “Onze Vader” een gebed in zeven delen waarin wij willen uitdrukken hoe wij willen leven en dat wij daar graag de hulp en ondersteuning van God bij willen ontvangen. En dat vragen is niet een bewijs van onkunde, maar juist een teken van het bewust in het leven staan.

                                                                                         Rutger de Haan

 

 

    

Als bladen van een zelfde bloem zijn onze harten in Liefde bijeen, verbonden met het hart van de kosmos. Onze eigen gaven brengen wij nu samen in dit hart.

Dan volgt het kern moment van de ceremonie; iedereen deelt zijn  eigen gaven, en deze worden opgedragen. En daarna ook over de wereld uitgestort.

Daarna wordt de ceremonie afgesloten met een prachtig dankgebed en een tekst als wegzending.

 


Online cursus over de Achtergronden van de Vrij-Katholieke Kerk

 

De Vrij-Katholieke Kerk biedt een online cursus aan over haar karakteristieke achtergronden. De cursus ondersteunt ook de eigen spirituele ontwikkeling. Iedereen kan zonder kosten de cursus volgen.

 

Er zijn twaalf modules met als thema’s:

  1. Een begrip van God
  2. De Christus
  3. De menselijke spirituele constitutie
  4. Meditatie als een poort naar de stilte
  5. Spirituele psychologie
  6. Reïncarnatie en karma
  7. Dood als de poort naar het leven
  8. Het engelenrijk
  9. Het vrouwelijk beginsel en Onze Vrouwe
  10. Het kerkelijk jaar als een reflectie van onze eigen

      spirituele reis

  1. Symbolen en sacramenten
  2. De heilige Mis, de centrale handeling van Christelijke aanbidding.

 

Ga naar intern.vkk.nl/online voor meer informatie en voor het starten met de cursus.

 

verder verder
Kerkgemeente Zwolle St. Michaëlskerk Enkstraat 44, 8012 TX Zwolle